Popular Posts
Subscribe To
Posts
All Comments
Showing posts with label ကိုယ္တိုင္ေရး ဝတၳဳ. Show all posts
Showing posts with label ကိုယ္တိုင္ေရး ဝတၳဳ. Show all posts
Tuesday, October 28, 2014
အမွန္ နဲ႕ အမွား သံသရာ
ကၽြန္မသည္ လူႀကိဳက္နည္းေသာ၊ အမွားမ်ားေသာ
သတၱဝါ တစ္ေကာင္ျဖစ္ပါသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင္႕ သဟဇာတ ျဖစ္ျခင္းသည္ ကၽြန္မ ဥာဏ္မမီေသာ ဘာသာရပ္တစ္ခု။
ေလာကမွ လြတ္ေျမာက္ရာ ေအးခ်မ္းရာကို
ရွာေဖြသိျမင္ႏိုင္ေသာ ဥာဏ္စြမ္းကို ရလိုပါ၏ အရွင္ဘုရား ဟု ဆုေတာင္းရင္း ဘုရားတန္ေဆာင္း
ေလွကားေတြကေန တစ္ထစ္ျခင္း ဆင္းလာခဲ႕သည္။
ဘုရား တံေဆာင္း ေအာက္တြင္ တိုးတိုးႀကိတ္ႀကိတ္
ရန္ျဖစ္ေနေသာ စံုတြဲ တစ္တြဲသည္ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုပင္ သတိ မမူခ်င္ေတာ႕။ေကာင္ေလး၏ သုန္မွဳန္ေသာေသာ
မ်က္ႏွာေဘး ႏွင္႕ “ မင္းငါ႕ကို တစ္ခ်ိန္လံုး မွားတယ္လို႕ အျပစ္ဆို ေနဖို႕ခ်ည္း က်ိဳးစားေနရင္
ငါတို႕ လမ္းခြဲႀကမယ္” ဆိုေသာအခါ ေကာင္မေလးက ငိုယိုျပီး တဖုန္းဖုန္း ထုကာ “ ကိုယ္႕ အျပစ္ကို
ကိုယ္မသိဘဲ ေထာက္ျပတဲ႕သူကို အျပစ္တင္တယ္” ဟု ဆိုေနသည္။
ေအာ္ ဘယ္သူ မွန္ျပီး ဘယ္သူမ်ား မွားေနႀကပါလိမ္႕။
(၁)
အခန္း တံခါးကို ခ်ိန္းကနဲ ပိတ္လိုက္တဲ႕
အသံသည္ ကၽြန္မအတြက္ တရားစီရင္သံ တစ္ခုလို ျဖစ္သည္။ သူမ ထြက္မေျပးပါ။ သို႕ေသာ္ မေတာင္းပန္မိ။
အေမ ႏွစ္လံုးပူး ႀကိမ္ကို ေလထဲကို ေျမွာက္လိုက္ခ်ိန္တြင္ သူမ အံကို တင္းတင္း ႀကိတ္လိုက္သည္။
အေမ႕ ေဒါသကို ပိုဆြလိုက္သလို ျဖစ္သြားသည္။
ေယာက်ၤားေလးသူငယ္ခ်င္း ထားခြင္႕ ရွိေသာ္လည္း
ေယာက်ၤားေလး တစ္သိုက္ႏွင္႕ ေဘာလံုးကန္ျခင္းေႀကာင္႕ ေက်ာင္းက ဆရာမ ဖုန္းဆက္တိုင္ခံရေသာအခါ
ေသေသခ်ာခ်ာ မွာထားရက္ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေသာ သမီးကို အေမ ေဒါသ ထြက္သင္႕ပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း
ကၽြန္မ၏ ရိုးသားေသာ အျပဳအမူအတြက္ ကၽြန္မ ကလည္း လုပ္ခ်င္တာလုပ္ျပီးျပီမို႕ ခံရမည္႕ အတိုင္း
ခံလိုက္မည္ဟု စိတ္ကို ဒံုးဒံုးခ် ျပီး အေမ႕ အရိုက္ကို ခံပါသည္။ ထိုသို႕ ရိုက္ေသာ အေမ႕ကို
သူမ စိတ္မျငိဳျငင္၊ စိတ္မဆိုးခဲ႕ပါ ကိုယ္႕ အျပစ္ကို ကိုယ္ ခံရသည္ဟု သာ သတ္မွတ္ျပီး
အျပစ္ေပးျခင္းကို ခံယူခဲ႕ျခင္းပင္ သို႕ေသာ္ နာက်င္မွဳ ဒဏ္အတြက္ အံႀကိတ္ခံျခင္း၊ မရိုက္ပါနဲ႕
ေနာက္မလုပ္ေတာ႕ ပါဘူးဟု မေတာင္းပန္ ျခင္းသည္ အေမ႕အတြက္ေတာ႕ အာခံျခင္းဟု အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္သည္
အေမ႕ေဒါသကို အရွိန္ျငီးျငီး ေတာက္ေလာင္ေစသည္။
(၂)
လွပေသာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အမ်ိဳးသမီး၏
မ်က္ႏွာသည္ ခံရခက္ျခင္းႏွင္႕ ျပည္႕ႏွက္ေနေႀကာင္း သူမ ေကာင္းစြာ ရိပ္စားမိေသာ္လည္း ထို
အမ်ိဳးသမီး စိတ္တို႕ကို ရုပ္မဆိုး ေစလိုပါ။ ဒီထက္ဘာမွလည္း ပိုျပီး လုပ္မေပးတတ္ပါ။ သူ
ေဒါသေျပေအာင္ လုပ္ေပးျခင္မိေသာ္လည္း သူမ မည္သို႕ လုပ္ရမည္ မသိခဲ႕ပါ။
အလုပ္ဝင္ကာစ သူမကို တကယ္ဆို ရာထူးျခင္းတူေပမယ္႕
အရင္အလုပ္ဝင္သူမို႕ စီနီယာအျဖစ္ ပထမပိုင္း သူ႕လူျဖစ္ေအာင္ ျမဴသည္ ထို႕ေနာက္ သူမကို
အမ်ားအေရွ႕တြင္ အာဏာျပ သူ႕ေအာက္ေရာက္ေအာင္လုပ္သည္႕ ထိုအမ်ိဳးသမီးကို ျမဴ မရ ေျခာက္မရ သူမက ပံုမွန္ ေနျမဲအတိုင္း
တုန္႕ျပန္ေသာအခါ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ သူ႕ အျပဳအမူက သိသာထင္ရွားေစသလို မရည္ရြယ္ဘဲ ျဖစ္သြားခဲ႕ေသာအခါ ထိုအမ်ိဳးသမီးအတြက္ အမ်က္သိုစရာ ျဖစ္ကုန္သည္။
သူမ၏ ပံုမွန္ အေနအထားသည္ မည္သူ႕ကိုမွ
ထိခိုက္လိုျခင္း အလ်င္းမရွိေစလိုေသာ ဆႏၵျဖစ္ေသာ္လည္း အမွန္တကယ္တြင္မူ သူမ ရည္ရြယ္ခ်က္အတိုင္း
ျဖစ္မလာဘဲ။ သူမ်ားေပးေသာ အပူကို မယူလိုေသာ သူမသည္ ထို မယူလိုက္ျခင္းက အပူရွိသူကို အပူထပ္ေအာင္
လုပ္မိရက္သားပါလား ဆိုသည္႕ အေႀကာင္းအရာကို ေနာက္မ်ားမွ သေဘာေပါက္လာခဲ႕သည္။
(၃)
“သူက ငါ႕ကို သိပ္ခ်စ္တယ္။ နင္႕အေႀကာင္း
သိသြားေတာ႕ ငါ႕ကို သူ႕ကို မထားခဲ႕ပါနဲ႕ ဆိုျပီး ငိုျပီး ေတာင္းပန္ေနတာ အခုထိပဲ၊ ငါမရွိရင္
သူ႕ဘဝအတြက္ မျဖစ္ဘူးတဲ႕” ခ်စ္သူက သူ႕ ေနာက္ထပ္ေကာင္မေလး
အေႀကာင္း ကၽြန္မကို ေျပာျပေနျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတို႕ ခ်စ္သူအျဖစ္ ေတြ႕ဆံု မွဳသည္
ဒီေန႕ ေနာက္ဆံုး ျဖစ္လိမ္႕မည္ဟု ကၽြန္မ သိျပီးပင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မ ဘဝ တစ္ေလွ်ာက္ မွာ ခ်စ္သူ မ်ားစြာ
မရွိပါ။ နီးစပ္သူ တစ္ခ်ိဳ႕တေလ ရွိေသာ္လည္း
ကၽြန္မ ခ်စ္မိသူဟု စိတ္ဒံုးဒံုးခ် မိသူ အေရအတြက္သည္ လက္တစ္ဖက္ မျပည္႕။ ထို႕ေႀကာင္႕
ကၽြန္မ ခ်စ္သူဟု ကၽြန္မ စိတ္ကို ယံုႀကည္စြာ သတ္မွတ္ခဲ႕သူ တို႕ကို ကၽြန္မ ႏွင္႕ ခ်စ္သူ ဘဝတြင္ အကြ်င္းမဲ႕
သစၥာတရားႏွင္႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတို႕ကို ေပးထားသည္။ ဘာမွ ျပန္ရယူ လိုျခင္း အလ်င္းမရွိ။ ကၽြန္မ ေပးတတ္သမွ်
ေမတၱာတို႕ကို ကၽြန္မ ေပးစြမ္းႏိုင္ဖို႕ က်ိဳးစားခဲ႕သည္။
အခုလည္း သူ႕ကို သိပ္ခ်စ္သူကို သူ ရွာေဖြေတြ႕သည္ဟု
ဆိုလာေသာအခါ ကၽြန္မ သူ႕အတြက္ တကယ္ ဝမ္းသာမိပါသည္။ အခ်စ္ကို ေပးခ်င္သူက ေပးတိုင္းလည္း
ရရွိေနသူတိုင္းက ခံစားမိဖို႕ ခက္ခဲပါသည္။ အေပးအယူမွ် ကာမွသာ အခ်စ္ကို ခံစားမိႀကသည္ဟု
ကၽြန္မေတာ႕ ထင္မိသည္။ ကၽြန္မ အခ်စ္ထက္ အင္အားႀကီးေသာ အခ်စ္ကို သူခံစားမိေတာ႕ ကၽြန္မ
ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ဦးေတာ႕မွာလဲ သူ႕ အတြက္ ဝမ္းေျမာက္ေပးရံုသာ မဟုတ္လား။ ကၽြန္မႏွင္႕ အတူရွိခ်ိန္တြင္
သူ႕အတြက္ ကၽြန္မ၏ ျငဴစူျခင္း ကင္းေသာ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတို႕ကို ေပးစြမ္းႏိုင္သေလာက္ ေပးစြမ္းမည္
ျဖစ္ေသာ္လည္း သူမေနလိုက ကိုယ္႕ အတၱျဖင္႕ သူ႕ကို အတင္းဆြဲထားျခင္းမ်ိဳးသည္ မလုပ္အပ္ရာဟု
ကၽြန္မ ယူဆ မိပါသည္။
“ငါလည္း နင္႕ကို ခ်စ္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး
နင္႕ကို ခ်စ္တဲ႕သူရွိတာ နင္ အဲဒီ ေမတၱာကို ႀကည္ႀကည္ႏူးႏူး ရွိေနတာ နင္ ဝမ္းသာေနတာကိုလည္း
ျမင္ရေတာ႕ ငါ ဝမ္းသာပါတယ္..” လို႕ စိတ္ထဲက ေျပာေနေပမယ္႕ အဆံုးသတ္ စကားျဖစ္တဲ႕ “ငါ ဝမ္းသာပါတယ္”
သာ ႏွဳတ္က ထြက္လာသည္။ ဒီလိုႏွင္႕ “နင္ဟာ သိပ္ေသြးေအးျပီး မခ်စ္တတ္တဲ႕သူပဲ” ဟု နာနာက်ည္းက်ည္း
ဆိုရငး္ သူက ကၽြန္မကို ေက်ာခိုင္း ထြက္ခြာ သြားခဲ႕သည္။
သူ႕ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဟု သူေကၽြးေက်ာ္ခဲ႕ေသာ
သူ႕ ခ်စ္သူ အသစ္ႏွင္႕ သူလည္း တစ္ႏွစ္ေတာင္ မျပည္႕ ကြဲကြာသြားႀကသည္။ အခ်စ္ကို ကစားသူႀကီး
အျဖစ္ သူ႕နာမည္ ေက်ာ္ႀကားလာေသာအခါ ကၽြန္မမွ စိတ္မေကာင္း ႀကီးစြာ ျဖစ္ရျပန္သည္။ လမ္းမွာ
ျပန္ေတြ႕ေသာအခါ အခ်စ္ႏွင္႕ အမုန္း ခံစားခ်က္ မရွိသူမွာ ကၽြန္မ ျဖစ္ေနျပီး သူ႕ မ်က္လံုးထဲမွ
နာက်ည္းမွဳကို ေတြ႕ရေသာအခါ ကၽြန္မ ေပးေသာ ေမတၱာသည္
သူ႕အတြက္ေတာ႕ နာက်ည္းမွဳ ျဖစ္ေစခဲ႕တာ ရလဒ္ေကာင္း မျဖစ္တာ ဝမ္းနည္းစရာ ေကာင္းလြန္းလွသည္။
(၄)
ေအးအတူ ပူအမွ်ဟု ယူဆထားေသာ သူငယ္ခ်င္းသည္
ကၽြန္မ ေနာက္ကြယ္တြင္ ကၽြန္မ မေကာင္းေႀကာင္း လူယံုေလာက္ေအာင္ ေျပာ၊ သူ အတြက္ အခြင္႕အလမ္းမ်ား
ဖန္တီးျပီး ေလခါးထစ္ တစ္ခုလို နင္းတတ္ေသာအခါ အနင္းခံရလို႕ နာက်င္ေပမယ္႕ သူ ဒီလိုမွ
မတက္ရင္ သူမွာ လမ္းမရွိရွာဘူးေလ လို႕ ေတြးရင္း တုန္႕ျပန္မွဳ မေပးဘဲ ခပ္မဆိတ္ေနကာ ခံႏိုင္ရည္
မရွိေသာေႀကာင္႕သာ ေနာက္တစ္ခါ အနင္း မခံရေရးကို ေရွာင္တိမ္းလိုက္သည္။
သို႕ေသာ္ ကၽြန္မ၏ ခပ္မဆိပ္မွဳကို သူငယ္ခ်င္းက
အိပ္ေနေသာက်ား တစ္ေကာင္လို ယူဆကာထားေႀကာင္း သေဘာေပါက္လာေသာအခါ အထိတ္တလန္႕ ျဖစ္ရသည္။ တကယ္တမ္းေတာ႕
သူမ၏ ခပ္မဆိပ္မွဳကို သူမက စာနာ နားလည္မွဳလို႕ နာမည္တပ္ထားျခင္းပင္။ သို႕ေသာ္ နင္႕ကို
စာနာ နားလည္ထားတာေလဟု ဖြင္႕ေျပာခဲ႕လ်င္ ကိုယ္႕ဂုဏ္ ကိုယ္ေဖာ္ မသူေတာ္ ျဖစ္ေလဦးမယ္။
ဖြင္႕ေျပာျခင္းသည္ေသာ္လည္း မဖြင္႕ေျပာျခင္းသည္ေသာ္လည္းေကာင္း ရလဒ္ မေကာင္းလွ။ ေျဖေဆးမရွိေသာ
အေျခအေနပင္ ျဖစ္သည္။
(၅)
ကၽြန္မသည္ ေသြးေအး သတၱဝါတစ္ေကာင္ျဖစ္မွန္းမသိ
ျဖစ္လာေနသည္။ အရွိအတိုင္း အျဖဴသက္သက္ ေနထိုင္ျခင္း၊ ပတ္ဝန္းက်င္အလိုက္ အေရာင္မေျပာင္းျခင္း၊
သက္ေရာက္မွဳတိုင္း အေပၚ တန္ျပန္သက္ေရာက္မွဳ မရွိျခင္းတို႕က လူဆန္ဖို႕ က်ိဳးစားရင္း
လူမဆန္သလို ျဖစ္လာသည္။ရလဒ္က ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႕ ဆန္႕က်င္႕ဘက္ေတြ။ ေလာက ေနနည္းကို ကၽြန္မ သိဖို႕ လိုေနျပီ။ သို႕ေသာ္ ထိုသည္တို႕ကို ကၽြန္မ ဘယ္လို ေျဖရွင္းရမည္မသိ။
သိသာသိျပီး နည္းလမ္းလည္း မရွိ။ ေအးခ်မ္းလိုေသာ ကၽြန္မ အတၱကို ကၽြန္မ ပံုေဖာ္ မိသလား။
(၆)
လူေဘာင္ေလာက အတၱ နဲ႕ ေလာဘမွာ အဆံုးသတ္တရားဆိုတာ
မရွိဘူး မစႏၵမာလာ။ ေလာကမွာ အနတၱကို ဆင္ျခင္ ႏိုင္သည္႕တိုင္ အသိက သတိ ျဖစ္ဖို႕ ခဲယဥ္းလွတယ္။
ဒါေႀကာင္႕ သတိေလးကပ္ျပီး ျဖစ္ပ်က္တရားကိုသာ ဆင္ျခင္ ႏိုင္ေအာင္ က်ိဳးပမ္းပါေလ။
သတိ တစ္ခ်က္ လစ္ထြက္သြားေသာ အေတြးေရယဥ္ေက်ာ
ေျမာခဲ႕ေသာ ဆရာေလး သည္ မိမိကိုယ္ကို ျပန္ဆံုးမရင္း ဆက္ဆင္းျပီး ေက်ာင္းသခၤန္းဆီကို
ဦးတည္ရင္း ဘုရားတန္ေဆာင္း ေလွကားေတြကေန တစ္ထစ္ျခင္း…..။
Thursday, December 5, 2013
အိပ္မက္ေတြ အေရာင္မလြင္႕ေစဖို႕
ဘဝႀကီးက ပံုမွန္ ေတြ႕ေနက် အခ်ိန္မွန္
ျဖတ္သြားေနက် ျမိဳ႕ပတ္ရထားလို ပ်င္းရိပ်င္းတြဲ
ႀကီးပါ။ ရုန္းကန္ေနရတဲ႕ အခ်ိန္ေတြမွာ ပင္ပန္းတယ္။ သာမာန္အခ်ိန္ေတြမွာ ရိုးအီတယ္လို႕
ကၽြန္မ ခံစားမိေနသလိုပဲ။ အဲဒီလို ခံစားရတာ မႀကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေႀကာင္႕ ပ်င္းရိခ်ိန္မရေအာင္
ကၽြန္မ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ေလွ်ာက္လုပ္မိတယ္။ ခႏၶာအိမ္ဟာ အႏွားဝင္ေနရတဲ႕ အရာတစ္ခုအလားဆိုေတာ႕ ကိုယ္႕အဖို႕အျပင္ သူမ်ား အဖို႕ပါ
အက်ိဳးရွိပါေစေႀကာင္း အက်ိဳးရွိေကာင္း ရွိႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ႕ အရာေတြကို ကၽြန္မ ေလွ်ာက္လုပ္မိတယ္။
ဒီေလာက္ပါပဲ။ သူမ်ားေတြလို ကမၻာႀကီးေျပာင္းလဲဖို႕ အေႀကာင္း ကၽြန္မ မေတြးပါဘူး။ ကိုယ္ခြန္အားႏိုင္သေလာက္ေတာ႕
ေကာင္းမယ္ ထင္တာေလးေတြ ေရြးလုပ္ႀကည္႕မိရံုပါပဲ။ က်န္တာကိုေတာ႕ မက္မက္တြယ္တြယ္ သိပ္မရွိလွပါဘူး။
အခ်ိန္တန္ရင္ စြန္႕သြားရမယ္႕ အရာေတြပဲေလ။
ဒီလို အေတြးေတြ ဒီလို ခံစားခ်က္ေတြဟာ
လူလတ္ပိုင္း ေဝဒနာလို႕ေတာင္ ေျပာလို႕ရေလမလား။ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ေငးႀကည္႕ရင္း
ကၽြန္မ ထပ္ေတြး ေနမိတယ္။ သူကေတာ႕ သူ႕အလုပ္ကို သူပ်င္းေနျပီလို႕ ကၽြန္မကို ရင္ဖြင္႕ေနေလရဲ႕။
ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ကေမၻာဒီးယား ကို ကၽြန္မ အာဆီယံေဒသဆိုင္ရာ အရပ္ဘက္လူ႕အဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ အစည္းအေဝးတစ္ခုကို
