Popular Posts
Subscribe To
Posts
All Comments
Showing posts with label စာအုပ္စင္. Show all posts
Showing posts with label စာအုပ္စင္. Show all posts
Wednesday, August 6, 2014
သုချမိဳ႕ေတာ္ (၂)
ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမွဳ၊
ႀကိဳးနီစနစ္ႏွင္႕ ႏိုင္ငံေရး ကစားပြဲမ်ား
ဆင္းရဲသားေတြ
စုေပါင္းေနထိုင္ႀကတဲ႕ သုချမိဳ႕ေတာ္မွာ လူဦးေရ ခုႏွစ္ေသာင္းခန္႕ေလာက္ ရွိေပမယ္႕ တာဝန္ယူသူလည္းမရွိ၊
အုပ္ခ်ဳပ္သူလည္းမရွိ ႏိုင္ငံအစိုးရက လစ္လ်ဴရွဳထားေပမယ္႕ အဲဒီေနရာကို အစားထိုးဝင္ထား
သူေတြက လူမိုက္ဂိုဏ္းေတြပါ။ လူမွဳေရးကိစၥ အဝဝကို သူတို႕ကပဲ ဝင္ေရာက္ဆံုးျဖတ္ ေငြညစ္
ေခါင္းပံုျဖတ္ႀကတာေႀကာင္႕ ဆင္းရဲသားေတြ ႏူရာဝဲစြဲ ဆိုသလို ျဖစ္ႀကရပံုနဲ႕ အဲဒီ လူမိုက္ဂိုဏ္းေတြရဲ႕
ေနာက္ကြယ္က သူေ႗းႀကီးေတြ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ရွိေနႀကျပီး ေရြးေကာက္ပြဲကစားကြက္ေတြ ႏိုင္ငံေရးလွည္႕ကြက္ေတြကိုလည္း
ဖန္တီးႀကပံုေတြကို လည္း သုချမိဳ႕ေတာ္ ဝတၳဳထဲမွာ ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။
ဆင္းရဲသား
ကိုယ္ေရျပားေရာဂါသည္ေတြအတြက္ ေဆးရံုငယ္ေလး ဖြင္႕ဖို႕ က်ိဳးစားေနတဲ႕ “ကိုဗားစကီး” ကို
“ဖခင္ႀကီး” လူမိုက္ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ သူေ႗းႀကီးက ေခၚေတြ႕ျပီး ဒီသုချမိဳ႕ေတာ္မွာ ေဆးခန္းဖြင္႕မယ္
ဆိုရင္ တစ္လ ၃၀၀၀ ေထာင္သူ႕ကို ေပးပါမယ္ဆိုတဲ႕ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္မွ ဖြင္႕ခြင္႕ရမယ္ဆိုျပီး
ေခၚေျပာတဲ႕ အခန္းမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ႕ ဖခင္ႀကီးရဲ႕ အိမ္နဲ႕ သုချမိဳ႕ေတာ္က အိမ္ေတြကို ယွဥ္ထိုးႀကည္႕ျခင္းအားျဖင္႕ရယ္၊
လန္ခ်ားပြဲေတာ္လုပ္တဲ႕ အခါ သူေ႗းရပ္ကြက္ကို ပြဲေတာ္တက္ဖို႕ သြားရေပမယ္႕ သူေ႗းရပ္ကြက္က
ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕ ကပ္ရပ္ေတြပဲ ရွိလို႕ ေတာ္ေသးတယ္လို႕ ဆိုလာတဲ႕ “ဟာစရီစပါး” တို႕ မိသားစု
ပြဲေတာ္သြားႀကပံုကို ေရးထားတဲ႕ အခန္းေတြကို ႀကည္႕ျခင္းအားျဖင္႕ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမွဳအျပင္
“ဖခင္ႀကီး”ဟာ သုချမိဳ႕ေတာ္ကို အေျချပဳျပီး ရတဲ႕ ဝင္ေငြက ဥာဏ္မီသေလာက္ေလး တြက္ႀကည္႕မယ္ဆိုရင္ေတာ္
ႏွစ္စဥ္ သန္းခ်ီရသလို ေရြးေကာက္ပြဲရွိလ်င္ ဆင္းရဲသားေတြဆီက မဲေတြကို ဝယ္ေပးတာေႀကာင္႕
ရတဲ႕ ဝင္ေငြမ်ားကလည္း မနည္းမေနာလို႕ ဆိုပါေသးတယ္။ ႏိုင္ငံေရး ကစားကြက္အတြက္ လူမိုက္ေတြ
ေမြးထားတာေႀကာင္႕ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမွဳကို ပိုေစတဲ႕အျပင္ တရားဥပေဒ မစိုးမိုးမွဳနဲ႕
ေခါင္းပံုျဖတ္မွဳေတြကိုပါ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႕ရႏိုင္ပါတယ္။
ဒါအျပင္မကေသးပါလား
။ သူေတာင္းတဲ႕ ဆက္ေႀကးကို မေပးဘူး ျငင္းပယ္ခဲ႕တာေႀကာင္႕ ေဆးခန္းေနရာကို ေရာက္လာျပီး
တုတ္ေတြန႕ဲရိုက္၊ လက္လုပ္ဗံုးေတြ ေဖာက္ျပီး ဖ်က္ဆီးခဲ႕ႀကတဲ႕ အျပင္ အသက္မေသရံုတမယ္ က်န္ခဲ႕ေပမယ္႕
သုချမိဳ႕ေတာ္ကို ဆူပူေအာင္ မလုပ္ဖို႕ ႏို႕တစ္စာကုိ လက္ခံရသူက “ကိုဗားစကီး” ကိုယ္တိုင္ျဖစ္ေနတာက
ဖခင္ႀကီး ေနာက္မွာ ဘယ္သူရွိေနလည္း ဆိုတာ မျမင္ရေပမယ္႕ သိႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မတို႕
ႏိုင္ငံရဲ႕ ဟိုးအရင္ေခတ္က လက္ကိုင္ဒုတ္ အဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ အခုေခတ္ စြမ္းအားရွင္ ဆိုသူေတြကိုပါ
အေတြးနဲ႕ ျမင္ေနမိတယ္။
ထိုစဥ္က
ဘဂၤလားျပည္မွာ လက္ဝဲ အစိုးရက အုပ္ခ်ဳပ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေန႕မွာ လိုင္စင္မရွိတဲ႕ လန္ခ်ားေတြကို
