အလြမ္းေျပ: ခရီးသြားမွတ္တမ္း

Showing posts with label ခရီးသြားမွတ္တမ္း. Show all posts

Monday, September 15, 2014

အျဖဴ ေရာင္ နာက်င္မွဳ အိပ္မက္ (သို႕ ) Taj Mahal

11:01 AM | Posted by Phyu | Edit Post

သိပါရဲ႕လား၊ အႏၵိယ အင္ပါယာသခင္ ၊ ရွာခ်ာ႕ခ္ဟန္

ဒီ ဘဝ၊ ႏုပ်ိဳျခင္း၊ ႀကြယ္ဝမွဳ၊ အာဏာ

အားလံုးဟာ အခ်ိန္ရဲ႕ တိုက္စားမွဳမွာ

ေမ်ာပါသြားမယ္႕ အရာေတြ ဆိုတာ။

သင္ဟာ သင္ရဲ႕ အိမ္မက္ထဲမွာပဲ

ႏွလံုးသားရဲ႕ နာက်င္မွဳကို

ထာဝရ သိမ္းထား ခဲ႕တယ္။

—Rabindranath Tagore

အႏၵိယနဲ႕ Taj Mahal (တာ႕ခ်္မဟာ) ကို လူေတြက အတူတြဲျမင္ႀကသလို အႏၵိယေရာက္ရဲ႕သားနဲ႕ ယမံုနာျမစ္ကမ္းေဘးက Agra ( အာဂရာ) ေဒသက Taj Mahal ကို မေရာက္ရင္ အႏၵိယ မေရာက္ခဲ႕သလိုပဲလို႕ ေျပာရမလိုမို႕ ကၽြန္မလည္း အေျပးအလႊား နယူးေဒလီကေန ၄ နာရီေက်ာ္ ကားစီးျပီး သြားခဲ႕တယ္။

Taj Mahal… ကမၻာ႕အ႕ံဖြယ္တပါး၊ ဘုရင္တပါးရဲ႕ သူ႕မိဖုရားအေပၚ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ ထာဝရ ထြန္းလင္းေနတဲ႕ သေကၤတ။ ေက်ာ္ႀကားလွတဲ႕ ဗိသုကာပညာလက္ရာတစ္ပါး။ ႀကီးမား ခမ္းနားလွတဲ႕ သမိုင္းရဲ႕ သက္ေသ။

နံနက္ခင္း ေနေရာင္ေအာက္မွာ စက်င္ေက်ာက္ အျဖဴေရာင္တို႕က တဖိတ္ဖိတ္ ေတာက္ပေနသည္။ ခန္းနာလွတဲ႕ အေဆာက္အဦးႀကီးကို ကၽြန္မကို ေဝးေဝးက ရပ္ေငးႀကည္႕ႏိုင္တဲ႕ ရွဳခင္းေနရာမွာ ကားေမာင္းသူ ဦးေလးႀကီးက ရပ္ေပးရင္း “ဦးေလးကေတာ႕ အနားကို လိုက္လို႕မရဘူး ၊ စက်င္ေက်ာက္ အျဖဴေရာင္ေတြက ေလထုညစ္ျငမ္းလို႕ အဝါေရာင္ ေျပာင္းလာလို႕တဲ႕၊ တစ္ေယာက္တည္း သြားလို႕လည္း မေကာင္းဘူး။ ဂိုက္ငွားျပီး အထဲကို ဝင္သြားေနာ္” လို႕ ကၽြန္မကို ေျပာပါတယ္။

Labels: India, Life in a travel bag, ခရီးသြားမွတ္တမ္း | 0 comments

Wednesday, August 13, 2014

လြမ္းစရာ ေနဝင္ခ်ိန္ (သို႕) Galle Face Beach

1:20 PM | Posted by Phyu | Edit Post

~ဒီေနဝင္တာ ေနာက္ထပ္ ႀကံဳဦးမယ္…. အခ်ိန္တန္လာရင္ ႏွဳတ္ဆက္ရမယ္ ဒီအတိုင္းပဲ … သယ္ေဆာင္ရာ ေျခလွမ္းတို႕ ေနာက္ကြယ္… ထင္က်န္ေနတဲ႕ တို႕ရဲ႕ စိတ္ေတြ ေႀကကြဲ .. အေမွာင္ဝင္လာတဲ႕ လမ္းထဲ~

( ထူးအိမ္သင္ -ေနဝင္ခ်ိန္မ်ား )

ပင္လယ္ဘက္ ညေနခင္း လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ခဲ႕တယ္။ ေအးေအးလူလူ ညေနပိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ကို ကၽြန္မက ႏွစ္သက္သူေလ။ ခပ္ေျဖးေျဖး ေတြးေတြးေငးေငး ေလွ်ာက္လာရင္း တစ္ေနရမွာ ကၽြန္မ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ကၽြန္မ ေျခေထာက္ေတြကို ပင္လယ္ေလညွင္းက လာျပီး ထိကစားေပမယ္႕ သဲေသာင္နဲ႕ ေတာ႕ ထိမေနပါဘူး။ ေလထဲမွာ လြင္႕ေနတယ္။ ကၽြန္မက တံတိုင္းေပၚမွာ ထိုင္ေနတာေလ။ ေအာက္တစ္ဆင္႕မွာမွ ကမ္းေျခ။ ကမ္းေျခ ေသာင္ျပင္မွာေတာ႕ လွိဳင္းစီးသူ၊ ေဘာလံုးကစားသူေတြနဲ႕ ေပါ႕။ Galle Face လို႕ ေခၚတဲ႕ Colombo ရဲ႕ အႏိၵယ သမုဒၵရာ အေနာက္ဘက္ ကမ္းေျခ။ အမ်ားျပည္သူ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ နားေနႏိုင္တဲ႕ ျပည္သူပိုင္ကမ္းေျခမို႕ ညေနဟာ မိသားစုလိုက္ လာႀကသူေတြ၊ သူငယ္ခ်င္း အဖြဲ႕ေတြ၊ ခ်စ္သူစံုတြဲေတြ၊ ခရစ္ကတ္ကစားႀကသူေတြ၊ ေရကူးႀကသူေတြ နဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ႀကသူေတြနဲ႕ စည္ကားေနတတ္ျပီး စြန္လႊတ္သူေတြကိုေတာ႕ အမ်ားဆံုး ေတြ႕ရတဲ႕ ေနရာေပါ႕။