တက္ဖို႕ ေရာက္ေနခဲ႕ရင္း ကၽြန္မရဲ႕ ထိုင္းမွာ
ေက်ာင္းတက္တုန္းက အတန္းေဖာ္ ကေမၻာဒီးယား သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ျပန္ဆံုႀကရတာပါ။
ဖႏြမ္ပင္ျမိဳ႕ကို ျဖတ္ျပီး စီးဆင္းေနတဲ႕
ျမစ္ကမ္းနေဘးက ေကာ္ဖီဆိုင္ မွာ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ထိုင္ေနႀကတယ္။ ျငိမ္႕ေညာင္းတဲ႕
အေနာက္တိုင္း ဂီတသံနဲ႕ အတူ ျမစ္ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူျပီး ေဘးတိုက္ ထိုင္ေနတဲ႕ ကၽြန္မတို႕
ႏွစ္ေယာက္ကို တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ သဘာဝ ေလေအးက ျဖတ္သန္းက်ီစယ္ သြားပါေသးတယ္။ Tonle Sap
ျမစ္နဲ႕ မဲေခါင္ျမစ္ တို႕ ဆံုရာ ေနရာကို ကၽြန္မတို႕
ထိုင္ေနတဲ႕ ေကာ္ဖီဆိုင္ကေန လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။ ေအးျမ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ႕ အခ်ိန္တစ္ခုပါပဲ။ ျမစ္ရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္းမွာေတာ႕ ညေနက ကၽြန္မကို သူလိုက္ပို႕တဲ႕ အိမ္ရာသစ္ႀကီးကို လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။ နာမည္ကိုက
Elite City တဲ႕ေလ လူကုံထံျမိဳ႕ လို႕မ်ား ျမန္မာလို ျပန္ရေလမလားလို႕ ကၽြန္မ ေတြးမိတယ္။
အဲဒီ ျမိဳ႕ဘက္ကို သြားတဲ႕ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ႕ ကားေမာင္းေနရင္း သူက သူအရင္လုပ္ခဲ႕တဲ႕ ျမိဳ႕ျပ အိမ္ယာမဲ႕ေတြကို ကူညီတဲ႕ ပေရာဂ်က္အေႀကာင္းကို ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီ အိမ္ယာ ကိုယ္ပိုင္မရွိတဲ႕ လူေတြဟာ အခုလို ျမိဳ႕ျပ စီမံကိန္းေတြေႀကာင္႕ သူတို႕ ေနထိုင္ရာ ေနရာေတြ ကေန အတင္းအႀကပ္ေရြ႕ေျပာင္းျခင္းကို ခံခဲ႕ရသလို
လူမွဳဒုကၡေတြ ဘယ္လို ခံစားရေႀကာင္း ေျပာျပသလို။ သူတို႕ ႏိုင္ငံရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနျဖစ္တဲ႕ ကမၻာ႕ လာဒ္စားမွဳအႀကီးမားဆံုး အစိုးရ စာရင္းဝင္မွာ
ျမန္မာနဲ႕ ကပ္လ်က္စာရင္းဝင္ သူတို႕ ႏိုင္ငံ အစိုးရအေႀကာင္း၊ အစိုးရနဲ႕ေပါင္းျပီး လက္ဝါးႀကီး
အုပ္သူ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးေတြ အေႀကာင္း၊ ေငြေခ်းရျပီးေရာ လုပ္တဲ႕ ကမၻာေခ်းေငြ
ေပးရာ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႕ တိုင္းျပည္ အေျခအေနကို ေသခ်ာ မေလ႕လာဘဲ ပေရာဂ်က္လုပ္ရျပီးေရာ
ဝင္လာတဲ႕ ႏိုင္ငံတကာ အဖြဲ႕အစည္းေတြေႀကာင္႕ တိုင္းျပည္ေကၽြးတင္၊ အက်ိဳးထိထိေရာက္ေရာက္
မရွိျဖစ္ရတ႕ဲ ဖြ႕ံျဖိဳးေရး လုပ္ငန္းေတြ အေႀကာင္းကို ကားေပၚမွာ တေလ်ာက္လံုး သူက ကရားေရလႊတ္
ေျပာျပရင္း ငါတို႕ အစိုးရမေကာင္းေႀကာင္းကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္း မေျပာရဲဘူး အခု ကားေမာင္းရင္းမို႕
ေျပာရတာလို႕ သူက ရယ္ပြဲဖြဲ႕ ေျပာခဲ႕ေသးေပမယ္႕ သူ႕ရဲ႕ သူတိုင္းျပည္ကို ဒီထက္ပို ေကာင္းေစခ်င္တဲ႕
ေစတနာနဲ႕ ဖြ႕ံျဖိဳးေရးသမား စိတ္ကို လွစ္ဟျပေနတာကို ေျပာျပေနတဲ႕ သူ႕မ်က္ႏွာကို ႀကည္႕ရင္း
ကၽြန္မ ဖတ္ႏိုင္ပါတယ္။
သူနဲ႕ကၽြန္မ စေတြ႕စဥ္တုန္းက သူ႕ကိုယ္သူ
လူမွဳကယ္ဆယ္ေရး အရပ္ဘက္လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုရဲ႕ ျမိဳ႕ျပ အိမ္ယာမဲ႕ေတြရဲ႕ ရပိုင္ခြင္႕နဲ႕ အခြင္႕အေရးေတြကို ကာကြယ္ေစာင္႕ေရွာက္သူ ေစတနာ႕ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္၊
တကၠသိုလ္တစ္ခုရဲ႕ နည္းျပဆရာ ေပါက္စ တစ္ေယာက္လည္း
အျဖစ္ သူ႕ကိုယ္သူ စျပီး မိတ္ဆက္တုန္းက တက္ႀကြ ဂုဏ္ယူေနတဲ႕ သူ႕မ်က္ႏွာနဲ႕ အခု သူ႕အလုပ္ကို
သူပ်င္းေနျပီလို႕ ရင္ဖြင္႕ေနတဲ႕ သူမ်က္ႏွာ သိပ္ကြာေနပါလားလို႕ ကၽြန္မ ေတြးမိပါတယ္။
အခုေတာ႕ အားေလ်ာ႕ေနျပီလား။သူ ပ်င္းေနျပီ ျငီးေငြ႕ေနျပီလို႕ အလြယ္ေျပာလိုက္ေပမယ္႕ သူေျပာခ်င္တဲ႕ သူ႕စိတ္ထဲက အေႀကာင္းအရာဟာ ဒီထက္ေတာ႕ ပိုလိမ္႕မယ္လို႕ ကၽြန္မသိပါတယ္။
“ ငါလူမွဳေရးေတြပဲလုပ္လို႕ မရေတာ႕ဘူး
စီးပြားရွာခ်ိန္တန္ျပီကြာ.. လူငယ္ ဘဝ ကုန္ကာနီးျပီေလ။ ငါ အေမရိကားသြားျပီး အလုပ္လုပ္ရင္း ေက်ာင္းဆက္တက္ရင္
ေကာင္းမလား။”
“ဟင္ နင္အခု လုပ္ေနတဲ႕ အလုပ္ေတြကို
တကယ္ စြန္႕ႏိုင္ျပီလား”
“ဝါသနာအရ လူမွဳေရးလုပ္ငန္းမွာလုပ္တယ္။
ငါ မာစတာျပီးလို႕ တကၠသိုလ္မွာ ဆရာလုပ္တယ္ ဂုဏ္ရွိတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ေငြေရးေႀကးေရးအရ လံုုျခံဳမွဳ
မရွိဘူး။ အနာဂတ္က မေရရာဘူး။ ငါ႕ကို အိမ္က ဖိအားေပးေနျပီေလ။ မင္း အိမ္ေထာင္ျပဳရင္ မိန္းမကို
ေကာင္းေကာင္းထားႏိုင္ျပီလို႕ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ ယံုလား ျပန္ေမးႀကည္႕လို႕ ငါ႕ အေဖ ေျပာတဲ႕
အခါဆို ငါသိပ္စိတ္ဆိုးတာ၊ ဒါေပမယ္႕ ျပန္ေျပာစရာ စကားမရွိဘူးေလ”
“ဘာ.. နင္ အခ်စ္သစ္ေတြ႕တာ .. ငါ႕ကိုေတာင္
မေျပာဘူး… ငါက နင္ အသည္းကြဲတုန္းလို႕ ထင္ေနတာ”
ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းတက္တုန္းက သူက ဂ်ပန္မေလးနဲ႕
ခ်စ္သူ ျဖစ္ခဲ႕ျပီးမွ လမ္းခြဲလိုက္ႀကတာမုိ႕ ကၽြန္မက သူ႕ကို အသည္းကြဲေကာင္းေနတုန္းလို႕
ထင္ေနတာရယ္.. သူက သူဘာလုပ္လုပ္ ကၽြန္မကို ေျပာျပတတ္တာရယ္ေႀကာင္႕ ကၽြန္မက အ႕ံႀသသြားတာပါ။
“ မဟုတ္ပါဘူးဟာ.. ငါတို႕ ေတြ အရြယ္က
အိမ္ေထာင္ျပဳရမယ္႕ အရြယ္ေရာက္ေနျပီကိုး ၊ ဒါေႀကာင္႕ ဒီလို အေျပာခံရတယ္လို႕ ေျပာတာ။
ငါ အိမ္ေထာင္ျပဳမယ္ ရည္းစားရွိေနျပီလို႕ မေျပာရပါလား”
“ေႀသာ္မသိပါဘူးဟယ္.. ငါက ငါေတာင္ မသိလိုက္ရပါလားလို႕..”