ဖ်က္ဆီးဖို႕ အမိန္႕ထြက္လာျပီး လန္ခ်ားသမားေတြ ဆႏၵျပႀကေပမယ္႔ လန္ခ်ားေတြကို မီးပံုရွိဳ႕လိုက္တာေႀကာင္႕
ဆႏၵျပသူထဲက လန္ခ်ားသမားတစ္ေယာက္ဟာ မီးပံုထဲ ခုန္ဆင္းျပီး မီးမေလာင္ေသးတဲ႕ လန္ခ်ားေတြကို
တြန္းထုတ္ရင္း ကိုယ္တိုင္မီးေလာင္ခံေသဆံုးသြားတဲ႕ အခန္းမွာ .. “ အလုပ္သမားလူတန္းစားကို
ကာကြယ္တဲ႕ သူေတြလားဗ်ာ၊ သူတို႕ ပါးစပ္ထဲမွာေတာ႕ အခြင္႕အေရးတို႕၊ တရားမွ်တမွဳတို႕ စကားလံုးေတြ
ျပည္႕ေနတာပဲ။ ဓနရွင္ကို တိုက္ဖ်က္ႀက၊ ေသြးစုပ္သူကို ဆန္႕က်င္ႀကလို႕ ေျပာခဲ႕တဲ႕ သူေတြဟာ
သူတို႕လဲ အာဏာရလာေရာ လွမ္းႀကည္႕ေဖာ္ေတာင္မရေတာ႕ဘူး။ လန္ခ်ားကို ဖ်က္ဆီးမယ္ေျပာတာ လယ္ကြင္းထဲက
စပါးေတြကို မီးရွိဳ႕မယ္ ေျပာတာနဲ႕ အတူတူပဲ။ သူတို႕ အဲဒီ ဥပေဒ လုပ္လိုက္ေတာ႕ ဘယ္သူေတြ
ခံရမယ္ထင္လဲ. လန္းျခားပိုင္ရွင္ေတြက လန္ခ်ားမငွားရေတာ႕လို႕ ေငြေလးငါးေျခာက္က်ပ္ မရလို႕
ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕မွာ ငတ္တာ” လို႕ လန္ခ်ားဆြဲတဲ႕ ဟာစရီပါးက ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႕
မခ်ိတင္ကဲ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ခံရသူေတြက ဆင္းရဲသားေတြပါပဲ။
အသက္
၂၈ ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေလးေယာက္အေမ မုဆိုးမရဲ႕ ေရာဂါကို ကုေပးဖို႕ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကေန ေဆးကို
တကုတက ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္အျပည္႕နဲ႕ လွမ္းမွာတဲ႕ ကိုဗားစကီး ႀကံဳရတဲ႕ ဗ်ဴရိုကေစစီ ယတၱရားအလုပ္လုပ္ပံုေႀကာင္႕
ေရာက္လာတဲ႕ေဆးေတြဟာ ေစာင္႕ခိုင္းလိုက္၊ ေငြေတာင္းလိုက္၊ ေစာင္႕ခိုင္းလိုက္၊ ေငြထပ္ေတာင္းလိုက္နဲ႕
ေဆးသက္တမ္းကုန္မွသာ ရေတာ႕သလို လူမမာကိုလည္း အသက္မကယ္ႏိုင္ျဖစ္ရေတာ႕သည္႕ အျဖစ္ကို ရင္နာစရာ
ေတြ႕ရျပန္ပါသည္။ ဖတ္ရင္း ကၽြန္မမွာ တို႕ႏိုင္ငံမွာလည္း ဒီအျဖစ္ေတြ နည္းမွာ မဟုတ္ပါလားလို႕
ေတြးမိပါတယ္။
ရာသီဥတုႏွင္႕သဘာဝေဘး
အႏၱရာယ္မ်ား
“ဘဂၤလားေဆာင္းသည္ ဟိမဝႏၱာမွ ေလေအးႀကီးမ်ား
တိုက္ခတ္ေသာေႀကာင္႕ ဆယ္႕ေလးဒီဂရီသို႕ ေရာက္သည္။ ထိုအပူရွိန္သည္ တစ္လလံုးလံုး ေနပူလွန္းခံထားရေသာ
ျပည္နယ္သားမ်ားအတြက္ ေသြးခဲေလာက္ေသာ အပူရွိန္ ျဖစ္သည္။ “လူ႕ျမင္းမ်ား” အဖို႕ကား ထိုအေအးသည္
အလြန္ေႀကာက္ဖြယ္အလိလိ။ လန္ခ်ားဆြဲျပီး ေခၽြးသံတရြဲရြဲျဖင္႕ ျဖစ္ေနရာမွ် လူထိုင္ေစာင္႕ရသည္႕
အခါမ်ိဳးတြင္ သူတို႕၏ အာဟာရခ်ိဳ႕တဲ႕ေသာ ခႏၵာကိုယ္သည္ ခံႏိုင္ရည္စြမ္းမရွိေတာ႕။” ဟု
ဝတၳဳေရးဆရာက ရာသီ ဥတုျပင္းထန္ပံုကို ေရးျပခဲ႕ျပီး အဲဒီေလာက္ျပင္းထန္တဲ႕ ရာသီဥတုကို
အံတုရတဲ႕ ဆင္းရဲသားတို႕ရဲ႕ ယိုင္ယိုင္နဲ႕နဲ႕ ဘဝကို ေထာက္ျပထားပါတယ္။
ဘဂၤလားရာသီဥတုက အေျပာင္းအလဲျမန္သလို
မိုးကေတာ႕ျဖင္႕ မထင္ရင္ မထင္သလို ေကာက္ေကာက္ရြာတတ္တဲ႕ အမ်ိဳးပါလား။ “ ျပဒါးတိုင္အပူခ်ိန္သည္ ဆယ္႕ငါးဒီဂရီေလာက္ တက္လာကာ
တစ္ရာ႕ေလးဆယ္အထိေရာက္လာေလသည္။ တိုေတာင္းေသာ ေဆာင္းရာသီ ကုန္ဆံုးသြားေလျပီ သူတို႕အဖို႕
ပူေလာင္လွေသာ ငရဲသည္ ဆိုက္ေရာက္လာေလျပီ၊” ဟု အပူခ်ိန္ျပင္းလြန္းလွတဲ႕ ေႏြရာသီကို ေထာက္ျပထားသည္။
အိမ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမ်ားတြင္ ျပြတ္သိပ္ေနရေသာ ဆင္းရဲသားမ်ား၊ အလုပ္ႀကမ္းသမားမ်ားအတြက္
ဒုကၡပိုလွသလို? အပူရွိန္ျပင္းလာတာနဲ႕ ေရာဂါေတြ လူေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေသကုန္ႀက၊ လူေကာင္းပကတိက
၂၄ နာရီအတြင္း ဝမ္းေရာဂါျဖစ္ျပီး ေသကုန္ႀကတာကို ဝမ္းနည္းစရာ၊ ေႀကာက္လန္႕စရာ ေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။
ေႏြမွာ အပူလြန္ျပီး ေလဆင္နာေမာင္းႀကီးမ်ား