Labels: Colombo, Life in a travel bag, Sri Lanka, ခရီးသြားမွတ္တမ္း | 0 comments

Tuesday, August 12, 2014

Gangaramaya Temple (သို႕) ယဥ္ေက်းမွဳတို႕ ဆံုဆည္းရာ ေက်ာင္းေတာ္

2:36 PM | Posted by Phyu | Edit Post

ခရီးသိပ္သြားတာ ဝါသနာလည္းပါ၊ သြားလည္း သြားျဖစ္တဲ႕ ကၽြန္မမွာ ခရီးသြားေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္ရွင္႕။ သူ႕ကို လူေတြက အဲလစ္နဲ႕ အ႕ံႀသဖြယ္ကမၻာ ထဲက ေကာင္မေလးနဲ႕ တူတယ္လို႕ ေျပာႀကတယ္။ ဆံပင္ေလး ႏွစ္ဖက္ ခြဲစီးထားျပီး အျမဲျပံဳးေနတဲ႕ မ်က္ႏွာ ဝိုင္းဝိုင္းေလးက ခ်စ္စရာေလး။ သူက ကၽြန္မရဲ႕ ခရီးသြားေဖာ္ မျဖဴေဖြးပါ။

ကၽြန္မနဲ႕ မျဖဴေဖြး သီရီလကၤာႏိုင္ငံ Colombo ျမိဳ႕ ကိုေရာက္ျပီး တစ္ပတ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ရလာတာ ပိတ္ရက္ေလးကို အက်ိဳးရွိရွိ ေျခဆန္႕ဖို႕ ဘယ္သြားမလဲ လို႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ေမးတဲ႕အခါ Colombo မွာ အထင္ကရ ေနရာေတြကို ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီအထဲက “Gangaramaya Temple” ကို ညေနပိုင္း ကၽြန္မတို႕ ေရာက္ခဲ႕တယ္။

အျဖဴေရာင္ ဝတ္စံုေတြနဲ႕ လူေတြ သက္ဝင္လွဳပ္ရွားသြားလာေနႀကတဲ႕ “Gangaramaya Temple” အေရွ႕မွာ ကၽြန္မတို႕ စီးလားတဲ႕ သံုးဘီးေလးရပ္သြားေတာ႕ ကၽြန္မစိတ္ထဲ အျဖဴေရာင္ဝတ္မလာလို႕ ဝင္မွ ဝင္လို႕ရပါ႕မလားလို႕ စိတ္ပူရင္း မရဲတရဲ႕ အဝင္မွာ ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာမွာလိုပါပဲ အဝင္ကတည္းက ဖိနပ္ခၽြတ္ဝင္ရသလို ႏိုင္ငံျခားသားေတြက ရူပီး ၂၀၀ အလွဴေငြ ထည္႕ရတယ္လို႕ ေကာင္တာေလး တစ္ခုနဲ႕ ထိုင္ေနတဲက လူတစ္ေယာက္က ေျပာလာတယ္ ဒါေပမယ္႕ အဲဒီအလွဴေငြကို ေဘာင္ခ်ာထုတ္ေပးျပီး သူ႕လက္နဲ႕ ေတာင္မယူပါဘူး မသန္စြမ္းကေလးမ်ားကို လွဴဒါန္းရန္လို႕ ေရးထားတဲ႕ အလွဴခံ ပံုးထဲ ထည္႕လိုက္ပါတဲ႕။

Labels: Colombo, ခရီးသြားမွတ္တမ္း | 0 comments

Thursday, February 7, 2013

ကၽြန္မ ကိုလတ္ျငိမ္းနဲ႕ မေတြ႕ခဲ႕ပါ

1:48 AM | Posted by Phyu | Edit Post

ေဆးရံုေလးကေန ေမွ်ာ္ႀကည္႕ရင္

ဒီေန႕ ညေနပိုင္း နယ္ကေန ရန္ကုန္ကို လာမယ္႕ ကၽြန္မ အေမကို သြားႀကိဳရမွာရယ္၊ အစည္းအေဝးတစ္ခု ရွိေနတာရယ္ေႀကာင္႕ အခု ထမင္းစားခ်ိန္ေလးပဲ ပို႕စ္ ေရးလိုက္ဦးမွ ဘာအေႀကာင္းေရးရရင္ ေကာင္းမလဲ ေတြးေတာ႕ မေန႕က ကၽြန္မ Facebook မွာ ကြန္မန္႔ လာေရးတဲ႕ အထဲမွာ လတ္ျငိမ္းဆိုတဲ႕ သူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လို႕ ခ်င္းေတာင္လတ္ျငိမ္း ကို သတိရမိပါတယ္။

ဆရာအလကၤာရည္ေက်ာ္ ရဲ႕ ဝတၳဳ ကို ဇင္ေယာ္ေမာင္ေမာင္ ရိုက္ကူးတဲ႕ ႀကိဳးႀကားေတာင္ပံခတ္သံ ထဲက ခ်င္းေတာင္မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ ခဲ႕တဲ႕ ေစတနာ ဆရာဝန္ ေဒါက္တာလတ္ျငိမ္းကို သတိရ မိတာပါ။

ကၽြန္မ ျပီးခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္လ ေက်ာ္ေလာက္က ေရာက္ခဲ႕တဲ႕ ခ်င္းျပည္က ေဆးရံုေလး တစ္ခု ေရာက္ျပီး ျပန္လာေတာ႕ ေအာ္ ကၽြန္မ ကိုလတ္ျငိမ္းနဲ႕ မေတြ႕ခဲ႕ပါလားလို႕ ေတြးမိခဲ႕တဲ႕ အေႀကာင္းကို သြားသတိရမိပါတယ္။

ကၽြန္မက Civic Education Trainer တစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ ခရီး ေတာ္ေတာ္ ထြက္ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်င္းျပည္ ေျမာက္ပိုင္း ဒုတိယ ခရီးစဥ္က တီးတိန္ျမိဳ႕နယ္က ရြာေလး တစ္ရြာကိုပါ။ အဲဒီ ရြာကေလးက အိမ္ေခ် ၁၄၀ ေလာက္ေတာင္ ရွိတာမို႕ ခ်င္းျပည္အေနနဲ႕ ေျပာရရင္ တကယ္႕ ရြာႀကီး တစ္ရြာပါ။ ရြာ အဂၤါရပ္ေတြ အရ ရြာမွာ အထက္တန္းေက်ာင္းေရာ ေဆးရံုေရာအျပင္ ခရစၥယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း ၊ အဲဒီ အျပင္ ခ်င္းေဒသ ကိုးကြယ္ရာ တစ္ခုျဖစ္တဲ႕ ေပၚက်င္႕ေပါက္ ဘာသာ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း ၊ ေစ်းဆိုင္ႀကီး ၃ -၄ ဆိုင္ေလာက္လည္း ရွိတာေႀကာင္႕ ရြာႀကီး တစ္ရြာ လို႕ ကၽြန္မက ဆိုရတာပါ။