“ နင္ စိတ္ပူသြားတာလား၊ နင္႕ကို ငါ ဝန္ခံစရာရွိတယ္ဟ.. တကယ္ေျပာရရင္ ေက်ာင္းမွာတုန္းက
နင္႕ကို ငါ သေဘာက်တာ၊ ငါတို႕က ခမာေတြဆိုေတာ႕ နင္က ျမန္မာျပည္က ဆိုေတာ႕ ငါတို႕ တဲ႕ ေသြးခ်င္းနီးသလို
ငါက စိတ္ထဲမွာ ခံစားျပီး နင္႕ကို ခင္သလို၊ နင္႕ကို သေဘာလည္းက်တာ။ နင္က နင္႕က ရည္းစားရွိတယ္ ဆိုလို႕ ငါ ေနာက္ဆုတ္ခဲ႕တာ၊ အခုေတာ႕ တို႕ႏွစ္ေယာက္လံုးမွာ
ခ်စ္သူေတြ မရွိေတာ႕ဘူး၊ တို႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ကံတရားပဲ ထင္ပါရဲ႕ဟာ ”
“ ေတာ္ပါဟယ္… ငါ႕ကိုလာေနာက္ေနေသးတယ္”
“ငါ မေနာက္မွန္း နင္ တေန႕ေန႕ေတာ႕သိမွာပါ၊
နင္တို႕ တိုင္းျပည္ကို ငါ တစ္ေန႕ေန႕ အေရာက္လာျပီး နင္႔မိဘေတြနဲ႕ လာေတြ႕မယ္ေလ”
“ နင္လာေနာက္ေနေသးတယ္.. ေတာ္ႀကာပဲ အေနာက္ဘက္ကို
သြားဖို႕ စဥ္းစားေနတဲ႕ နင္က ငါတို႕လို ဆင္းရဲတဲ႕ ႏိုင္ငံေလးကို လာဦးမယ္ ဟုတ္လား”
ကၽြန္မ စကားေႀကာင္႕ သူမ်က္ႏွာနဲနဲတည္သြားျပီး
…
“ဟုတ္တယ္ဟာ.. တကယ္က ေက်ာင္းဆရာ လခ ဆိုတာကလည္း
ဘယ္ေလာက္မွ ရွိတာမဟုတ္၊ စုမိေဆာင္းမိ မရွိႏိုင္ဘူးေလ.. အိမ္က မိဘေတြက စီးပြားေရး လုပ္ေစခ်င္တယ္။
စီးပြားေရးနယ္ပယ္ထဲမွာ တရားမွ်မွ် တတနဲ႕ လုပ္တဲ႕သူဆိုတာကလည္း ဒံုရင္းကေန တက္မွာ မဟုတ္ဘူး။
တကယ္ ႀကီးပြားေအာင္ျမင္ ဖို႕ ဆိုတာက လာဒ္စားတဲ႕ အစိုးရနဲ႕ေပါင္း ၊ ဂြင္ဖန္ျပီး လုပ္ႏိုင္မွသာ။
အဲလို လုပ္ဖို႕ကလည္း ငါ႕ စိတ္က မပါဘူး။ အဲဒါေႀကာင္႕ အေနာက္ဘက္သြားျပီး ေက်ာင္းလည္း
တက္ရင္း အလုပ္လည္း လုပ္ရင္းလုပ္ရင္ေတာ႕ ငါ႕မိဘေတြလဲ စိတ္ခ်၊ ငါလည္း ငါ႕ပညာနဲ႕ ထိုက္တန္တဲ႕
လုပ္ခ၊ လစာအျပင္ ဝါသနာပါရာနဲ႕ အသက္ေမြးခြင္႕ ရွိ္မလားလို႕ စဥ္းစားမိတာပါဟာ။ နင္ေရာ..
နင္႕ ႏိုင္ငံနဲ႕ ငါ႕ႏိုင္ငံက ဘာမွ မထူးဘူး။ နင္႕ကို လည္း စဥ္းစားေစခ်င္တယ္။ နင္႕တိုင္းျပည္မွာ
နင္ေပ်ာ္တာ ငါသိပါတယ္ ဒါေပမယ္႕ ဘဝ သက္တမ္း တဝက္ေလာက္ ငါတို႕ သူမ်ားအတြက္ အလုပ္လုပ္ခဲ႕ျပီးျပီပဲ။
အခု ကိုယ္႕အတြက္ ကိုယ္ ျပန္စဥ္းစားဦးေနာ္”
ကၽြန္မက သူ႕စကားေႀကာင္႕ ရယ္ျပီး..
“ ဆရာရယ္ နင္႕ငါ႕ကို ေတြ႕ရင္ ဆရာလုပ္မွ
လုပ္ပါ႕မလားလို႕”.. လို႕ ေနာက္ေတာ႕ သူေရာ ကၽြန္မပါ
ရယ္ေမာမိသည္။
သူက ကၽြန္မကို ဆရာ အျမဲလုပ္ေနက်။ သူက
စိုးလည္း စိုးရိမ္တတ္သည္။ ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းမွာတုန္းက ေတာနယ္ဘက္ ခရီးသြားကာနီး ဆိုလည္း
သူက ကၽြန္မကို အေဖ တစ္ေယာက္လို ဘာေတြ မက်န္ေစနဲ႕ ဆိုျပီး စာရင္းနဲ႕ မွာတတ္သလို.. သူက
ေက်ာင္းလာမတက္ခင္ကတည္းက သူ႕တိုင္းျပည္မွာ ဘြဲ႕လြန္ တစ္ခု ျပီးျပီးသားမို႕ သူ႕ကို ကၽြန္မ စာေမးေနက်၊ သိပ္တင္းႀကပ္ပါတယ္ ဆိုတဲ႕ ပေရာဖက္ဆာရဲ႕ ေက်ာင္းသား ၄ ေယာက္ထဲ ရွိတဲ႕ အတန္းကို ႏွစ္ေယာက္သား ယူမိရဲ႕သား အတူတူ ျဖစ္တုန္းက ဆို စာႀကည္႕တိုက္ နဲ႕ ေက်ာင္းထဲ စာႀကည္႕ခန္း မွာ ငုတ္တုတ္ ေန႕လံုးေပါက္၊ ညလံုးေပါက္နီးပါး အတူ စာလုပ္ခဲ႕ရတဲ႕ သူေတြ ဆိုေတာ႕
ကၽြန္မကို ဆရာလုပ္တာ သူ႕အက်င္႕၊ သူနဲ႕ ကၽြန္မ ႀကားမွာ သူက ဆရာပဲေလ။ သူဟာ လူေတာ္ေလး တစ္ေယာက္ပါ။
သူ႕ကို ကၽြန္မ ေငးႀကည္႕ရင္း သူသာ ထြက္သြားခဲ႕ရင္
သူ႕ႏိုင္ငံအတြက္ေတာ႕ ပင္လယ္ထဲက ေရတစ္ေပါက္ ဆံုးရွံဳးရဦးမွာပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ပင္လယ္ဆိုတာ
ေရအေပါက္ေပါင္းမ်ားစြာ စုစည္းလာျပီးမွ ျဖစ္လာသလို ဒီေရေပါက္ေလးေတြ မရွိရင္ ပင္လယ္ဆိုတာ
ျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူးေလ။ လူငယ္တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ ဆိုတာကလည္း အဲဒီႏိုင္ငံႀကီး တစ္ခု ေကာင္းလာဖို႕အတြက္ အားတစ္ခုစီပါပဲ။ အဲဒီ အားေတြ စုစည္းလိုက္ျပီးမွ
ႏိုင္ငံရဲ႕ စစ္မွန္တဲ႕ ေျပာင္းလဲ တိုးတက္ဖြ႕ံျဖိဳးမွဳေတြ ျဖစ္လာတာမဟုတ္ဘူး။
သူလို ႏိုင္ငံကို သံေယာဇဥ္ရွိျပီး က်ိဳးစားခဲ႕တဲ႕
လူငယ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား သူ႕လို မေရရာတဲ႕ အနာဂတ္ေတြေႀကာင္႕ အားေလ်ာ႕ လိုက္ရမလား လို႕ စဥ္းစားေနတာ ဘယ္နွေယာက္မ်ား
ရွိေနမလဲလို႕ ကၽြန္မ ေတြးမိတယ္။
ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ လူငယ္ထုမွာေရာ..
ဘယ္လို အေျခအေနမ်ား ရွိပါသလဲ။ ကၽြန္မတို႕ ႏိုင္ငံမွာ ပိုမ်ားႏိုင္ပါတယ္။
တိုင္းျပည္ တစ္ျပည္ တကယ္ပဲ တိုးတက္ႀကီးပြားလာဖို႕ ေကာင္းမြန္လာဖို႕
ဆိုရင္ လူငယ္ေတြကို မျပဳစု မပ်ိဳးေထာင္ႏိုင္ရင္ ျဖစ္လာႏိုင္စရာ လမ္းမရွိသလို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ထားတဲ႕ လူငယ္ေတြကိုလည္း ေရရွည္ရွင္သန္ႏိုင္ေအာင္
အခြင္႕အလန္းေတြ ေပးမထားႏိုင္ရင္ လူငယ္ေတြရဲ႕ အင္အားေတြကို မစုစည္းႏိုင္ရင္ တိုင္းျပည္ဟာ
နလံထူလာႏိုင္စရာ မရွိပါဘူး။
ကိုယ္ေနတဲ႕ေနရာ မေကာင္းရင္ ထြက္သြားရံုေပါ႕
ဆိုတာ တစ္ကိုယ္ေကာင္းမဆန္လြန္းေပဘူးလား ပိုေကာင္းလာေအာင္ က်ိဳးစားဖို႕က ကၽြန္မတို႕
တာဝန္ပဲေလ လို႕ ကၽြန္မ သူ႕ကို ေျပာေတာ႕ သူက ဟုတ္ေတာ႕ ဟုတ္ပါတယ္ ဆိုျပီး ေခါင္းကို ေလးေလးပင္ပင္
ျငိမ္႕ျပပါတယ္။
သူ႕တိုင္းျပည္အတြက္လည္း သူ ထြက္မသြားပါေစနဲ႕လို႕ ကၽြန္မ ဆုေတာင္းမိသလို။ ကၽြန္မတို႕ ႏိုင္ငံမွာလည္း
ႏိုင္ငံဖြ႕ံျဖိဳးေရးမွာ တတပ္တအား ပါဝင္ျပီး အမ်ားအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္တဲ႕ သူတစ္ေယာက္
ျဖစ္ဖို႕ အျပင္ လူငယ္ေတြအတြက္ လူငယ္ေတြရဲ႕ အခြင္႕အေရးအတြက္၊ အနာဂတ္ကို ဖန္တီး တည္ေဆာက္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ၊ တနည္းအားျဖင္႕ ကၽြန္မတို႕
ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ အခြင္႕အေရးအတြက္ အဓိကထား က်ိဳးစားရဦးမယ္လို႕ ကၽြန္မေတြးေနမိပါတယ္။
မဲေခါင္ျမစ္ေရ..