လာတတ္သလို မိုးမွာ ျပင္းထန္လာတဲ႕ မုန္တိုင္းဒဏ္၊ မိုးႀကီး ေရႀကီးဒဏ္ေတြကိုလည္း အလူးအလဲ
ခံႀကရတဲ႕ ဆင္းရဲသြားေတြရဲ႕ ဘဝက ဘယ္လိုမ်ား
နလံထူလာႀကဦးမွာလဲ ေတြးမေတြးရဲစရာပါ။ ငါမ်ား အဲဒီေနရာမွာ လူမျဖစ္ခဲ႕တာ ကံေကာင္းလွခ်ည္လားလို႕ေတာင္
ကၽြန္မ ေတြးမိတဲ႕ အထိပါပဲ။
ကိုးကြယ္ယံုႀကည္မွဳနဲ႕
ယဥ္ေက်းမွုအစဥ္အလာ
ကလာကၱားမွာ ေန႕တိုင္းလိုလို နတ္ပြဲ
တစ္ခုခုေတာ႕ျဖင္႕ ရွိတတ္တယ္လို႕ ဝတၳဳထဲမွာ ေတြ႕ရပါတယ္။ အေနာက္တိုင္းမွာ ႀကီးပ်င္းျပီး
ဒီကို ေရာက္လာခဲ႕တဲ႕ ကိုဗားစကီးကေတာ႕ျဖင္႕ ပြဲေတာ္ေတြအတြက္ သုံးတဲ႕ ေငြေတြကို ႀကည္႕ျပီး
စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရတယ္လို႕ ဆိုရွာေပမယ္႕ ဥစၥာတိုးျခင္း၊ စီပြားပ်က္ျခင္း၊ အလုပ္ရျခင္း၊
ေရာဂါရျခင္း၊ ေသျခင္း အစရွိတဲ႕ လူမွဳဘဝျဖစ္စဥ္မ်ားအားလံုးဟာ နတ္နဲ႕မကင္းဘူးလို႕ ယံုႀကည္ထားတဲ႕
သူေတြအတြက္ကေတာ႕ ပူေဇာ္ပြဲေတြက သိပ္ကိုအေရးပါတာေႀကာင္႕ သုချမိဳ႕ေတာ္မွာ ကာလီမာမယ္ေတာ္ပြဲအတြက္
ေငြေကာက္တာ တစ္မနက္တည္းနဲ႕ တစ္ေထာင္ေလာက္ ရႏွင္႕တာ အ႕ံႀသစရာ မဟုတ္သလိုပါ။ ဆင္းရဲႀကသည္႕တိုင္
နတ္မ်ား မျငိဳျငင္ေစဖို႕ က်ိဳးစားႀကရသည္။ ထမင္းအငတ္ခံျပီး ပြဲေတာ္မွာ ဝတ္ဖို႕ ဝတ္ေကာင္းစားလွ
ဝယ္။ ေႀကြးတင္ခံႀက။ ဒါကိုပဲ အားနည္းခ်က္လို သံုးတဲ႕ အလွဴခံလိမ္ေတြအတြက္ အကြက္ရျပီး
လိမ္စားႀက။ ဒါေပမယ္႕လည္း ပြဲေတာ္ တစ္ခုျပီးတိုင္း ဆင္းရဲသားတို႕ရဲ႕ နတ္မ်ားေစာင္႕ေရွာက္ျခင္းေႀကာင္႕
ရလာမယ္လို႕ ယံုႀကည္တဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ေရာင္ျခည္ေရးေရးေႀကာင္႕ အားေတြ ျပန္တက္လာႀကပံု
ကိုလည္း လူ႕ဘဝ ေျဖေဆးတစ္ခုလို ေတြ႕ရျပန္တယ္။
အႏၵိယႏိုင္ငံမွာ
သမီးမိန္းကေလးကို အရြယ္မလြန္ခင္ လက္ထပ္ေပးဖို႕က အလြန္အေရးႀကီးတဲ႕ ထံုးစံတစ္ရပ္မို႕
သူ႕အသက္မေသခင္ သမီးကေလးကို အိမ္ေထာင္ခ်ေပးဖို႕ သူ႕သတို႕သားဖိုး မတတ္ႏိုင္လို႕ သူ႕သမီးကို
ကိုယ္ေရေရာဂါသည္လက္ထဲ ထိုးမထည္႕ႏိုင္လို႕ ကိုယ္႕အရိုးေတြကိုေတာင္ ေငြ ၅၀၀ နဲ႕ ေရာင္းခဲ႕ရတဲ႕
ဟာစရီပါးဟာ ၊ ခန္းဝင္ဖိုး ၂၀၀၀ ေက်ာ္ က်မယ္႕ အေရးအတြက္ က်ိဳးစားရွာေဖြရွင္း ပင္ပန္းဒဏ္၊
စိတ္ဖိစီးမွဳဒဏ္၊ ေရာဂါဖိစီးမွဳဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႕ သမီးမဂၤလာေဆာင္ေန႕မွာပဲ ေလာကႀကီးက ထြက္ခြာသြားရတာကို
ေတြ႕ရတဲ႕အခါ ယံုႀကည္မွဳရိုးရာအစဥ္အလာေတြအႀကား မတြန္းလွန္သာ ရုန္းကန္ႀကရတဲ႕ လူေတြရဲ႕ဘဝကို
ခံစားသိျမင္ႏိုင္ပါတယ္။
ေမတၱာ၊
အားမာန္ ႏွင္႕ လူမွဳဝန္ထမ္းစိတ္
ကၽြန္မ ေလ႕လာမိသမွ် ဒီဝတၳဳကို လာပီးယားဟာ
ကာလကၱားမွာ ႏွစ္ႏွစ္ႀကာေအာင္ေနျပီး လူေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္နဲ႕ စကားေျပာ ေလ႕လာျပီးမွ ေရးသားခဲ႕တာလို႕
ဆိုႀကပါတယ္။ ဒီလို ျမွဳပ္ႏွံျပီး ေရးခဲ႕တဲ႕ အတိုင္း ဝတၳဳရဲ႕ ဆြဲေဆာင္အားကလည္း ေကာင္းလွသလို
ဘဝသရုပ္ေတြကလည္း ပီျပင္ခဲ႕ပါတယ္။ အေရွ႕မွာ ကၽြန္မ အႏွစ္ခ်ဳပ္ခဲ႕သမွ် အဓိက ဇာတ္ေကာင္
ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႕ အိမ္ယာမဲ႕ ဟာရီစပါး နဲ႕ လူမွဳဝန္ထမ္း သာသနာျပဳ ကိုဗားစကီး တို႕မွာ
ကၽြန္မ ဟာရီစပါးတို႕ရဲ႕ ဘဝေတြ အေႀကာင္းပဲ အဓိကထား ျပန္ေျပာျပခဲ႕ေပမယ္႕ စာေရးဆရာရဲ႕
ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ႕ ဆင္းရဲသားေတြရဲ႕ ဘဝေတြနဲ႕ သူတို႕ရဲ႕ ရုန္းကန္မွဳႀကားက အားမာန္ေတြ၊
တစ္ဦးနဲ႕ တစ္ဦးႀကားထားတဲ႕ ေမတၱာေတြကို သိရွိေစလိုတဲ႕အျပင္ လူမွဳဝန္ထမ္းသမားေတြရဲ႕
ကူညီသင္႕တဲ႕ ပံုစံကိုပါ ေထာက္ျပသြားခ်င္ပံုရပါတယ္။
ဆင္းရဲသားမ်ားႀကား တစ္ဦးကို တစ္ဦး
ရိုင္းပင္းႀကပံုေတြကို၊ ဆင္းရဲသား မိသားစုမ်ား၏ မိဘနဲ႕သားသမီးႀကား၊ လင္မယားႀကား ေမတၱာထားႀကပံုေတြကို