ကၽြန္မက တစ္ေနရာေရာက္ရင္ အဲဒီေနရာရဲ႕ ယဥ္ေက်းမွဳ၊ ဖြ႕ံျဖိဳးမွဳ အေျခအေနေတြကို ေလ႕လာရတာ ဝါသနာ ပါလို႕ အျငိမ္မေန ေလွ်ာက္သြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒါေႀကာင္႕ ကၽြန္မနဲ႕ ခရီး အတူ သြားေလ႕ရွိတဲ႕ အဖြဲ႕သား ေတြကဆိုရင္ အစ္မ ခရီးပန္းေပမယ္႕ အျငိမ္ကို မေနဘူးေနာ္ ဆိုုျပီး မွတ္ခ်က္ ခ်တတ္တယ္။ ကၽြန္မ စိတ္ထဲမွာေတာ႕ ေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ ေလ႕လာရတာကိုးေနာ္။

အဲဒီရြာက ေဆးရံုေလးက ကၽြန္မတို႕ တည္းခိုရတဲ႕ ခရစၥယာန္ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းနဲ႕ ဆိုရင္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေတာ႕ ေလွ်ာက္ရတယ္။ အဲဒီေန႕က ကၽြန္မရဲ႕ သင္တန္းခ်ိန္ျပီးေတာ႕ အဖြဲ႕ထဲက ညီမေလး တစ္ေယာက္နဲ႕အတူ ေဆးရံုဘက္ လမ္းေလွ်ာက္ရေအာင္ ဆိုျပီး ေလွ်ာက္ခဲ႕ႀကတယ္။

ကိုလတ္ျငိမ္းမရွိတဲ႕ ေဆးရံုေလး

ထင္းရွဴးပင္ေလးေတြ အစီအရီ ျခံရံေနတဲ႕ လမ္းကေလးကို ေက်ာ္လာတဲ႕ အခါ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚက ေဆးရံုေလးကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေဆးရံုရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ကေတာ႕ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မ စိတ္ထဲမွာ ေအာ္ ကၽြန္မ ေရာက္ဖူးတဲ႕ ေဆးရံုေတြနဲ႕ ကြာျခားလိုက္တာလို႕။ ေဆးရံုတို႕ ရဲစခန္းတို႕ ဆိုတာ လူမစည္ေလ ေကာင္းေလ လို႕ ကၽြန္မ အေမ မွတ္ခ်က္ခ် ဖူးတာ သတိရမိပါတယ္။

ဒါေပမယ္႔ အခု ေဆးရံုကေလးကေတာ႕ တိတ္ဆိတ္လြန္းလွပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႕ ပါလာတဲ႕ ညီမေလးက ေဘးက ရွဳခင္းေတြ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနတုန္း ကၽြန္မ ေဆးရံုကို ဝင္ႀကည္႕ေတာ႕ အခန္းအားလံုးက ေသာ႕ခတ္ထားတာခ်ည္းပဲ ။ ဘယ္ဘက္ ေကာ္ရစ္ဒါ ေထာင္႕က အခန္းေလး တစ္ခုေတာ႕ ပြင္႕ေနတယ္။ ကၽြန္မလည္း အဲဒီ အခန္းေလးထဲ ေခါင္းျပဴႀကည္႕လိုက္တဲ႕အခါ အသက္ ၄၀ ႏွစ္ေလာက္ ရွိမယ္႕ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ေယာက္နဲ႕ အသက္ ၁၀ ႏွစ္ အရြယ္ ေယာက်ၤားေလး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ကၽြန္မကပဲ စျပီး ကၽြန္မ ဒီရြာကို သင္တန္းလာေပးတဲ႕ အဖြဲ႕က သင္တန္းဆရာမပါ ဟိုဟို ဒီဒီ ေလွ်ာက္ႀကည္႕ရင္း ဒီနား ေရာက္လာတာပါ လို႕ မိတ္ဆက္လိုက္ေတာ႕ ဒရစ္ သြင္းေပးဖို႕ ျပင္ဆင္ေနတဲ႕ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္က လာဝင္ထိုင္ပါလို႕ ေျပာပါတယ္။ သူ႕ကိုယ္သူလည္း ကၽြန္မ ဒီေဆးရံုးက သူနာျပဳ ဆရာမပါလို႕ ေျပာပါတယ္။ ကေလးေလးကေတာ႕ ေဆးရံုကို လာျပတဲ႕ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ကေလးေလးပါ။ အမ်ိဳးသမီးကေလး အမ်ိဳးသမီး ေရာဂါနဲ႕ အားနည္းတာလို႕ပဲ ဆိုပါတယ္။