စီးသံနဲ႕အတူ ကၽြန္မ ေတြးေနမိပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ပ်င္းတြဲတြဲ ျဖစ္ေနတဲ႕ လူငယ္မက် လူႀကီး
မက် အရြယ္ရဲ႕ ေဝဒနာကလည္း ဒီအေတြးနဲ႕အတူ လြင္႕ပ်ယ္သြားပါေတာ႕တယ္။ ကၽြန္မတို႕ ႏိုင္ငံအတြက္
လူငယ္ေတြ အတြက္ ဒီထက္ပို က်ိဳးစားရဦးမယ္။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ေတြ အေရာင္မမွိန္ သြားေစဖို႕။ ကၽြန္မတို႕ လူငယ္အိပ္မက္ေတြ အေရာင္လြင္႕ပ်ယ္
မသြားဘဲ ေတာက္ပလာေစဖို႕ လူထု အတူတူ က်ိဳးစားႀကရပါဦးမယ္။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ "အနာဂတ္ကို ထုဆစ္ဖို႕ ၊ လူငယ္ထုကို ျမွင္႕တင္" ေပးႀကရႀကရဦးမွာပါ။
Monday, July 29, 2013
ငိုသံ
အိမ္မွာ ဆန္ကုန္ေနသည္ကို သူ႕ေယာက်ၤားေတြးေနမည္လား။ သမီးနဲ႕သား ေက်ာင္းဖြင္႕ခ်ိန္လည္း နီးလာျပီ.. သူ႕ေယာက္က်ၤား ေဘာက္လုပ္သူ ကိုသာေအး တစ္ေယာက္ အဆင္မေျပမွဳမ်ားေႀကာင္႕ မျပံဳးတာ ( ၂) နွစ္ေတာင္ ရွိပါေပါ႕လား။
အခန္း ( ၁ )
အဲဒီေန႕ည… ဟုတ္သည္… အဲသည္ညကို ေအးမိ ဘယ္ေတာ႕မွ ေမ႕နိုင္မည္ မဟုတ္ပါ။ အဂၤလိပ္ျပကၡဒိန္ ဘယ္ေန႕မွန္း ေအးမိ မသိပါ။ မမွတ္မိသည္က သမီးနဲ႕သားက ေအးမိ တစ္ဘက္ တစ္ခ်က္တြင္ ေကြးေကြးေလး အိပ္ေပ်ာ္ေနႀကသည္။ မိုးက ရြာလာသံကို ႀကားရသည္.. ေအာ္ မိုးေတြေတာင္ လာပါေပါ႕လို႕ ေအးမိေတြးရင္း.. ဘုရားစင္ေအာက္မွာ အိပ္ေနတဲ႕ ေယာက်ၤားကို လွမ္းႀကည္႕မိတယ္..။ သူကေတာ႕ ပုဆိုးေဟာင္းေလးကို ျခံဳလို႕ေကြးေနသည္။
တျဖည္းျဖည္း မိုးေရာ ေလပါ ႀကမ္းလာသည္.. ကေလးနွစ္ေယာက္ကလည္း ေအးမိကို တိုးဖက္လာရင္ အေမေႀကာက္တယ္ဟု ေျပာလာသည္။ ေလတိုက္သံက မေကာင္းဆိုးဝါးတစ္ေကာင္း ေအာ္ေျပးလာသလို ေအးမိရင္ထဲ ခံစားရသည္။ ေအးမိတို႕၏ ဓနိမိုး ထရံကာ ဝါးအိမ္ေလးမွာ ဒန္းသဖြယ္ ရမ္းေနသည္။ ေအးမိ ေႀကာက္လြန္းလာကာ ေယာက်ၤားကို လွမ္းေခၚတာေတာင္ အသံက ထြက္မလာသလိုျဖစ္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ႕ေယာက်ၤား ကိုရင္ သာေအး၏ ေအးမိ ထထ ေရေတြတက္လာျပီ .. ေျပးႀကမယ္.. ငါတို႕ ရြာဦးေက်ာင္း ေရာက္ေအာင္ ေျပးႀကမယ္ ။ ကေလးေတြ လက္ကို ဆြဲထား.. လာ ငါ႕ေနာက္လိုက္လာ ဟူေသာ ပလံုးပေထြး ေအာ္ေခၚသံေႀကာင္႕ ထေျပးမိသည္.. ကေလးေတြက စတင္ငိုေနႀကျပီ အိမ္ကေလး မွာလည္း အမိုးေတြ မရွိေတာ႕ ..နားထဲတြင္ ေတာ္လဲသံလို အသံမ်ားနွင္႕ .ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္ေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္.. လူလြင္႕ပါေတာ႕မည္႕ ေလတိုက္အားနွင္႕ ေရေတြသာ … အာရံုထဲတြင္ ရွိေနသည္။
ဘုရား ကမၻာပ်က္တာလား.. ကိုရင္ သာေအးက သမီးနွင္႕သားကို လက္တစ္ဖက္စီတြဲလို႕႔.. ေအးမိက သားလက္ကို ဆြဲရင္း ရြာဦးေက်ာင္းဆီသို႕ မွန္းျပီး ေျပးႀကသည္.. ဒါေပမယ္႕ ..အေမွာင္နွင္႕ မိုးေလေတြႀကားမွာ .. သူတို႕ ဘယ္ေရာက္လို႕ ဘယ္ေပါက္ေနမွန္းမသိေတာ႕… ေနာက္က လိုက္လာေသာ ေရလွိဳင္းေတြက တစ္ေနရာ အေရာက္ ေအးမိကို လာပုတ္ထုတ္လိုက္သည္။ သားလက္ကို တြဲထား … ကိုရင္သာေအးရဲ႕ ေအာ္လိုက္တဲ႕ အသံက ေဝးသြားသလိုပဲ…ကိုင္ထားတဲ႕ သားရဲ႕ လက္ကေလး လြတ္ထြက္သြားတယ္.. ေအးမိေရစီးနဲ႕ အတူ ပါသြားခဲ႕တယ္… ေနာက္ ဘာဆို ဘာမွလဲ မသိေတာ႕ဘူး..။
အခန္း ( ၂ )
ေအးမိ ဘယ္ကိုေရာက္ေနမွန္းမသိ ..လြင္ထီးေခါင္ႀကီးထဲ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိတယ္.. သားေလးေရာ.. သမီးႀကီးေရာ…. ကိုရင္ေရ .. က်ဳပ္ကို လာေခၚပါဦးေတာ႕လို႕ .. ေအာ္ေနမိတယ္။ အနားက ျဖတ္သြားတဲ႕ တခ်ိဳ႕လည္း ကိုယ္႕လို အပူေတြနဲ႕ .. တစံုတခု ကို ရွာေဖြ ေနႀကတဲ႕ ပံုေတြပဲ။ က်ဳပ္ေအာ္သံကို တစ္ခ်ိဳ႕က ႀကားတဲ႕ပံုနဲ႕ လွည္႕ႀကည္႕ျပီး တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႕ မႀကားတဲ႕ ပံုနဲ႕ အနားက ျဖတ္သြားတယ္.. ကိုရင္ေရ..။
ဒါနဲ႕ ေအးမိစိတ္ထဲမွာ.. အိမ္ေနရာကို သတိရလို႕ အေျပးအလြားရွာမိတယ္.. အမေလး ေအးမိတို႕ အိမ္ေလး မရွိေတာ႕ပါလား.. အိမ္နားက ပိေတာက္ပင္ ႀကီးကေတာ႕ အကိုင္းေတြ မက်န္ေတာ႕ေပမယ္႕ ပင္စည္ငုတ္ႀကီး က်န္ေနတယ္။ ေအးမိ ဘယ္ဆက္သြားရမယ္ မွန္းမသိေတာ႕ အဲဒီ အပင္ႀကီး နားမွာပဲ ထိုင္ေနမိတယ္။
ေအာ္ ငါတို႕ ေျပးႀကတာ ရြာထိပ္က ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကိုပဲ .. ေအးမိေက်ာင္းဝန္းနား တဝဲလည္လည္ သြားႀကည္႕မိတယ္။ ကိုရင္တို႕ သားအဖေတြ.. လွမ္းေခၚေပမယ္႕ ကိုရင္ စိတ္ညစ္ေနလို႕ ထင္ပါရဲ႕ က်ဳပ္ကို လွည္႕ေတာင္ မႀကည္႕ဘူးေလ။ ေအးမိ စိတ္ဆိုးလာမိတယ္… ဒါေပမယ္႕ .. ေနာက္ေတာ႕ ေအးမိ သေဘာေပါက္လာခဲ႕တာ… ဘုရားသခင္.. က်မတို႕ေတြ ..ဘဝေတြ ျခားသြား ႀကပါျပီလား။
ေနာက္ေတာ႕ .. ရြာကို အကူညီေတြေရာက္လာတယ္.. ေအးမိတို႕ အိမ္ကေလးကိုလည္း ျပန္ေဆာက္ႀကတယ္.. ဒါေတြ အားလံုးကို ေအးမိ ပိေတာက္ပင္ႀကီးမွာေနရင္း ႀကည္႕ေနခဲ႕ရတယ္။
ခုဆို ေအးမိ ပိေတာက္ပင္ႀကီးမွာ ေနလာတာ.. ၂ နွစ္ေတာင္ ရွိပါျပီး..
ကိုရင္ သာေအး .. စိတ္လို လက္ရ ဘုရားရွိခိုးရင္.. ရင္ေခါင္းသံႀကီးနဲ႕ .. ေအးမိေရ အမွ်ပါကြာလို႕.. ဆိုတတ္ေပမယ္႕.. က်ဳပ္ သာဓုမေခၚနိုင္ဘူး ကိုရင္ရယ္..။
က်ဳပ္ သားေတြ သမီးေတြ .. ေနာက္ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ ဂရုမစိုက္လို႕ က်ဳပ္ အျမဲ သတိေပးရတဲ႕ က်ဳပ္ရဲ႕ ငယ္ေပါင္းခ်စ္လင္ ကိုရင္ရယ္.. က်ဳပ္ စိတ္မခ်နိုင္ဘူးေတာ႕…
က်ဳပ္တို႕ အိမ္မွာ ဆန္အိုးထဲ ဆန္မရွိဘူး…
ျပီးခဲ႕တဲ႕ နွစ္က ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ နွစ္ေယာက္လံုး ေက်ာင္းမထားနိုင္လို႕ သားကိုပဲ ေက်ာင္းအပ္နိုင္ခဲ႕တယ္..
ခုလာမယ္႕ နွစ္ေရာ…
က်ဳပ္ေလ..သားသမီးေတြ ကြယ္ရာ ပိေတာက္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ..
ေအးမိေရ.. သူတို႕ကေတာ႕ ဝက္ေတြ လာေပးပါရဲ႕ကြာ.. ငါတို႕မွာ အလုပ္ရွားလြန္းလို႕ ..ထမင္းနပ္မွန္ေအာင္ စားနိုင္ဖို႕ ႀကိဳးစားရင္ အေႀကြးေတြ တင္ရာက .. ေရာင္းလိုက္ရတယ္ကြာ..