ဆင္းရဲမွဳကို အတူ ရင္ဆိုင္ႀကပံု၊ အဓိက မိခင္တို႕၏ သားသမီးအေပၚထားတဲ႕ ေမတၱာေတြ၊ ႀကံ႕ႀကံ႕ခိုင္
ရင္ဆိုင္မွဳေတြကိုပံုေဖာ္ထားတာကို ဒီဝတၳဳမွာ ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။
ဒါအျပင္ လူမွဳဝန္ထမ္း ဇာတ္ေကာင္ ေတြျဖစ္တဲ႕
ကိုဗားစကီးအျပင္ သီလရွင္ႀကီး ထရီဇာ၊ ဆရာဝန္ေလး မက္စ္တို႕ ေစတနာအျပင္ မဆုတ္ေသာ ဇြဲလံုလနဲ႕
ေမတၱာတန္ခိုးေႀကာင္႕သာ အခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္လြန္ျပီး ကူညီႏိုင္တာျဖစ္ေပမယ္႕ ေတာ္ရံုလူဆို
ေနာက္ဆုတ္ေနလိုက္ေလာက္တဲ႕ အေျခအေန အခက္အခဲေတြကိုလည္း ထင္ထင္ရွားရွား ဖြဲ႕ျပထားပါတယ္။
အဲဒီမွာ ကိုဗားစကီး ေျပာတဲ႕ စကားလံုး တစ္လံုးက “ ခက္တာက ကၽြန္ေတာ္ငတ္တာက အေပ်ာ္တမ္းငတ္သလို
ျဖစ္ေနတယ္။ အေပ်ာ္တန္း ဒုကၡခံရတယ္ဆိုတာ တစ္ေန႕ ကယ္မယ္႕သူေေရာက္လာတာပဲ။ ကိုယ္႕မွာ ခံႏိုင္ရည္ကုန္သြားတာနဲ႕
တစ္ျပိဳင္နက္ အေပ်ာ္တမ္း ဒုကၡခံတာေတြကို စြန္႕လႊတ္ပစ္လို႕ရတယ္။ ဒါေပမယ္႕ သူတို႕ ဒုကၡခံတာ၊
သူတို႕ ငတ္တာ တကယ္ငတ္ေနရတာ။ ဘယ္သူမွ ကယ္မယ္႕လူ မရွိဘူး မဟုတ္လား။ ဒီေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ
သူတို႕လို ဘယ္ေလာက္ပဲ အငတ္ခံခံ သူတို႕နဲ႕ေတာ႕ တစ္သားတည္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ တစ္ထပ္တည္း
မျဖစ္ႏိုင္ဘူး” ဆိုတဲ႕ စကားက ဖြ႕ံျဖိဳးေရးလုပ္ပါတယ္ ဆိုသူေတြကို မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္သလိုပါပဲ။
ေမးခြန္းထုတ္လိုက္သလိုပါပဲ။ ဇာတ္လမ္းထဲက ကိုဗားစကီးကေတာ႕ သူတို႕နဲ႕တစ္သားတည္း ေနထိုင္သြားျပီး
တကယ္ပဲ တစ္သက္တာ ဖြ႕ံျဖိဳးေရးလုပ္သားအျဖစ္ က်ိဳးက်ိဳးစားစား ကူးေျပာင္းႏိုင္ခဲ႕ပါတယ္။
ဒီကမၻာေက်ာ္စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ပဲ ဖတ္ျဖစ္တာေႀကာင္႕
အေရးအသား ရသ အားနည္းတယ္လို႕ မဆိုခ်င္ေပမယ္႕ ရသပိုင္းလိုအပ္မွဳကို ခံစားမိပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕
ကာလကၱားက ဆင္းရဲသားတို႕ရဲ႕ အေျခခံ ဘဝကို ခံစားသိျမင္ျပီး သူတို႕ အားလံုးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္
ေရာင္ျခည္ေလးတစ္စ အျဖစ္ကို ေဆာင္ခ်င္တဲ႕ လူမွဳဝန္ထမ္းေတြ ေပၚလာေစရံုမက ဖြ႕ံျဖိဳးေရးဝန္ထမ္း
အစစ္အမွန္ဆိုတာ ဘယ္လိုဆိုတာကိုပါ မီးေမာင္း ထိုးျပႏိုင္ခဲ႕ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕လို စာဖတ္သူေတြကိုလည္း
ဘဝရဲ ႕ အားမာန္ေတြအျပင္ အခက္အခဲေတြကိုလည္း သတိမူမိလာေစပါတယ္။
သတၱိနဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္တို႕ကို ျမင္ေစတဲ႕အျပင္ သတိ ရွိမွဳကိုရေစပါတယ္။ ရင္နင္႕က်န္ေစတဲ႕ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါပဲ။
Sunday, August 3, 2014
သုချမိဳ႕ေတာ္ (၁)
ကၽြန္မ အခုပဲ သုချမိဳ႕ေတာ္ ဆိုတဲ႕ စာအုပ္ကို ဖတ္ျပီးသြားတယ္။
ဆရာျမသန္းတင္႕ရဲ႕ အမ်ိဳးသား စာေပ ဘာသာျပန္ဆုရ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါ။
မူရင္းက
Dominique Lapierre ရဲ႕ City Of Joy ။ အိမ္ယာမဲ႕မ်ားရဲ႕ ဆင္းရဲမြဲေတမွဳ၊
ငတ္မြတ္မွဳဒဏ္၊ ေပ်ာက္ရွေနတဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္မ်ား၊ ေပါက္ကြဲထြက္လာတဲ႕
အႀကမ္းဖက္မွဳေတြ၊ စနစ္ဆိုးရဲ႕ ေခါင္းပံုျဖတ္ အႏိုင္က်င္႕ ႀကိဳးနီစနစ္ရဲ႕
အက်ိဳးရလဒ္ေတြအျပင္ ယံုႀကည္မွဳနဲ႕ ဓေလ႕ ထံုးစံကေပးတဲ႕ အားအင္ေတြအျပင္
ရိုက္ခတ္မွဳဒဏ္ခ်က္ေတြကိုပါ ပီပီျပင္ျပင္ ေတြ႕ျမင္လာေအာင္ ေရးဖြဲ႕ထားတဲ႕ သုခ
ျမိဳ႕ေတာ္။ ဇာတ္လမ္းမွာ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ ေတြက ဟာစရီပါး ဆိုတဲ႕ အိမ္ယာမဲ႕