ဒါနဲ႕ ဒီရြာက လူေတြက က်န္းမာတယ္ေနာ္ ေဆးရံုမွာ လူမရွိဘူးေနာ္လို႕ ကၽြန္မက စကားစေတာ႕ နာ႕စ္ အမ်ိဳးသမီးက ဆရာမရယ္ ဒီရြာမွာေလ ငွက္ဖ်ား ျဖစ္တဲ႕သူ သိပ္ေပါတာ.. တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ ပိုပို မ်ားလာတယ္။ ဆိုင္ကယ္ အက္ဆီးဒင္႕ ဆိုလည္း ခဏခဏ ျဖစ္တာေပါ႕။ တျခား ဖ်ားတာ နာတာေတြလည္း ျဖစ္ႀကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ဆရာဝန္ကလည္း မရွိ ေဆးကလည္း အခု ျမင္ရတဲ႕ ခုံေပၚက ေဆးကလြဲလို႕ ဘာမွ ရွိပါဘူး။ ဆရာမ ေတြ႕ခဲ႕တဲ႕ ခြဲစိတ္ခန္း တို႕ စတိုခန္းတို႕က ေသာ႕ခတ္ထားေပမယ္႕ အထဲမွာ ဘာဆို ဘာမွ မရွိပါဘူး ဆရာမရယ္ အဲဒီေတာ႕ လူေတြက ျဖစ္ျပီဆို ျမိဳ႕ဘက္ ေျပးႀကရတာပါပဲ။ ဒီမွာေတာ႕ ခရီးမွာ ခံႏိုင္ရံု လုပ္ေပးရတာတို႕ အားနည္း၊ ဖ်ားနာတာ ေလာက္ပဲ လာႀကတယ္။ ဒါေတာင္ ခဏပဲ ေဆးရံုမွာ ဘာမွ မရွိေတာ႕ ေဆးရံု လာမတက္ ခ်င္ႀကပါဘူးေလ။ ေနာက္ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႕ ေဆးရံု ေႀကာက္တယ္။ ကၽြန္မကို အိမ္ေတြကို လိုက္ဖို႕ လာေခၚႀကေတာ႕လည္း လိုက္ရတယ္။ ဆရာဝန္ေလး တစ္ေယာက္ေလာက္ ရွိရင္ေတာ႕ ေဆးရံုေလး စိုစိုေျပေျပရွိျပီး သူမ်ားေတြ အားကိုးလာမယ္ ထင္ပါတယ္ ဆရာမရယ္လို႕ ကၽြန္မကို ခ်င္းသံ ဝဲဝဲေလးနဲ႕ ျငီးျပရွာပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္း မိသားစုက ဒီရြာက မဟုတ္ဘူး ဆရာမရဲ႕ ဒီရြာကေလ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ ေန႕တစ္ဝက္ေလာက္ သြားရတဲ႕ ရြာကေလ ကၽြန္မ ရြာကိုလည္း တစ္လ တစ္ခါေလာက္ ျပန္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီႀကေတာ႕ တစ္ျခား ဆရာမ ႏွစ္ေယာက္ က အလွည္႕က် လာေပးပါတယ္။ အခု သူတို႕ေတြက တျခား ရြာေတြမွာေလ လို႕ ေျပာပါတယ္။

ဆရာဝန္လာရင္ ေနဖို႕အိမ္

ေဆးရံုရဲ႕ နေဘးမွာေတာ႕ ဝန္ထမ္း အိမ္ရာေလးေတြ ၊ ဆရာဝန္ အတြက္ အိမ္ေလး ကိုလည္း လွလွ ပပ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး ေဆာက္ထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေဆးရံုေရွ႕ကေန ႀကည္႕လိုက္ရင္း အေဝးက ျမင္ေနရတဲ႕ ေတာင္တန္းႀကီးကို ေငးရင္း ထင္ရွဴးေတာေလး အလည္က ဒီေဆးရံုေလးအတြက္ ေဒါက္တာ လတ္ျငိမ္းကို တမ္းတမိပါတယ္။ အခုေတာ႕ နာ႕စ္ တစ္ေယာက္သာ ရွိတဲ႕ ေဆးရံု လူေတြ အားသိပ္မကိုးတဲ႕ ေဆးရံုေလးက အဆင္းေတာ႕ လွျပီး အခ်င္း မျပည္႕စံု ျဖစ္ေနရွာတယ္။

တစ္ဘက္က စဥ္းစားရင္ ေရာဂါတစ္ခုခု ျဖစ္လာရင္ ဒီေဝးလံတဲ႕ ေဒသကေန ့ျမိဳ႕ကို ေဆးသြားကုဖို႕ သံုးရမယ္႕ ေငြကို အဆင္းရဲဆံုးကို နာမည္တတ္ခံထားရတဲ႕ေဒသခံေတြ တတ္ႏိုင္ပါရဲ႕လား။ ရွိတာေလးေတြ ေရာင္းခ် ေပါင္းႏွံျပီး လုပ္ႀကရမလား။ မလုပ္ႏိုင္ရင္ ရိုးရာေဆးေတြနဲ႕ကု ၊ ကုလို႕ မႏိုင္ရင္ အသက္ဆံုးရံုလား ေတြးျပီး ရင္ပူလာမိပါတယ္။

ပိတ္ထားရတဲ႕ တံခါးမ်ား

တကယ္ေတာ႕ ကၽြန္မ ရြာေရာက္စက ေက်ာင္းရွိတယ္၊ ေဆးရံုရွိတယ္ ဆိုတဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ ဖြ႕ံျဖိဳးမွဳရွိသား ဆိုတဲ႕ အေတြးက အခုဆို အေဝးလြင္႕လို႕ ေျပးပါျပီ။ ေဆးရံုရွိေပမယ္႕ ဆရာဝန္ မရွိတဲ႕ ေဆးရံု ေက်းရြာလူထု အျပည္႔အဝ ယံုႀကည္ အားကိုးလို႕မရတဲ႕ ေဆးရံုဟာ ဗလာျဖစ္လို႕ ေနပါတယ္။

ဆရာဝန္ေလးေတြ ေနရာက ေနႀကည္႕ရင္လည္း ဒီလို ေခါင္တဲ႕ေနရာ အစားအေသာက္၊ အေနအထိုင္ ခက္ခဲ လူသူ အေရာက္နည္းတဲ႕ ဒီေနရာကို သူေရာက္လာတယ္။ ေစတနာအေလွ်ာက္ သူတကယ္ ေရာက္လာတယ္ ထားဦး ေဆးမရွိရင္ သူလည္း ဘာမွ လုပ္လို႕ မရ စိတ္ဓတ္က်ေနရ ဦးမွာပဲ။ အဲဒီ အျပင္ ရတဲ႕ လခက နည္း ဦးမယ္ ျမိဳ႕ေပၚမွ ေနသလိုမ်ိဳး တျခား သူေလ႕လာခ်င္တာေတြလည္း ဆက္ေလ႕လာခြင္႕ မရဘဲ ကမၻာႀကီးနဲ႕ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေနသလို ျဖစ္ေနမယ္။ မိသားစုအသိုက္အဝိုင္းနဲ႕လည္း အေဝး ကိုယ္နဲ႕ ယဥ္ေက်းမွဳ မတူတဲ႕ သူေတြ ႀကားမွာ လာေနရမယ္ ဆိုရင္ လက္ေတြ႕က်က် စဥ္းစားႀကည္႕မယ္ ဆိုရင္ တကယ္႕ကို မေတြးႀကည္႕ခ်င္စရာေလ။ သူတို႕လာေနႏိုင္ေလာက္တဲ႕ အေျခအေနတစံုတရာျဖစ္ေအာင္ ဘယ္ေလာက္ ဘယ္လို ဖန္တီးမလဲ ေနာက္တစ္ခုက ဆရာဝန္ေတြကို ကိုလတ္ျငိမ္းလို စိတ္မ်ိဳးဝင္လာေအာင္ ဘယ္လို ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္မလဲ ဆိုတာကိုပါ ေဆးပညာသင္တဲ႕ ေက်ာင္း တကၠသိုလ္ေတြ အတြက္ ေမးခြန္းပါပဲ။