ေအးမိေရ… ငါေတာ႕ ဒီနွစ္ ငါးဖမ္းလို႕ မရလို႕ ေဘာက္ပဲရွာလုပ္ရေတာ႕မယ္ကြာ.. ျမိဳ႕ကလူေတြ ေလလံရ.. ငါတို႕ ရြာသားေတြ ေခ်ာင္းမွာေတာင္ ငါးဖမ္းမရ.. ငါတို႕ သားအဖေတြ .. ငတ္မ်ား ငတ္ေတာ႕မလားကြာ…
ေအးမိေရ… လုပ္ငန္းေတြ မေကာင္းေတာ႕ .. မင္႕ကေလးေတြ ငါ ေက်ာင္းဘယ္လိုထားရမလဲကြာ.. က်ဳပ္ကေလးေတြ ..ေသစာရွင္စာတတ္ရံုတင္.. က်ဳပ္ေတာ႕ မေက်နပ္နိုင္ပါဘူး.. ပညာတတ္ႀကီးေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တာေတာ႕လို႕ .. ေျပာခဲ႕တဲ႕ .. မင္းစကားကို ငါဘယ္လို ျဖည္႕ဆည္းရမလဲကြာ..
ေအးမိေရ.. အိမ္ကေလးကို ျပင္.. အမိုးေတြ မိုးရေတာ႕မယ္.. ဓနိစိမ္းေတြပဲ ခုတ္မိုးနိုင္ေတာ႕တယ္ကြာ.. ႀကာႀကာေတာ႕ မခံေလာက္ဘူး… အိမ္မလံုရင္ ကေလးေတြ .. အေအးပတ္တာ ဖ်ားတာေတြ ျဖစ္လာရင္.. မင္းလဲ မရွိဘူး.. ငါ ဘယ္လို.. လုပ္ရမလဲကြယ္….
သမီးေလးလဲ မုန္တိုင္းနဲ႕ ႀကံဳျပီးကတည္းက အရမ္းကို လန္႕တတ္ေနတယ္.. ရြာကို လာတဲ႕ ဆရာေလးကေတာ႕ .. စိတ္ကို ကုရမွာလို႕ ေျပာတယ္.. ငါလဲ .. ဘာလုပ္ေပးရမလဲ.. မသိပါဘူးကြာ..
ေအးမိေရ.. ငါ လူေလာကမွာ အသက္ရွင္ရတာ ပင္ပန္းလြန္းလွတယ္.. မင္းနဲ႕အတူ တို႕အားလံုး ဘာလို႕ ပါမသြားတာလဲ ကြယ္…
ဆိုတဲ႕ …
… ရွင္႕ ကငိုသံေတြ .. က်ဳပ္ ရွင္႕နားမွာ ထိုင္ျပီး နားေထာင္ေပးခဲ႕တာ .. ကိုရင္ကေတာ႕ မသိရွာဘူး…
တကယ္ဆို .. က်ဳပ္လဲ .. ဒီလို ဘဝႀကီးမွာ မေနခ်င္ဘူး ကိုရင္ရယ္…
ကိုရင္နဲ႕ က်ဳပ္သား၊သမီးေတြကို စိတ္ခ်ရရင္ က်ဳပ္ လြတ္ေျမာက္ရာကို သြားခ်င္ျပီ..
ဒါေပမယ္႕ က်ဳပ္မသြားနိုင္ေသးဘူး… ခုထိ.. ၂ နွစ္ႀကာတဲ႕ အထိ.. မသြားနိုင္ေသးဘူး…..
ကိုရင္ ငိုတဲ႕ အသံကို က်ဳပ္ႀကားနိုင္ေပမယ္႕…
ေဟာဒီက ေအးမိရဲ႕ ဝိဥာဥ္ ငိုသံကို ကိုရင္ မႀကားနိုင္ပါဘူး…
ဘယ္သူကမွလဲ .. မႀကားနိုင္ပါဘူး….
က်ဳပ္ အျမဲ ငိုေနရတယ္.. ၂ နွစ္ရွိျပီ ကိုရင္ရယ္…။
စာနာစြာျဖင္႕..
အလြမ္းေျပ
( ၃၀.၄.၂၀၁၀)
* ဒီေန႕ မိုးေတြ အရမ္းရြာေနတာကေန ေရႀကီးေနႀကတဲ႕ သတင္းကို ဖတ္မိရင္းက နာဂစ္မုန္တိုင္း ၂ ႏွစ္ျပည္႕တုန္းက ခံစားေရးထားတာျပီး Blog မွာ မတင္ျဖစ္တဲ႕ ဒီဝတၳဳေလးကို သတိရျပီး တင္လိုက္တာပါ။
Friday, April 26, 2013
မ်ဥ္းျပိဳင္မ်ား
ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မတို႕ ထိုင္ေနက်ပါ။
ဒီေန႕ေတာ႕ ပူလွခ်ည္လား။ ေလေအးေပးစက္ ဖြင္႕မွ ဖြင္႕ထားရဲ႕ လားလို႕ ကၽြန္မ ေတြးမိတယ္။ ကၽြန္မေရွ႕က
ေကာ္ဖီက အေငြ႕ေသႏွင္႕ေနျပီ။ တကယ္ေတာ႕ ခ်ိန္းထားတဲ႕ အခ်ိန္ထက္ ကၽြန္မ တစ္နာရီ ႀကိဳေရာက္ႏွင္႕ေနခဲ႕တာေလ။
တည္ျငိမ္ဖို႕အတြက္ အခ်ိန္လိုတယ္ မဟုတ္လား။
ေကာ္ဖီဆိုင္ရဲ႕ ေလွကားေပၚ လူတစ္ေယာက္
တက္လာတဲ႕ ေျခသံကို ကၽြန္မ ႀကားေနရသည္။ ဒါ သူ႕ေျခသံမွန္း ကၽြန္မသိပါသည္။ လူတိုင္း လာႏိုင္တဲ႕
ေနရာ ျဖစ္သလို ဆိုင္မွာ ဝန္ထမ္းေလးေတြ တက္လိုက္ ဆင္းလိုက္ လုပ္ေနတဲ႕ ေလွကားက ေျခသံ
တစ္ခုကို ကၽြန္မ တတ္အပ္ေျပာႏိုင္တာ မအ႕ံႀသလိုက္ပါနဲ႕။ သူဆိုတာ ကၽြန္မ ကၽြန္မ အတြက္
ဘယ္သူနဲ႕မွ မတူတဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္သူေလ။ ကၽြန္မ ခ်စ္ရတဲ႕ သူ ။
ကၽြန္မလွည္႕မႀကည္႕မိဖို႕ ႀကိဳးစားရင္း
လက္က နာရီကို ငံုႀကည္႕ေနမိတယ္။ သူ နာရီဝက္ ေစာလာတာပါလား။ သူထက္ ေစာစြာ ကၽြန္မက ေရာက္ႏွင္႕ေနျပီေလ။
သူ႕မ်က္လံုးကို တည္႕တည္႕ႀကည္႕ျပီး ျပံဳးျပ
လိုက္သည္။ ကၽြန္မ ျပံဳးႏိုင္ျခင္းကို မနွစ္ျမိဳ႕တဲ႕ လွိဳင္းတစ္ခု သူ႕ မ်က္ႏွာေပၚကို
ျဖတ္ေျပးသြားတယ္။
“ အဲဒီလို မျပံဳးစမ္းနဲ႕ ဒါ ျပံဳးစရာ အခ်ိန္မွ မဟုတ္ဘဲ။
ဟန္ေဆာင္တာ မင္းမကၽြမ္းက်င္ပါဘူး။”
ပိုက္ဆံအိတ္ ကို ခံုေပၚတင္ရင္ မထိုင္ခ်
ခင္မွာ .. ေမာင္႕ဆီက ပထမဆံုး စကားသံ ထြက္လာတယ္။ ေမာင္ရယ္ အဲဒီလို ေခ်ာင္ပိတ္မိလို႕
ျပန္လွန္တဲ႕ အလုပ္မ်ိဳး မလုပ္လိုက္ပါနဲ႕။ ကၽြန္မ ေမာင္႕ကို ဘယ္တုန္းကမွ ေခ်ာင္ပိတ္ေအာင္
လုပ္မယ္႕သူ မဟုတ္ရတာ ေမာင္ အသိဆံုး မဟုတ္လား။
“ တို႕ အျပံဳးက မပီျပင္တာ ျဖစ္ေကာင္း
ျဖစ္မွာ.. ဒါေပမယ္႕ ဟန္ေဆာင္တာ မဟုတ္ရပါဘူး။ တို႕ တကယ္ ျပံဳးျပတာပါ။ ဒီလို ျပံဳးႏိုင္ဖို႕
ေမာင္နဲ႕ လာမေတြ႕ခင္ တို႕ ေတာ္ေတာ္ ကိုယ္႕စိတ္ကို ကိုယ္ ျပင္ဆင္ခဲ႕ရတာပါ.. တို႕ တကယ္
ဟန္မေဆာင္ ပါဘူး”
သူက ခပ္တြန္႕တြန္႕ ျပံဳးတယ္။
“ ေအးပါ.. ေမာင္႕ကို မင္း စိတ္ဆိုးေနေသးတယ္လို႕
ထင္ေနလို႕ပါ.. မင္း စိတ္နာနာ နဲ႕ ျပံဳးမွာ ကိုယ္ေႀကာက္တယ္”
ကၽြန္မ ေမာင္ေသာက္ဖို႕ အေမရိကာႏို ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ မွာလိုက္တယ္။
လည္ေခ်ာင္းထဲက ေျပာရမယ္႕ စကားေတြ ေပ်ာက္ရင္း ဆြ႕ံအ ေျခာက္ေသြ႕လာသည္။ ကၽြန္မ ဘာေျပာ ရမွာ ပါလိမ္႕။ မထင္မွတ္ဘဲ ထြက္သြားတဲ႕ စကားက .. ကၽြန္မ အတြင္း စိတ္ကို လွစ္လိုက္သလို.. ကၽြန္မ အသိခ်င္ဆံုး အေႀကာင္းကို တည္႕တည္႕ ေမးမိသြားသည္။ တကယ္ေတာ႕ ကၽြန္မ အဲဒီလို တန္းေမးသင္႕ ပါရဲ႕လား .. ကၽြန္မ မေတြးႏိုင္ေတာ႕ပါ။
“ ေမာင္႕ ေကာင္မေလး အေႀကာင္း တို႕ကို
ေျပာျပဦးေလ”
“ ကိုယ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႕တာ သူ႔ အေႀကာင္း
ေျပာဖို႕လား ကိုယ္တို႕ ႏွစ္ေယာက္ အေႀကာင္း ေျပာဖို႕လား”
“ ႏွစ္ခုလံုးေပါ႕ေမာင္ရာ”
“ ေကာင္းျပီေလ.. မင္းေျပာေစခ်င္တဲ႕
အေႀကာင္းက စေျပာႀကတာေပါ႕”
“ေမာင္႕ သေဘာပါ”
“မင္းကို ေမာင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္..