တစ္ေယာက္နဲ႕ စတီဗင္ ကိုဗာစကီး ဆိုတဲ႕ လူမွဳေရးလုပ္သား ခရစၥယာန္ဘုန္းႀကီး တစ္ပါး
တို႕ပါပဲ။
လြန္ခဲ႕ေသာ သံုးႏွစ္ခန္႕ကေပါ႕ ထြက္ေပါက္ေပ်ာက္ေနေသာ ကၽြန္မကို
စာနာ နားလည္ေပးသူ တစ္ေယာက္ ေလာကႀကီး က ကၽြန္မအား ငွားလိုက္ခဲ႕ဖူးသည္။
ငွားလိုက္ခဲ႕ဖူးသည္ ဆိုသည္မွာ … အပိုင္မရ ေသာေႀကာင္႕ပင္။ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ေတာင္ မပိုင္ေသာ ေလာကႀကီးတြင္
မည္သူ႕ကိုမ်ား ေလာကႀကီးက အပိုင္ေပးမွာတဲ႕လဲ။ ထိုစဥ္အခါ ေလာကႀကီးက
ေမာပန္းေနေသာကၽြန္မအတြက္ ေျဖေဆး ေပးျခင္းပင္ ျဖစ္ပါလိမ္႕မည္။ နီးစပ္လိုသူတို႕
အတြက္ အခ်ိန္သည္ တံတိုင္းမျဖစ္ခဲ႕ပါ။ သူနဲ႕ ကၽြန္မ အခ်ိန္ေတြကို အဆင္ေျပေျပ
ညွိတတ္ႀကသည္။ ကၽြန္မ အိပ္ကာနီး အခ်ိန္တြင္ ညေနစာ စားေသာ သူႏွင္႕ သူအိပ္ကာနီး
အခ်ိန္တြင္ အိပ္ယာထေသာ ကၽြန္မတို႕ အခ်ိန္ေတြကို ညီညီမွ်မွ် အသံုးခ်တတ္သည္။
ကၽြန္မအတြက္ အိပ္ယာဝင္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္၊ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ စာတစ္ပုဒ္ သူ႕မွာ ညေနစာ
စားရင္းေျပာျပဖို႕ အဆင္သင္႕ ရွိတတ္ျပီး မနက္ခင္း ႏွဳတ္ခြန္းဆက္ စကားအျဖစ္ ကၽြန္မ
အိပ္တုန္းသူဖတ္ျဖစ္တဲ႕ literature ဒါမွမဟုတ္ Concept တစ္ခုက သူ႕ အိပ္ရာဝင္ကာနီး
ႏွဳတ္ဆက္စကားအျဖစ္ အျမဲ အသင္႕ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ကၽြန္မတြင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ
အရာမ်ားကို သူက ျပန္ရွာေဖြ ေပးတတ္သည္။ သူရွာေဖြ ခဲ႕ေပးသည္မ်ားက ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ
အတြင္းမွာ သင္ႀကားရေသာ အေတြးအေခၚပညာရွင္မ်ား ၏ အေတြးအေခၚမ်ားကို သူႏွင္႕ ကၽြန္မ
ျငင္းခုန္ရျခင္း၏ ရလဒ္က သူ႕စာတမ္းမွာေရာ ကၽြန္မ စာတမ္းအတြက္ပါ အတူတကြ
အသံုးဝင္ခဲ႕သလို၊ ဘဝအတြက္ လိုအပ္ေသာ အသိပညာ အေတြးအေခၚမ်ားကို သူ႕ဘဝႏွင္႕ ႏွိဳင္းကာ
သိေသာ အသိမ်ား ၊ စာအုပ္မ်ား ႀကားမွရေသာ အသိမ်ားျဖင္႕ မိတ္ဆက္ေပးေလ႕ရွိသည္။ ကၽြန္မ၏
စာဖတ္ႏွဳန္းသည္ quantity မွ quality ျဖစ္လာေစျပီး ျမသန္းတင႕္၊ ထင္လင္း၊
ေမာင္ထြန္းသူ၊ မင္းလူ၊ ခင္ခင္ထူး၊
ျမင္႕သန္း၊ ႀကည္ေမာင္သန္း၊ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္၊ သစၥာနီ၊ ႀကည္ေအး ….. စေသာ စေသာ …
စာေရးသူ၊ ကဗ်ာေရးသူမ်ား။ သူ႕ေက်းဇူးေႀကာင္႕ သာ ကၽြန္မ External Hard-drive ေလးထဲမွ
E-Library ေလးသည္ ထိုသူတို႕ နာမည္ေတြႏွင္႕ ပိုေလးေလး လာခဲ႕သည္။ ထို႕ေနာက္…..
အေႀကာင္းေႀကာင္းေႀကာင္႕…. ကၽြန္မတို႕ ေဝးႀကသည္။ သို႕ေသာ္ ေက်းဇူး တင္ထိုက္သူ
စာရင္းတြင္ ထိုသူ႕ကို ေရးခ်ထားရပါမည္။
တစ္ေန႕က စာအုပ္ဆိုင္ကို ေရာက္သြားေတာ႕ ကၽြန္မ လက္ထဲမွာ
စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ကိုင္ရက္သား ျဖစ္ေနသည္။ ထိုစာအုပ္က Dominique Lapieree ရဲ႕ City
of Joy ကို ျမသန္းတင္႕ ဘာသာျပန္ထားတဲ႕ သုချမိဳ႕ေတာ္။ ကၽြန္မ နားမွာ အသံ တစ္ခ်ိဳ႕
ႀကားေယာင္လာတယ္။ “လာပီးယဲ (Lapieree ) ရဲ႕ City of Joy ရယ္ ကမူး (Camus) ရဲ႕ The Plague (
ပုလိပ္ေရာဂါ) ရယ္ နဲ႕ The Outsider (စည္းအျပင္ကလူ ) ကို ဖတ္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ္႕
ခင္ဗ်ားေလး စိတ္ေပ်ာ႕ပံုနဲ႕ေတာ႕ Existentialism လည္း ဝတၳဳပံုစံနဲ႕
ေလ႕လာျပီးသားျဖစ္ေအာင္ စည္းအျပင္ကလူပဲ
အရင္ ဖတ္ႀကည္႕ပါဦးေလ။ က်န္တာေတြကို ႏွလံုးသားႏုလို႕ ခံစားႏိုင္ဖို႕ အသင္႕ျဖစ္ပံု
မေပၚေသးဘူး။ ကမူးကေတာ႕ ကၽြန္ေတာ႕ရဲ႕ ငယ္ခ်စ္လိုပဲ.. သူ႕လက္ရာေတြက ေလာကကို
ထင္ဟပ္တယ္။ ေလာကအေႀကာင္း၊ လူ႕သဘာဝနဲ႕ ေလာကဓံကို နားလည္ဖို႕ဆို သူ႕စာေတြ