ကဲ ဖြ႕ံျဖိဳးေရး တကယ္လုပ္မယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႕ ေတြးစရာ အမ်ားႀကီးပါ။ တစ္ခုပ်က္လို႕ တစ္ခုျပင္လိုက္ ရံုနဲ႕ လံုေလာက္မွဳမရွိပါဘူး။ ဆက္စပ္ေနတဲ႕ အရာေတြကို ထည္႕မေတြးလို႕ မရႏိုင္ပါဘူး။

ျပည္သူေတြ က်န္းမာေရးအတြက္ ေဆးရံုလိုတယ္။

ေဆးရံုတစ္ရံု ရွိေနရံုဟာ ျမိဳ႕ရြာ အဂၤါရပ္နဲ႕ ညီေပမယ္႕ ဆရာဝန္နဲ႕ ေဆးကို ျဖည္႕ဆည္းမေပးထားရင္ တကယ္လက္ေတြ႕က်တဲ႕ က်န္းမာေရးကေတာ႕ ျပည္႕စံုလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆရာဝန္ေတြ ေရာက္လာေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ၊ ေဆးေတြ ျပည္႕စံုလာေအာင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ ဆိုတဲ႕ အစီအစဥ္ မရွိရင္ အေဟာသိကံပါပဲ။ က်န္းမာေရး က႑အတြက္ ေျပာရရင္ က်န္းမာေရး ေဆးေပးခန္း၊ ေဆးရံုေတြအျပင္ ျပည္႕စံုတဲ႕ ေဆးဝါးေထာင္႕ပံ႕မွဳ ေတြရဖို႕ ေက်ာင္းေတြကလည္း ေဒါက္တာလတ္ျငိမ္းေလးေတြ ေမြးထုတ္ဖို႕ အျပင္ ေဒါက္တာလတ္ျငိမ္းေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကိုပါ ထည္႕သြင္းစဥ္းစားျပီး တကယ္ တစ္ပတ္လည္ ဖြ႕ံျဖိဳးေစခ်င္မိပါတယ္။

ေဒသခံ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားေတြ..

အခုဆိုရင္ ကမၻာ႕ဘဏ္ကေရာ တျခား ႏိုင္ငံတကာကေရာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဖြ႕ံျဖိဳးေရးအတြက္ အကူအညီေတြ ေခ်းေငြေတြ ေပးေနႀကပါျပီ။ သူတို႕ ကူညီသူေတြကလည္း သူတို႕ ေပတံေတြနဲ႕ ဖြ႕ံျဖိဳးေရးကို တိုင္းတာ ျပီး ကူညီေပးႀကမွာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္မတို႕ ေရေျမ ေဒသနဲ႕ ကိုက္ညီတဲ႕ ဘယ္လို အကူအညီ လိုသလဲ ဆိုတာကေတာ႕ ကၽြန္မတို႕က ေျပာျပတတ္ရပါမယ္။ မဟုတ္ရင္ အခုလိုပဲ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပည္႔စံုရံု ျဖစ္ျပီး တကယ္႕ လက္ေတြ႕ လည္ပတ္မွဳ မရွိတဲ႕ အရာေတြ ျဖစ္လာရင္ ေငြကုန္ လူပန္း ထံုးစံအတိုင္း အေကၽြးတင္ က်န္ျပီး တကယ္႕ ဖြ႕ံျုဖိဳးမွဳေတာ႕ မရႏိုင္ ျဖစ္လာႏိုင္ေခ်ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနတာမို႕ ဖြ႕ံျဖိဳးေရး ႀကိဳးပမ္းမွဳေတြမွာ ႏိုင္ငံသားတိုင္းက ပါဝင္ျပီး ကိုယ္ ႏိုင္ငံရဲ႕၊ ေဒသရဲ႕ တကယ္႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ေဖာ္ထုတ္ ေျပာျပ ေတာင္းဆို ညႊန္ျပႏိုင္ဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ဖြ႕ံျဖိဳးေရး လုပ္တဲ႕ သူေတြကလည္း ကိုယ္႕တာဝန္ယူတဲ႕ အလုပ္ျပီးရံု မဟုတ္ဘဲ တပတ္လည္ေအာင္ လူထုအတြက္ တိုင္းျပည္အတြက္ စဥ္းစားျပီး လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မွ တကယ္႕ အဓိပၸါယ္ ျပည္႔စံုတဲ႕ ဖြ႕ံျဖိဳးေရး အကာေရာ အႏွစ္ပါ ျပည္႕စံုတဲ႕ ဖြ႕ံျဖိဳးေရး ျဖစ္ႏိုင္မွာပါ။

ဒီလို တစ္ပတ္မလည္ဘူးဆိုရင္ျဖင္႕ ေဆးရံုရွိေပမယ္႕ တစ္ခုခုဆို ျမိဳ႕ေပၚတက္ေျပး ရွိသမွ်ဟာေလးေတြ ေရာင္းခ်ရင္း ဆင္းရဲတြင္း တပတ္လည္ ေနတဲ႕ ေဒသခံေတြရဲ႕ ဘဝပဲ ဆင္းရဲေက်ာ႕ သံသရာ တပတ္လည္မဆံုးႏိုင္ပဲ ျဖစ္ေနေတာ႕ မွာေလ။

Labels: ခရီးသြားမွတ္တမ္း | 0 comments

Friday, July 20, 2012

ေနာ္ဘူေဘာရဲ႕ ဆုေတာင္းျပည္႕ေတာင္

4:00 PM | Posted by Phyu | Edit Post

၁၃ မိုင္နဲ႕ သံေတာင္ႀကီး အႀကား လမ္းရွဳခင္း

ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ကတည္းက တန္ခိုးရွိတဲ႕ ေငြဘီးေလးပိုင္ရွင္ ေနာ္ဘူေဘာ မင္းသမီးေလးရဲ႕ဇာတ္လမ္းေလးကို ေမေမေျပာျပတဲ႕ ကရင္ ရိုးရာ ပံုျပင္ထဲမွာ ႀကားခဲ႕ဖူးပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မ တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ေလာက္မွာ ေက်ာက္ႀကီးက ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း မဂၤလာေဆာင္ေတာ႕ သူတို႕ မဂၤလာေမာင္ႏွံ ေနာ္ဘူေဘာမွာ သစၥာဆို ဆုေတာင္းဖို႕ သြားတဲ႕ အေႀကာင္းကို ျပန္ေျပာျပေတာ႕ ပိုျပီး အမွတ္တရရွိေနမိတယ္။