မင္းကို ေမာင္ သစၥာေဖာက္မိတယ္..ဒါေပမယ္႕ မင္းကို မခ်စ္တာေတာ႕ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ေမာင္႕ကို
ယံုပါ”
ေလေအးေပးစက္ အခန္းထဲမွာ ေမာင္႕ နဖူးျပင္မွာ
ေခၽြးစို႕ ေနတာ ေတြ႕ရေတာ႕ သူမ အားေတာင္ နာမိတယ္။ တကယ္ဆို ေမာင္႕ေလာက္ အရာရာကို
ေသြးေအးေအးနဲ႕ ေျဖရွင္းတတ္တာ ေမာင္ပဲ ရွိတာ။ ေမာင္႕ရဲ႕ အဲဒီ အားသာခ်က္ တစ္ခုကိုပဲ ကၽြန္မက
အတုယူစရာ တစ္ခုလို အျမဲ သတ္မွတ္ထား ခဲ႕တာ။ ေမာင္ ဒီလို ျဖစ္ေနတာကို စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါရဲ႕…
ယံုႀကည္မွဳေတြကို အလြဲသံုးစား လုပ္မိသူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ သူခိုးလူမိတဲ႕ ခံစားခ်က္မ်ိဳး ေမာင္ ခံစားေနရတာလား။
“ ဒါေပမယ္႕…. ကိုယ္ တို႕ မေတြ႕ရတဲ႕
အခ်ိန္ေတြြ မ်ားလာခ်ိန္မွာ မင္းကို ေသြးေအး
လာတယ္ .. အဲဒီမွာ သူနဲ႕ စေတြ႕တာပဲ ..”
ကၽြန္မ ႀကိဳးစားျပီး ေခါင္းျငိမ္႕ျပလိုက္တယ္။
ေမာင္က ကၽြန္မကို အကဲခတ္သလို ေဝ႕ႀကည္႕လာတယ္။
“ ဆက္ေျပာပါေမာင္… ေမာင္႕ ေကာင္မေလးက
ငယ္တယ္ေနာ္… ငယ္ဂုဏ္နဲ႕ ခ်စ္ဖို႕လည္း ေကာင္းတာပါပဲ”
“ ဟုတ္တယ္.. သူက ငယ္တယ္.. ခၽြဲတယ္…
ႏြဲ႕တယ္… ကိုယ္တို႕ နီးစပ္လာတယ္.. သူက သိတတ္တယ္.. ကိုယ္႕ကို ခ်စ္တယ္..ကိုယ္ သာယာ မိပါတယ္..”
ေမာင္က စကားကုိ ရပ္ထားသည္… ေမာင္ ေနာက္ထပ္ေျပာလာမယ္႕
စကားအတြက္ သူမ တစ္ခုခု ေျပာဖို႕ လိုမယ္ ထင္ပါရဲ႕…
“တို႕မွာလည္း အျပစ္ရွိပါတယ္ေမာင္… သူ
ေမာင္႕ကို ခၽြဲေနတဲ႕ အခ်ိန္မွာ တို႕က အလုပ္ေတြ မ်ားေနခဲ႕တယ္ေလ.. ေမာင္႕ကိုေမာင္ခ်ည္း
အျပစ္မတင္ပါနဲ႕”
ႀကိဳေျပာလိုက္တဲ႕ ကၽြန္မ စကားေႀကာင္႕
ေမာင္က အ႕ံႀသသြားပံုနဲ႕ .. ဒီစကားကို ႀကားရမယ္လို႕
ေမာင္ ထင္မွတ္ထားခဲ႕ပံုလည္း မေပၚပါ..
“အင္း… ဟုတ္တယ္… ကိုယ္လည္း အလုပ္မ်ားပါတယ္ေလ…
ကိုယ္အားတဲ႕ အခ်ိန္နဲ႕ မင္းအားတဲ႕ အခ်ိန္ မကိုက္နဲ႕ အခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ္႕ အနား သူ ေရာက္လာခဲ႕တာပဲ..
ကိုယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္.. ကိုယ္ တကယ္ မရည္ရြယ္ဘဲ ျဖစ္သြားခဲ႕တာပါ”
ကၽြန္မ သူ႕လက္ကို တင္းတင္း ဆုတ္ထားမိတယ္။ ကိုယ္႕ခ်စ္သူ ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္သြားတာ ေနာက္ တစ္ေယာက္နဲ႕
နီးစပ္သြားတာကို ခံႏိုင္ရည္ ရွိတဲ႕ မိန္းကေလးမ်ား
ရွိမယ္လို႕ ေမာင္ ထင္ေနလို႕လား .. ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာ
ဘယ္ေလာက္အထိ ဝမ္းနည္း ျပီး ငိုေနလည္း ဆိုတာ ေမာင္ သိရဲ႕လား။
“ တို႕ အျပစ္ေတြလည္း ပါပါတယ္.. ဒါေပမယ္႕
ေမာင္.. ေမာင္႕ ခ်စ္သူဟာ ဘယ္လို လူလည္း တို႕ ခ်စ္သူ ေမာင္ကလည္း ဘယ္လို လူလည္း ဆိုတာ
တို႕ေတြ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သိျပီးသားမို႕ တစ္ေယာက္ အလုပ္ကို တစ္ေယာက္ ႏွစ္သက္ခဲ႕ႀကတာ အားေပးခဲ႕ႀကတာပါ။
အခုမွ ဒါကို အျပစ္လို႕ ဝန္ခံရေပမယ္႕ အရင္ကတည္းက သိျပီးသား အျပစ္ပါေနာ္.. ဒီတစ္ခုေတာ႕
တို႕ ေျပာပါရေစ”
“ဟုတ္ပါတယ္.. မင္း လုပ္ေနတဲ႕ အလုပ္ေတြကိုလည္း
ေမာင္ နားလည္ ႀကည္ျဖဴ ျပီးသား… ေမာင္႕ အလုပ္ေတြ အေပၚမွာလည္း မင္း နားလည္ သေဘာေပါက္ျပီးသား
ဆိုတာ ေျပာစရာမွ မလိုတာပဲ.. မင္း အျပစ္လို႕ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး.. ကိုယ္က အျဖစ္အပ်က္ကိုပဲ
ေျပာတာပါ။”
ကၽြန္မ စိတ္ေတြ နဲနဲ တည္ျငိမ္လာျပီ.. ကၽြန္မ ေမာင္႕ကို ေျပာမယ္ ဆိုတဲ႕ စကားေတြကို ေျပာမွ ျဖစ္ေတာ႕မယ္... မဟုတ္ရင္ ဒီစကားဝိုင္းဟာ .. ဘယ္လို ဆက္ရမွာလဲ ကၽြန္မ မသိေတာ႕ပါ...။ တစ္ေယာက္ေယာက္မွ မျပတ္သားရင္ျဖင္႕ မတင္မက်နဲ႕ ရွဳပ္ေထြးမွဳေတြ အျပည္႕နဲ႕ ဆက္ဆံေရးမ်ိဳးေတြ ကၽြန္မတို႕ ဆက္လုပ္မိႀကေတာ႕မယ္။ ျဖစ္လာေတာ႕မယ္။
“ တို႕လည္း အျဖစ္အကို အရွိအတိုင္း ေျပာပါရေစေမာင္..
ေမာင္လည္း တို႕ကို ခ်စ္တယ္။ တို႕လည္း
ေမာင္႕ကို ခ်စ္တယ္။ ဒါက အႀကြင္းမဲ႕ ပါေမာင္။ အဲဒီ ခ်စ္ျခင္း နဲ႕ တည္ေဆာက္ခဲ႕တဲ႕ ခ်စ္ျခင္း
နဲ႕ လက္တြဲေတြ ခိုင္ျမဲဖို႕က ..