အဖတ္သင္႕ဆံုးပဲ။ လူ႕ဘဝဆိုတာ စိတ္ကူးယဥ္ တစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘူး လက္ေတြ႕နဲ႕
ေပါင္းစပ္ဖို႕လိုတယ္။” ကမူးရဲ႕
ပုလိပ္ကိုေတာ႕ ေတြ႕ပါရဲ႕ ဒါေပမယ္႕ ကၽြန္မ တစ္လ သံုးမယ္ ဆိုတဲ႕ လစ္မစ္က ေက်ာ္လို႕
တစ္အုပ္ပဲ ဝယ္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ မႀကာခင္က အႏၵိယကို တစ္ေခါက္ ေရာက္ဖူးသလို
ထပ္လည္း ေရာက္ရဦးမယ္႕ ကၽြန္မအတြက္
လာပီးယဲရဲ႕ သုချမိဳ႕ေတာ္သာ အသင္႕ေတာ္ဆံုးလို႕။
သူညႊန္းဆို ျပသတဲ႕ သုချမိဳ႕ေတာ္။ ကၽြန္မ ႏွလံုးသားႏုလို႕
အဆင္သင္႕ မျဖစ္ေသးဘူးဆိုျပီး ဇာတ္ေႀကာင္းေလးေျပာျပတာ ႀကားခဲ႕ဖူးခဲ႕ေပမယ္႕ ကၽြန္မ
ဒီေလာက္ ခံစားရမယ္မွန္း မယူဆခဲ႕မိပါဘူး။ တစ္ညနဲ႕ တစ္ရက္ႀကာ ဖတ္ျပီးသြားတဲ႕
ေနာက္မွာေတာ႕ ကၽြန္မ ရင္တစ္ခုလံုး နင္႕က်န္ရစ္ခဲ႕တယ္။ ၂၄ နာရီ မျပည္႕ခင္က
ကြဲထားတဲ႕ အသည္းေႀကာင္႕လား ဝတၳဳထဲက အေႀကာင္းအရာေတြေႀကာင္႕လား ကၽြန္မ အသက္ရွဴ
မဝခ်င္ေတာ႕ဘူး။
လယ္ယာမဲ႕
ပထမဆံုး ကၽြန္မ ခံစားရတဲ႕ အေႀကာင္းအရာက
ကၽြန္မဟာ လယ္သမား သားသမီးတစ္ဦး ျဖစ္ေနတာရယ္၊ ကၽြန္မ ပထမဆံုး ေရးခဲ႕တဲ႕
သုေတသနစာတမ္းမွာ ဧရာဝတီျမစ္ဝကၽြန္းေပၚက လယ္သမားေတြရဲ႕ အေျခအေနကို မ်က္ျမင္ထင္ရွား သိေနတာရယ္၊
လတ္တေလာ ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာျပည္မွာ လယ္ေျမ အသိမ္းခံေနရတဲ႕ လယ္သမားအေရးကိစၥေတြရယ္
ေႀကာင္႕ ပထမဦးဆံုးအခန္းမွာပဲ
ဘဂၤလားျပည္နယ္ ဘန္ကူလီရြာ အနီးတဝိုက္က လယ္သမားေတြရဲ႕ ဘဝက ကၽြန္မကို
တစ္သားတည္း ခံစားေစျပီး ရင္ေတြ ပူလာရပါတယ္။
တေျဖးေျဖး ဆုတ္ယုတ္လာတဲ႕ လယ္သမားတို႕ဘဝ၊
လယ္ပိုင္ ဘဝကေန လယ္လုပ္သား တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ လယ္လုပ္သားဘဝကေန ေကၽြးတင္..
ဒီလိုနဲ႕ လယ္ရွင္၊ ျမီရွင္ မ်ားရဲ႕
ေခါင္းပံုျဖတ္မွဳ အျပင္ ရာသီဥတုေဖာက္ျပန္မွဳဒဏ္ကို အလူးအလဲ ခံရတဲ႕ သူေတြ။
ဆင္းရဲခၽြတ္ျခံဳက်မွဳ သံသရာစက္ဝိုင္းႀကီးကေန မလြတ္ႏိုင္ေတာ႕တဲ႕ လယ္သမားေတြ ေနာက္ဆံုး
စားရမဲ႕ ေသာက္ရမဲ႕ ဘဝကို ေရာက္ျပီး ျမိဳ႕ႀကီးေပၚ ရရာအလုပ္လုပ္ဖို႕ တက္လာရပံုေတြကို
ေရးဖြဲ႕ထားတဲ႕ ေနရာမွာ.. ရြာဓေလ႕ရဲ႕ ခင္တြယ္စရာေကာင္းပံု၊ တျဖည္းျဖည္း ဒုကၡတြင္းထဲ
ေရာက္ေနရေပမယ္႕ မိသားစုဝင္ေတြရဲ႕ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ငဲ႕ညွာစာနာ ေထာက္ထားႀကပံု၊
အားမေလွ်ာ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ထားေသာလည္း ပါးပါးလာပံု၊ အိမ္နီးခ်င္းေတြ
တျဖည္းျဖည္းနည္းပါးလာပံု ေတြကို တဆင္႕ခ်င္း ေရးျပထားတာ က သူတို႕နဲ႕အတူ ကိုယ္ပါ
ေမွ်ာ္လင္႕ရင္း ေဝဝါးလာရတယ္။
“ဟာရီစပါးတို႕၏
ခံႏိုင္ရည္ တျဖည္းျဖည္း နညး္လာေလျပီ။ တစ္ေန႕တြင္ အေဖ ပရီးဒစ္က မိသားစု အားလံုးကို
ေခၚသည္။ အားလံုးေရာက္သည္႕အခါ ဒိုတီႀကားထဲတြင္ ညွပ္ထားသည္႕ ဆယ္တန္ ငါးရြက္ႏွင္႕
က်ပ္ျပား ႏွစ္ျပားကို ထုတ္ကာ ဟာစရီပါးကို ေပးသည္။ မင္းက သားအႀကီးဆံုးပဲ၊ ဒီေတာ႕
သားမယားေတြကို ေခၚျပီး ကာလကတၱားကို သြားႀကေပေတာ႕” လို႕ ေျပာလိုက္ခ်ိန္မွာ သူတို႕
မိသားစုနဲ႕အတူ ကၽြန္မ လိုက္ပါ ငိုေကၽြးမိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံက
လယ္သမားေတြ အဲဒီလို ျဖစ္လာမွာ ကိုလည္း သိပ္စိုးမိတယ္။
အိမ္ယာမဲ႕၊ အလုပ္လက္မဲ႕
ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္နဲ႕ ျမိဳ႕တက္လာတဲ႕
ဟာစရီပါးတို႕ ေရာက္လာတဲ႕ ကာလကကၱားကို
ဟာစရီပါးက “လူမဆန္တဲ႕ ျမိဳ႕ႀကီး” လို႕နာမည္တပ္ပါတယ္။ လမ္းေပၚမွာ လူဘံုးကနဲ
လဲက်ေသရင္ေတာင္ ကိုယ္႕နဲ႕ မဆိုင္သလို ေနႀကသူေတြရဲ႕ ယိုယြင္းေနတဲ႕ လူမွဳေရးစိတ္ေတြ၊