ပသိေခ်ာင္း

ေတာင္ငူနဲ႕ ၁၃ မိုင္လို႕ ေခၚတဲ႕ ေနရာမွာ ကၽြန္မ စာသင္ဖို႕ ေရာက္သြားခဲ႕တာေႀကာင္႕ ခုေတာ႕ ကၽြန္မလည္း ေနာ္ဘူေဘာေတာင္ကို ေရာက္ဖို႕ အေႀကာင္းဖန္လာပါျပီ။ ေတာင္ငူမွာ စာသင္ ျပီးတဲ႕ေနာက္ ၁၃မိုင္ကို ကၽြန္မတို႕ အဖြဲ႕ ခရီးဆက္ ခဲ႕ႀကပါတယ္။ ေတာင္ငူကေန ၁၃ မိုင္အကြာမွာေနရာေလးကိုေတာ႕ ၁၃ မိုင္စခန္းလို႕ပဲ ေခၚႀကပါတယ္။ ေတာအုပ္ဆိုင္းဆိုင္း၊ ေက်ာင္းေဆာင္ ေက်ာက္တံုး ႀကီးေတြ ႀကားမွာ ပသိေခ်ာင္းရဲ႕ ေရစီးသံကို နားေထာင္ ရတာ ၁၃ မိုင္ေဒသရဲ႕ သဘာဝဂီတေတးသြား တစ္ခုလိုပါပဲ။ ေနာ္ဘူေဘာ ဆုေတာင္းျပည္႕ေတာင္ကေတာ႕ အဲဒီ ၁၃ မိုင္ကေန ေနာက္ထပ္ ၇ မိုင္ ေလာက္ ထပ္သြားရင္ ေရာက္ပါတယ္။

ကၽြန္မနဲ႕ ကၽြန္မကို လိုက္ပို႕တဲ႕ ေဒသခံ သူငယ္ခ်င္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္သား ေနျပျပေလးသာတဲ႕ ေန႕မွာ ကၽြန္မ ေရာက္ခ်င္လြန္းပါတယ္လို႕ တသသ ေျပာေနတဲ႕ ဆုေတာင္းျပည္႕ ေနာ္ဘူေဘာေတာင္ကို ဆိုင္ကယ္နဲ႕ ထြက္လာခဲ႕ပါတယ္။ ၁၃ မိုင္အေက်ာ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုးကေတာ႕ ေတာင္တက္လမ္းႀကီးပါပဲ။

ကားလမ္းကေန လွမ္းေတြ႕ေနရတဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေရတံခြန္

ေလာကႀကီးကို ဘုရားသခင္ ဖန္ဆင္းခဲ႕ရိုးသာ မွန္ရင္ ဒီကရင္ျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းေဒသဟာ သိပ္ကို ေကာင္းႀကီးေပးခံရတဲ႕ ေဒသပါပဲ လို႕ ကၽြန္မ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေတြးလာခဲ႕မိပါတယ္။

ေရေျမ၊ ေတာေတာင္၊ စိမ္႕စမ္း၊ ေခ်ာင္း၊ ေရတံခြန္၊ ေရပူစမ္း၊ ေတာထြက္ ပစၥည္းနဲ႕ သားငါးသီးႏွံ တကယ္ ေပါႀကြယ္ဝတဲ႕ ေဒသလို႕ ေျပာလို႕ ရပါတယ္။

ေရာ္ဘာနဲ႕ ဖာလာက ႏိုင္ငံျခားပို႕ႏိုင္တဲ႕ ထြက္ကုန္ပါ။ ဒူးရင္း၊ ဒညင္း အျပင္ ေကာ္ဖီနဲ႕ တျခား ေဒသထြက္ ကုန္ေတြလည္း ထြက္ပါေသးတယ္။ ပသိေခ်ာင္းရဲ႕ အထက္ေတာ႕ ေရႊတူးလို႕ ရပါသတဲ႕။ ဒါေပမယ္႕ ေဒသရဲ႕ မျငိမ္းခ်မ္းခဲ႕တဲ႕ အေျခအေန ေႀကာင္႕ ေဒသဟာ ဖြ႕ံျဖိဳးမွဳ ေနာက္က်တယ္လို႕ ေျပာလို႕ ရတဲ႕ အေျခအေနပါ။ ဒါေပမယ္႕ ျငိမ္းခ်မ္းခဲ႕ရင္ ေနာက္ပိုင္းေရာ အခု လက္ရွိ ေဒသမွာ ရွိေနတဲ႕ အရင္းအျမစ္ ေတြကို အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ျပီး ေဒသခံေတြရဲ႕ ဖြ႕ံျဖိဳးေရးကို ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ေဆာင္ ႏိုင္ပါ႕မလား။ ေဒသခံေတြရဲ႕ ရိုးသားမွဳကို ခုတံုးလုပ္ျပီး စီးပြားေရးသမားေတြနဲ႕ မသမာေလာဘသားေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာ ေဒသရဲ႕ အဖိုးတန္ အရင္းအျမစ္ေတြ တဖဲ႕ဖဲ႕ ေကၽြကုန္မလား။ မျဖစ္ဘူး.. ငါစာသင္ရင္ ငါ႕လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အက်ိဳးကို တတ္အားသေလာက္ ကာကြယ္ဖို႕ ဒါေတြ အားလံုး ေသေသခ်ာခ်ာ ထည္႕ေျပာ သတိေပး ခဲ႕ရမယ္လို႕ ကၽြန္မ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရွဳခင္းေတြကို ႀကည္႕ရင္း ေတြးလာေနမိတာ …. ကၽြန္မကို လိုက္ပို႕ ေပးတဲ႕ ေဒသခံ ေကာင္ေလးက ‘ဆရာမ ေရွ႕ဆိုရင္ ေရႊေညာင္ပင္ ေရာက္ျပီ” လို႕ ဆိုလာတဲ႕ အခါႀကမွ ပဲ အေတြးေတြ ရပ္ပါေတာ႕တယ္။