ပထမ တစ္ခုက တန္ဖိုးထားမွဳပါေမာင္။ အမွန္တရား
တစ္ခုက တို႕ ျပန္မငယ္ ႏိုင္ေတာ႕ ဘူးေမာင္၊
ဒါ ေလာကရဲ႕ အမွန္တရားပဲ။ တို႕ ၁၈ ႏွစ္ သမီး ျပန္ျဖစ္ခ်င္လည္း ျပန္မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ အဲဒီ
အခ်ိန္ရဲ႕ ငယ္ႏုသြယ္လ် တဲ႕ အလွမ်ိဳး တို႕ မရွိႏိုင္ေတာ႕ဘူး။ တို႕က နဂို သိပ္လွတဲ႕ သူလည္း
မဟုတ္ခဲ႕သလို ႏုပ်ိဳမွဳကလည္း ျပန္မရႏိုင္ေတာ႕ဘူး။ ေမာင္႕ရဲ႕ ေကာင္မေလးလို တို႕ မလွႏိုင္ေတာ႕ဘူး။
ဒါ အမွန္တရား တစ္ခုပါေမာင္။ ဒီ အမွန္တရားကို တို႕ လက္ခံ ႏိုင္ရမယ္။ တို႕ လက္ခံႏိုင္ပါတယ္ေမာင္
အရြယ္ဆိုတာကို တားမရႏိုင္ပါဘူး ။
ဒါေပမယ္႕ တို႕ အရြယ္နဲ႕ အတူေတာ႕ ရင္႕က်က္လာႏိုင္ခဲ႕ပါတယ္။ တို႕ အရြယ္နဲ႕အတူ
ႏွလံုးသားေရာ ဦးေႏွာက္ပါ အတူ ျပည္႕ဝလာေအာင္ တို႕ ႀကိဳးစား ႏိုင္ခဲ႕ပါတယ္။ အဲဒီ ႏွလံုးသား
နဲ႕ ေမာင္႕ကို အျပည္႕အဝ ခ်စ္ျပီး အဲဒီ ဦးေႏွာက္နဲ႕
ေမာင္႕ ရဲ႕ ပါရမီျဖည္႕ဘက္ ျဖစ္ေအာင္ တို႕ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ႀကိဳးစားခဲ႕ပါတယ္။ ေမာင္႕ကို
အျပည္႕အဝ နားလည္ေပးႏိုင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစား ႏုိင္ခဲ႕ပါတယ္။ ဒါေႀကာင္႕ ဒီေန႕ ေမာင္႕ကို
ျပံဳးျပ ႏိုင္ခဲ႕တာေပါ႕ေမာင္ရယ္။
ကၽြန္မ ေမာင္႕ေကာင္မေလးကို မနာလို မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕
ဝန္ခံရမယ္ဆိုရင္ အရမ္း ဝမ္းနည္း မိပါတယ္။ ကၽြန္မ ေမာင္႕ အတြက္ သူ႕လို ေကာင္မေလး မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႕ဘူးေလ။
သူလည္း ကၽြန္မလိုပဲ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ အခ်ိန္နဲ႕ အတူ ဦးေႏွာက္ေရာ ႏွလံုးသားပါ ႀကီးလာႏိုင္ပါေသးတယ္။
ေမာင္ ကံေကာင္းခဲ႕မယ္ ဆိုရင္ေပါ႕။ ေမာင္ တန္ဖိုးထားတာနဲ႕
တို႕မွာ ရွိတာနဲ႕ တန္ဖိုးထားမွဳေတြ မညီညြတ္ရင္
ကၽြန္မ ဝမ္းနည္းရံုကလြဲလို႕ ဒီထက္ဘာကို ႀကိဳးစားလို႕ ရဦးမွာတဲ႕လဲ။ ေမာင္ ကၽြန္မတန္ဖိုး ကို ဘယ္လို နားလည္ထားလဲ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ႀကားက ျမတ္ႏုိးမွဳနဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကို ဘယ္ေလာက္ တန္ဖိုးထားလဲ ဆိုတာကို အေပၚကိုပဲ တည္ပါေတာ႕တယ္ ေမာင္။
ဒုတိယ အခ်က္က - ယံုႀကည္မွဳပဲ ေမာင္။ ေလာကမွာ ခႏၶာကို တည္ေဆာက္ပံု
အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ခံစားမွဳ မ်ိဳးစံုနဲ႕ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး ကို တည္ေဆာက္ထားတာမို႕။ ကၽြန္မ
ေမာင္႕ကို ဘာကိုမွ တားျမစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေမာင္ ခံစားမိသလို ေလာကကို ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ္႕ ကၽြန္မ မွာလည္း ကၽြန္မ ခံယူခ်က္ရွိတယ္။ ေမာင္႕ကို လည္း ေျပာျပျပီးသားပါ။
ေမာင္႕ကို တျခား ဘယ္ မသတၱဝါနဲ႕မွ မထိေတြ႕ရဘူး..လို႕ တို႕ မေျပာပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕ စည္း ထားတာမ်ိဳး ေပ်ာ္ပါးရမယ္႕ ေနရမွာ ေပ်ာ္ပါးျပီး ေစာင္႕စည္းသင္႕တဲ႕ ေနရာမွာ ေစာင္႕စည္းတဲ႕ သူမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တာပါ။
ေမာင္႕ကို တျခား ဘယ္ မသတၱဝါနဲ႕မွ မထိေတြ႕ရဘူး..လို႕ တို႕ မေျပာပါဘူး။ ဒါေပမယ္႕ စည္း ထားတာမ်ိဳး ေပ်ာ္ပါးရမယ္႕ ေနရမွာ ေပ်ာ္ပါးျပီး ေစာင္႕စည္းသင္႕တဲ႕ ေနရာမွာ ေစာင္႕စည္းတဲ႕ သူမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တာပါ။
တို႕ ခ်စ္သူကို ဟိုလူနဲ႕ စိတ္မခ်၊ ဒီလူနဲ႕ စြတ္စြဲ..
အိပ္မေပ်ာ္ ေနာက္ေႀကာင္း မေအးရတဲ႕ သူမ်ိဳး မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ တို႕ႀကားထဲက ယံုႀကည္မွဳကို
တို႕ တန္ဖိုးထားတယ္။ တို႕ သဝန္တိုစိတ္ေတြနဲ႕ ျပည္႕ေနတဲ႕ ဘဝမ်ိဳးကို မလိုလားဘူး။ ဒါ
မျငိမ္းခ်မ္းျခင္း တစ္ခုပဲ။ ေလာကမွာ အရင္းအႏွီးဆံုး
ႏွစ္ေယာက္ႀကားထဲမွာမွ ျငိမ္းခ်မ္းေရးမရွိရင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဘယ္မွာ သြားရွာမွာတဲ႕လဲ။
ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႕ ယံုႀကည္မွဳဟာ တစ္ဆက္တည္းေလ။ တို႕ေမာင္႕ကို ေလးစား ယံုႀကည္ခ်င္တယ္။
ေနာက္ဆံုး တစ္ခ်က္က နားလည္မွဳ ပါေမာင္။
ေလာကမွာ အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းသလို ဘဝကို ရင္ဆိုင္ရတဲ႕ ပံုေတြကလည္း ေျပာင္းသြားတတ္တယ္။
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝ ေရစီးေႀကာင္းေတြကလည္း အခ်ိန္နဲ႕ အမွ် ေျပာင္းေနတတ္သလို လူတစ္ေယာက္
ခ်င္းစီမွာ လူတို႕ရေနတဲ႕ဘဝ သူတို႕ရွင္သန္ခ်င္တဲ႕ ဘဝပံုစံႀကား အျမဲ ႀကိဳးစားေနႀကရတဲ႕
သူေတြခ်ည္းပါပဲ။ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရွင္သန္မွဳကို တစ္ေယာက္ နားလည္ႏိုင္မွ ေရရွည္ ခိုင္ျမဲမွာပါေမာင္။
အဲဒါကလည္း အေပၚက ေျပာခဲ႕တဲ႕ တန္ဖိုးေတြနဲ႕ ယံုႀကည္မွဳေတြ ကို အေျခခံမွ နားလည္မွဳကို
တည္ေဆာက္လို႕ ရမွဳပါေမာင္။
တန္ဖိုးထားမွဳ မတူညီေတာ႕ရင္ ယံုႀကည္မွဳ
နဲ႕ နားလည္မွဳမရွိေတာ႕ရင္ လက္တြဲက ျမဲေတာ႕မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
တို႕ဘဝမွာ ေမာင္ကို လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕
ေမာင္ မရွိလည္း လို႕ အသက္ရွင္ေနရဦးမွာပဲ… ေမာင္ မရွိရင္ ဝမ္းေတာ႕ နည္းမိမွာပဲ။
တို႕ ငိုစရာ ေမာင္႕ ရင္ခြင္ မရွိေပမယ္႕
တို႕ ဝမ္းနည္းရင္ ငိုဖို႕ ရင္ဖြင္႕ေပးထားမယ္႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိေနတာေပါ႕ ေမာင္႕ ရင္ခြင္နဲ႕
အစားထိုးလို႕ မရေပမယ္႕.. တို႕ ငိုျဖစ္ဦးမွာပဲ။
တို႕ဘဝမွာ သူမ်ားကို ငိုေအာင္ လုပ္ဖို႕
အေႀကာက္ဆံုးမို႕ တို႕ ေမာင္နဲ႕ေမာင္႕ ေကာင္မေလး အေႀကာင္းကို ဘာမွ မွတ္ခ်က္မေပးပါရေစနဲ႕ေတာ႕။
ေမာင္႕ဘာသာ ဆံုးျဖတ္ျပီး …. ေမာင္ ဘဝကို
ေမာင္ ရွင္သန္ပါလို႕ … တို႕ သြားေတာ႕မယ္ေမာင္…
ကၽြန္မ စကားကို နားစိုက္ေထာင္ရင္း ေငးႀကည္႕ေနတဲ႕ ေမာင္က အလန္႕တႀကား တားမယ္ ဟန္ျပင္
လိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ…
ကၽြန္မ ေလွခါး ေပၚက ေျပးဆင္းလာမိတယ္…
ကၽြန္မရဲ႕ မ်က္ရည္စက္ေတြဟာလည္း … အျပင္က
မိုးေရစက္ေတြနဲ႕ အတူ ေရာေထြးသြားတယ္…
ခ်စ္ခဲႀကတဲ႕ တစ္ေလွ်ာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္ခဲ႕ႀကတာေတြ.. ႀကင္နာခဲ႕ႀကတာေတြ..
အတူ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ႕ေန႕ေတြ... တစ္ေယာက္အတြက္ တစ္ေယာက္ မရွိမျဖစ္လို႕ ထင္ခဲ႕ႀကတာေတြ...အတူ ေရွ႕ဆက္ႀကမယ္႕ ဘဝ အိပ္မက္ေတြ... အတူယဥ္ခဲ႕ႀကတဲ႕ စိတ္ကူးေတြ... ခုေတာ႕ ...
ကၽြန္မတို႕ relationship က ဆက္ထံုး
ရွိေသာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းေတာ႕ ျဖစ္သြားခဲ႕ေလျပီ…
ႏွစ္ေယာက္လံုး အျပစ္ မရွိႀကပါ…
သို႕တည္းမဟုတ္…
ႏွစ္ေယာက္လံုးမွာ အျပစ္မ်ား ရွိခဲ႕ႀကမွာပါ…
ေမာင္… ကၽြန္မဆီ ျပန္ေရာက္လာ ဦးမွာလား…..
မေသခ်ာပါ…
ျပန္လာမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ … ကၽြန္မက အရင္လိုပဲ တန္ဖိုးထား ယံုႀကည္ ျမတ္ႏိုးျပီး
နားလည္ ေပးႏိုင္ဦးမလား… ဘယ္ေလာက္ႀကာႀကာ ျပန္တည္ေဆာက္ ႀကရဦးမယ္ မသိ… မေသခ်ာ…
ဘာျဖစ္ျဖစ္ …မေသခ်ာမွဳေတြနဲ႕ မ်ဥ္းျပိဳင္ ေတြလို ကၽြန္မတို႕ ဘဝေတြ ဆက္ ရွင္သန္
ေနႀကဦးမွာပဲ….
မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ဟာ... ကိုယ္႕ဘဝကိုေတာ႕ ကိုယ္တန္ဖိုး ထားရမွာပဲ ေမာင္..
ရွဳပ္ေထြးမွဳနဲ႕ ရွင္သန္ရမယ္႕ ဘဝတစ္ခုကိုေတာ႕ ကၽြန္မ မလိုလားဘူး..
အရိုးရွင္းဆံုး ဘဝနဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို တန္ဖိုးထား ရွင္သန္ခ်င္တယ္..
ရြာေနတဲ႕ မိုးစဲရင္ ေနေရာင္ လာဦးမွာပဲေလ…
Subscribe to:
Posts (Atom)