ငတ္မြတ္ျခင္းနဲ႕အထိဂရုဏ္းေတြ၊ အဆိုးဆံုး ရာသီဥတု ဒဏ္ေတြနဲ႕ ကာလကကၱားဟာ လူေတြအတြက္
.. “ဒီမွာ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ မရွိေတာ႕ဘူး၊ ငါတို႕မွာ ေဒါသပဲ က်န္ေတာ႕တယ္”လို႕
နံရံေတြမွာ ထုတ္ေဖာ္ေရးရေလာက္ေအာင္ အေျခအေနဆိုးဝါးေနခ်ိန္မွာ ေရာက္ခဲ႕သူတို႕ရဲ႕
အားမေလ်ာ႕တမ္း အသက္ရွင္ဖို႕ က်ိဳးစားရပံုေတြ၊
ကိုယ္႕ ကိုယ္ထဲက ေသြး၊ သေႏၵသား၊ အရိုး စတာေတြ ကိုေတာင္ ထုတ္ေရာင္းရသူေတြ၊
မတတ္သာလို႕ ေတာင္းစားရပံုေတြနဲ႕ ငိုေနတဲ႕ ေမာင္ေလးေတြကို မႀကည္႕ရက္လို႕ ျပည္႔တန္ဆာ
ျဖစ္ရသူ ဆယ္႕သံုးႏွစ္အရြယ္ မိန္းမငယ္ေလး… ဟာစရီပါးနဲ႕ သူ႕ ပလက္ေဖာင္း
အိမ္နီးနားျခင္း အသစ္ေတြရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြက ဆင္းရဲသားတို႕ရဲ႕ မဆုတ္နစ္တဲ႕
အားမာန္အျပင္ အလုပ္ရွားပါးလို႕ ထမင္းတစ္လုပ္ရဲ႕ ခက္ခဲမွဳဆိုတာကို နားလည္
သေဘာေပါက္ေစပါတယ္။ မႀကံဳဖူးတဲ႕ ဘယ္သူ ယံုႏိုင္မွာတဲ႕လဲ။ ကၽြန္မ အႏၵိယေရာက္စဥ္က
တံတားေအာက္ေတြမွာ ထမင္းခ်က္ေနတဲ႕ မိသားစုေလးေတြကို ေျပးျမင္ေယာင္လာရင္း
ဆို႕နစ္လာမိတယ္။ တျမန္ေန႕ကပဲ ကၽြန္မ ရန္ကုန္မွာ မနက္ေစာေစာ ဘုရားတက္ေတာ႕
ေစ်းဝယ္စင္တာႀကီးတစ္ခုရဲ႕ ေရွ႕မွာ အိပ္ယာသိမ္းေနတဲ႕ သက္ႀကီးရြယ္အို
အဖိုးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ေတာ႕ ကၽြန္မရဲ႕ အေဖာ္ကို သူဒီမွာ အိပ္တာလားဟင္လို႕
ေယာင္ရမ္းေမးမိေသးတယ္။ သူကေတာ႕ ဟုတ္တယ္လို႕ ထင္တယ္တဲ႕။ ကၽြန္မ မ်က္လံုးထဲ
သူတို႕ေတြက ရုပ္ရွင္လို တစ္ကြက္ျပီး တစ္ကြက္ ျမင္လာတယ္။
အနာေရာဂါမ်ား နဲ႕ စြန္႕ပစ္ခံမ်ား
ငတ္မြတ္မွဳမ်ား၊
အာဟာရခ်ိဳ႕တဲ႕မွဳမ်ား၊ ပင္ပန္းမွဳဒဏ္မ်ား၊ သန္႕ရွင္းမွဳမရွိေသာ ပတ္ဝန္းက်င္၊
ညစ္ညမ္းေသာ ေလထု၊ ရွားပါးေသာ ေရ ၊ ရာသီဥတုဒဏ္ အားလံုး ေပါင္းစပ္လိုက္ေသာ ဒဏ္က
ေရာဂါမ်ားကို ျဖစ္ေစသည္။ ေသြးအန္ေနတဲ႕ လန္ခ်ားသမားေတြ၊
ဗိုက္ပူနံကားေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးေနတဲ႕ ကေလးေတြ၊ အရိုးေပၚ အရည္တင္ ပိန္လွီေနတဲ႕
ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီးေတြ၊ တဟီးဟီး အခ်မ္းထေနတဲ႕ ငွက္ဖ်ားျဖစ္ေနသူေတြ၊
မ်က္မျမင္ျဖစ္လာသူေတြ၊ ဝဲထူထူနဲ႕ ကေလးလူႀကီးေတြ၊ ကိုယ္ေရျပားေရာဂါရွင္ေတြ စတဲ႕
ေရာဂါရွင္ေတြ။ အမွိဳက္ပံုေပါင္းမ်ားစြာမွာ စြန္႕ပစ္ခံရရွာတဲ႕
ကေလးငယ္ေပါင္းမ်ားစြာေတြရဲ႕ ဘဝေတြ။ ေရာဂါျဖစ္ျပီး လဲက်ေသဆံုးေနတဲ႕ ပိုင္ရွင္မဲ႕
အေလာင္းေတြဟာ ကာလကၱားရဲ႕ ျမိဳ႕ေပၚ လမ္းေတြေပၚမွာ နဲ႕ သုချမိဳ႕ေတာ္လို႕ ေခၚတဲ႕
ဆင္းရဲသား ရပ္ကြက္ေလးထဲမွာ ေနရာယူထားပါတယ္။ ေသခ်င္းတရားဆိုတာ သူတို႕အတြက္
အထူးအဆန္းမဟုတ္ေတာ႕တဲ႕ အရာ။
ေရာဂါသည္ကေလးတစ္ေယာက္အေမ
ဆင္းရဲသူမ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အားမာန္ကို
ဇာတ္လမ္းေရးသူက ဆားဗီးယားဆိုတဲ႕
အဆုတ္ေရာဂါသည္ ကေလးေလးရဲ႕ အေမ အေႀကာင္းကို ကိုဗားစကီး ေျပာျပဟန္နဲ႕ “
ညညဆိုရင္ သူ႕သားေလး ေဝဒနာသက္သာေအာင္ သားအိပ္ရာေဘးနားထိုင္ျပီး တစ္ညလံုး တရားစာေတြ
ရြတ္ေတာ႕တာပဲ။ သူ႕မွ မ်ိဳသိပ္ထားတာမရွိဘူး။ က်ိန္ဆဲတာလည္း မရွိဘူး။ ဒီမိန္းမက
ယံုႀကည္ျခင္းတရားနဲ႕ ေမတၱာတရားကို ဘယ္လိုရေအာင္လုပ္ရတယ္ ဆိုတာ
သင္ႀကားေပးလိုက္သလိုပဲလို႕ ေရးသားထားတာကို ဖတ္ရတဲ႕အခါ ဆင္းရဲမွဳကို တည္ျငိမ္စြာ
ရင္ဆိုင္သူေတြရဲ႕ အားမာန္ကို လွိဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ခံစားမိသလို ဒါဟာ ဘဝရဲ႕
လမ္းပဲလို႕လည္း ျမင္ခဲ႕မိတယ္။
(ဆက္ရန္)
Thursday, July 12, 2012
ဒီမိုကေရစီ အုတ္ျမစ္အတြက္ ဖတ္သင္႕တဲ႕ စာအုပ္ေလး
ကၽြန္မ ဆက္တိုက္ အလုပ္ရွဳပ္ ပင္ပန္းသြားတာရယ္၊
ခရီး ထြက္ရကာနီးရယ္ေႀကာင္႕ ေစာေစာ အနားမယ္လို႕ စိတ္ကူးျပီး အိပ္ယာဝင္ေပမယ္႕ စိတ္က သူငယ္ခ်င္းဆီက