ေရႊေညာင္ပင္ရြာကေလးကေန ေနာက္ထပ္ တစ္ေတာင္ကို ေက်ာ္ျပီးရင္ နာမည္ေက်ာ္ သံေတာင္ႀကီး ေတာင္ေပၚ အပန္းေျဖ စခန္းျမိဳ႕ေလးကို ေရာက္မယ္ အဲဒီကေန ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ထပ္တက္သြားရင္ေတာ႕ ေနာ္ဘူေဘာကို ေရာက္ျပီလို႕ သူက ေျပာျပတယ္။

သူက ေရႊေညာင္ပင္သားမို႕ သူ႕အိမ္က ဒီမွာ ရွိတယ္ အျပန္ႀကရင္ ဆရာမကို အလည္ေခၚမယ္ေနာ္လို႕ အိမ္မွာ မီးလွံဳရင္း လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရေအာင္လို႕ သူက ဖိတ္ေတာ႕ ကၽြန္မလည္း ေကာင္းတာေပါ႕ လိုက္လည္မယ္ေလလို႕ ေျပာလိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ေရႊေညာင္ပင္ ေက်ာ္လာတာနဲ႕ မိုးဖြားေလးေတြ က်လာတယ္။ ကၽြန္မက မိုးရြာလာျပီ လို႕ ေရရြတ္ မိေတာ႕ သူက ဒီမွာ ဒီအတိုင္းပဲ ဆရာမရဲ႕ ဒါပံုမွန္ပဲလို႕ သူက ေျပာတယ္။ ေနာက္ျပီး သူက ေနာက္လိုက္ ေသးတယ္ ဒီမွာ မိုးက တစ္ခါပဲ ရြာတယ္ တစ္ခါရြာ ၄ လပဲ ႀကာတယ္ ဆရာမရဲ႕တဲ႕ေလ။ ကၽြန္မက ဟယ္ ဒီမိုးက ဒါဆို မစဲေတာ႕ ဘူးေပါ႕ေနာ္ ဆိုေတာ႕ သူက ရယ္ေနတယ္။ တျဖည္းျဖည္း မိုးက ပိုသည္းလာပါတယ္။

ကၽြန္မက နင္ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းလို႕ ျဖစ္ရဲ႕လား ဆိုေတာ႕ .. ဟာ ဆရာမကလည္း ဒီေနရာေတြ ကၽြန္မ သြားေနက် မ်က္စိမွိတ္ေမာင္းလို႕ ရတယ္တဲ႕။ တကယ္လည္း မ်က္စိမွိတ္ ေမာင္းတတ္မွ ရမွာေပါ႕ ခဏေနေတာ႕ ျမင္ကြင္းက မိုးႀကား၊ ျမဴႀကားမွာ ေဝေဝဝါးဝါးပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။သံေတာင္ႀကီး ေရာက္ေတာ႕ သူက ဆရာမ ခ်မ္းေနျပီ အရင္ ေကာ္ဖီေသာက္ျပီးမွ ဆက္တက္ႀကတာေပါ႕လို႕ ေျပာတယ္။ ဆိုင္ရွင္ အေဒၚႀကီးေတြက ေနာ္ဘူေဘာေတာင္ တက္မယ္ ဆိုေတာ႕ အထူးအဆန္းလို ကၽြန္မတို႕ကို ႀကည္႕ေနႀကတယ္ မိုးတြင္းဆို လူသိပ္မတက္ႀကဘူးတဲ႕ေလ။

ကၽြန္မနဲ႕ စိတ္တူကိုယ္တူ ခရီးသြားေနက်သူငယ္ခ်င္းက နင္ အဲဒီ ေနာ္ဘူေဘာ ေတာင္ေနရာေလးကို သေဘာက်မွာ ျမဴေတြနဲ႕ အိမ္မက္သိပ္ဆန္တဲ႕ ေနရာေလးပဲ ေရာက္ေအာင္ သြားခဲ႕ သိလားလို႕ ကၽြန္မကို ေျပာခဲ႕တယ္ေလ။ ကၽြန္မလည္း ေရာက္မွေတာ႕ ေရာက္ေအာင္ သြားမယ္လို႕ စိတ္ပိုင္းျဖတ္လိုက္ျပီး ျဖည္းျဖည္းေရာက္ေအာင္ တက္ပါ႕မယ္လို႕ ေျပာခဲ႕တယ္။

ျမဴေတြႀကားက ေနာ္ဘူေဘာေတာင္

ေနာ္ဘူေဘာေတာင္ေျခမွာ ဆိုင္ကယ္ထားခဲ႕ရျပီး ကၽြန္မတို႕ လမ္းေလွ်ာက္တက္ခဲ႕ႀကတယ္။ ဒါ ဘြယ္ဟီခိုေတာင္ လို႕ေခၚတယ္ ၊ ဒီမွာ ေတာင္ဖိုနဲ႕ ေတာင္မ ဆိုတာ ရွိတယ္ ဆရာမ။ ဒီေတာင္ ႏွစ္ေတာင္က ဒီဘက္မွာ အျမင္႕ဆံုးေပါ႕ ။ အဖိုက ထိပ္မွာ သစ္ဝါးပင္ သိပ္မရွိဘူး။ အဖိုက ဆုေတာင္းေတာင္ အစ္မေတာင္က ႏွစ္သစ္ကူးေတာင္ေလ။

ကရင္ ႏွစ္သစ္ကူးအခ်ိန္ဆို ဒီမွာ လူေတြ အျပည္႕ေပါ႕ လို႕ လိုက္ပို႕တဲ႕ ေဒသခံက ရွင္းျပပါတယ္။ သူက လက္ညွိဳး ဟိုထိုး ဒီထိုး ေျပာေနေပမယ္႕ သူနဲ႕ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေတာင္ ရွင္းရွင္း မျမင္ရေလာက္ေအာင္ ျမဴခိုးေတြက ေဝေနပါတယ္။ ဒါဟာ တိမ္တိုက္ေတြပဲ ဆိုတာ ကၽြန္မ သတိထားမိေတာ႕ ခ်စ္သုေဝ ဆိုတဲ႕ တိမ္ေတြ ေနတဲ႕ အရပ္ေပါ႕လို႕ ေတြးမိတယ္။ တကယ္ေတာ႕ တိမ္ေတြ ေနတဲ႕အရပ္ဆိုတာ စိတ္ကူးယဥ္မိသေလာက္ ကဗ်ာမဆန္ဘဲ စိုစြတ္ျပီး ခ်မ္းလွပါတယ္။