လက္ေဆာင္ရလာတဲ႕ စာအုပ္ေလးဆီ ေရာက္ေနတာေႀကာင္႕
အိပ္မရဘဲ စာထဖတ္မိျပန္ပါတယ္။ တူေဒး
စာအုပ္တိုက္က ထုတ္တဲ႕ ‘ ပညာေရးအစ … ဒီမိုကေရစီ အေျခခံ” ဆိုျပီး ဆရာ ေဒါက္တာ သိန္းလြင္က
“ Education and The Culture of Democracy
: Early Child Hood Practice” ဆိုတဲ႕ စာအုပ္ကို ဘာသာျပန္ထားတဲ႕ စာအုပ္ပါ။
ဒီမိုကေရစီ စနစ္ရဲ႕ အႏွစ္သာရနဲ႕ အေလ႕အထ
မ်ားကို ရွင္းလင္းထားျပီး ဒီလို ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို ပံုေဖာ္ရမွာ အေရးႀကီးတဲ႕ ဇာတ္ေကာင္ေတြအေနနဲ႕
ကေလးမ်ားဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ အေရးပါတယ္ဆိုတာကို ရွင္းျပထားပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကေလးမ်ားရဲ႕
ပတ္ဝန္းက်င္ ၊ အထူးသျဖင္႕ ေက်ာင္းနဲ႔ မိသားစု ဝန္းက်င္ဟာ ကေလးေတြအေပၚ လြမ္းမိုးမွဳ
ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ ဆိုတာနဲ႕ ဒီကေလးေတြဆီ ဒီမိုကေရစီစနစ္ အျမစ္တြယ္ သြားမွသာ ႏိုင္ငံသားေကာင္းတစ္ေယာက္
အျဖစ္ ဘယ္လို ရပ္တည္ႏိုင္မယ္ ဆိုတာကိုလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ ေရးျပထားပါတယ္။ ကေလးေတြကို
ေမြးထုတ္ပံုေဖာ္ရာ ကေလးတို႕ရဲ႕ ႀကီးျပင္းရာ ပတ္ဝန္းက်င္ အထူးသျဖင္႕ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားႏွင္႕
မိသားစု ဝန္းက်င္ ၊ မိဘနဲ႕ ဆရာ မ်ားဟာ အေရးပါတဲ႕ သူမ်ား ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို ေထာက္ျပထားပါတယ္။
ဒီေနာက္မွာေတာ႕ ကေလးေတြကို ဒီမိုကေရစနစ္နဲ႕ ရင္းႏွီးေအာင္၊ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံသားေကာင္းမ်ားရဲ႕
လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ ထိထိေရာက္ေရာက္ ပါဝင္တဲ႕ သူမ်ား ျဖစ္လာေအာင္ လိုအပ္တဲ႕ အသိ အျမင္နဲ႕
ကၽြမ္းက်င္မွဳေတြ ရေအာင္ ငယ္စဥ္ကတည္းက ေက်ာင္းမွာနဲ႕ အိမ္မွာ ဘယ္လို ျပဳမူ သင္ႀကားေပးရမယ္
ဆိုတာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးသားေဆြးေႏြး ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္မကို ဒီစာအုပ္ကေလးကို
ေပးရင္း ေျပာတဲ႕ စကားအတိုင္း ဒီစာအုပ္ကေလးက အသိပညာတင္မက ဘယ္လို အသံုးခ်ရမယ္ ဆိုတဲ႕
အတတ္ပညာကိုပါ ေပးထားတာကို ထူးျခားေကာင္းမြန္တဲ႕ အခ်က္အေနနဲ႕ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီ
စနစ္ကို ျမတ္ႏိုးသူတိုင္း လိုခ်င္ပါတယ္လို႕ ေျပာေနမယ္႕အစား ကိုယ္တိုင္ ဘယ္လို ႀကိဳးစား
ရယူႏိုင္မလဲ။ အနာဂတ္ အေျပာင္းအလဲကို ဘယ္လို ပံုေဖာ္မလဲ ဆိုတာကို ဒီစာအုပ္ကေလးက လမ္းညႊန္ထားတာပါပဲ။
ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဒီမိုကေရစီ
သားေပါက္ကေလး ဆက္လက္ရွင္သန္ျပီး ရင္႕က်က္တဲ႕ စနစ္အျဖစ္ အနာဂတ္မွာ ပံုေပၚလာဖို႕ဆိုရင္
ကေလးငယ္ေတြဆီမွာ ဒီမိုကေရစီ အုတ္ျမစ္ကို ခိုင္ေအာင္ ခ်ရမယ္ဆိုတာကို အတိအလင္း မီးေမာင္းထိုးျပေနပါတယ္။
တျခားသူေတြကိုလည္း ဖတ္ႀကည္႕ဖို႕ ညႊန္းခ်င္တဲ႕ စိတ္ရယ္ေႀကာင္႕ ဖတ္ျပီးျပီးခ်င္း ဒီစာအုပ္
အညႊန္း ပို႕စ္ေလးကို ထေရးမိတာပါပဲ။ ‘ ပညာေရးအစ … ဒီမိုကေရစီ အေျခခံ” ဆိုတဲ႕ စာအုပ္ေလးကို
ကေလးေတြနဲ႕ နီးစပ္ေနတဲ႕ ကၽြန္မတို႕ ေတြ ဒီမိုကေရစနစ္ကို တကယ္လိုလားတယ္ဆို ဖတ္သင္႕တဲ႕
စာအုပ္ကေလးပါပဲလို႕ ညႊန္းခ်င္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ကို လက္ေဆာင္ေပးလာတဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ကိုလည္း တကယ္႕ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႕ …
ခင္မင္စြာျဖင္႕
အလြမ္းေျပ
Subscribe to:
Posts (Atom)