ေနာ္ဘူေဘာေတာင္လို႕လည္း ေခၚတဲ႕ ဆုေတာင္းေတာင္၊ တနည္းအားျဖင္႕ ဘြယ္ဟီခို အဖို ကို တက္တဲ႕ ေလွခါးထစ္ေတြ အတိုင္း ကၽြန္မတို႕ ျဖည္းျဖည္း တက္လာခဲ႕ႀကပါတယ္။ ကၽြန္မကို လိုက္ပို႕ေပးတဲ႕ ေဒသခံေကာင္ေလးကေတာ႕ ေျပာလည္းေျပာ တက္တာလည္း ခပ္သြက္သြက္နဲ႕ ကၽြန္မကို ခဏခဏ ရပ္ေစာင္႕ရပါတယ္။

ဒါ ေပ ၄၈၄၂ ေပ ျမင္႕တယ္ လို႕ ဆိုေတာ႕ ကၽြန္မက ဒါဆို ပန္းသီးစိုက္လို႕ရတာေပါ႕လို႕ ေျပာေတာ႕ ပန္းသီးေတာ႕ ဒီမွာ သိပ္မရွိဘူး လို႕ သူက ေျပာလိုက္ပါတယ္။

အခု ျမဴေတြ ဆိုင္းေနေတာ႕ ဆရာမ ေတာင္ေပၚက လွမ္းျမင္ရတဲ႕ ရွဳခင္းေတြကို မေတြ႕ရဘူးေပါ႕လို႕ မိုးကုန္ရင္လည္း ေနာက္ထပ္လာခဲ႕ဦးေလလို႕ ထပ္ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။

ေတာင္ေပၚတက္တဲ႕ ေလွခါး နဲ႕ ဆုေတာင္း ဗိမၼာန္

ေတာင္ေပၚ တက္တဲ႕ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဆုေတာင္းဂူေလးေတြကို တစ္ခုျပီး တစ္ခု ေတြ႕ရေပမယ္႕ အားလံုးကို ေသာ႕ခတ္ထားတယ္။ ေတာင္ထိပ္မွာေတာ႕ ႀကီးမားလွတဲ႕ လက္ဝါးကတ္တိုင္ကို လွပစြာေတြ႕ရပါေသးတယ္။ မိုးရာသီ လူအလာနည္းလို႕ ဆုေတာင္းဂူေလးေတြကို ပိတ္ထားတာလို႕ ထင္ေပမယ္႕ ေတာင္ထိပ္ေရာက္တဲ႕အခါမွ အေစာင္႕လူႀကီး မရွိလို႕ အားလံုးကိ ုေသာ႕ခတ္ထားတာ ဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။

ဆင္ႏွာေမာင္းပံု ေက်ာက္ေဆာင္

ေတာင္ထိပ္မေရာက္ခင္ေလးမွာ ဆင္ႏွာေမာင္းပံု ေက်ာက္ေဆာင္ကို စျပီး ေတြ႕ရပါတယ္။ ဆက္တက္ လိုက္ေတာ႕ ေနာ္ဘူေဘာကို ျခည္ေႏွာင္ထားတဲ႕ ေနရာ၊ တရားစီရင္တဲ႕ စားပြဲ စတဲ႕ေတြကို ေက်ာက္ေဆာင္ ေက်ာက္တံုး ေတြအျဖစ္ ေတြ႕ရေတာ႕ ကၽြန္မ အာရံုထဲမွာ ေနာ္ဘူေဘာနဲ႕ သူမရဲ႕ ခ်စ္သူ ေစာေသာဒိုးခြားရဲ႕ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးက ခပ္ေရးေရး ေပၚလာပါေတာ႕တယ္။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ အေမေျပာျပတဲ႕ ဇာတ္လမ္းမွာ ဇာတ္လိုက္ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အေႀကာင္းေလာက္ပဲ ခပ္ေရးေရးသာ ကၽြန္မ မွတ္မိေနေပမယ္႕ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ လက္ေဆာင္ေပးတဲ႕ ေနာ္ဘူေဘာသမိုင္း စာအုပ္ေလးေႀကာင္႕ ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္သိ လာရေတာ႕ မ်က္စိထဲမွာ ဇာတ္လမ္းေလးကို ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။

တရားစီရင္ စားပြဲ

ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ကိကုေတာင္၊ ဘြယ္ဟီခို၊ ဘြယ္သီခို နဲ႕ ေဒါဖားခို ေတာင္ေတြကို အေျခခံျပီး ေရႊေညာင္ပင္ကေန ၁၀ မိုင္ေလာက္ဆက္သြားရတယ္လို႕ဆိုတဲ႕ ကိကုေတာင္မွာ နန္းတည္ခဲ႕တဲ႕ ေတာင္မ်ားသခင္ ကိကုဘုရင္ သမိအိ ရဲ႕ သားေတာ္၊ လက္ရံုးရည္၊ ႏွလံုးရည္ျပည္႕စံုတဲ႕ ေယာက်ၤားေကာင္း ေစာေသာဒိုခြား နဲ႕ ပင္လယ္သမုဒၵရာ သခင္ ဘုရင္ သာကအူ တို႕ရဲ႕ သမီးေတာ္ ၊ လွပျပီး ယဥ္ေက်းလိမၼာတဲ႕ ေနာ္ဘူေဘာ တို႕ရဲ႕ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းဟာ သူတို႕ မိဘေတြကို အေႀကာင္းျပဳျပီး တစ္ဦးကို တစ္ဦး ေတြ႕ႀကရေပမယ္႕ ျမင္ျမင္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ သိပ္ကို ခ်စ္မိသြားခဲ႕ျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ လက္ထပ္ခဲ႕ႀကတာပါ။

ပင္လယ္သမုဒၵရာမွ မင္းသမီးေလး ေနာ္ဘူေဘာဟာ ေယာင္ေနာက္ ဆံထံုးပါ ေတာင္ေပၚေဒသကို လိုက္လာခဲ႕တဲ႕ အခါ သူမမိခင္က ဘယ္ေလာက္ ခ်က္ခ်က္ မေလွ်ာ႕တဲ႕ ဆန္ဘူးနဲ႕ ဆံပင္မွာ ပန္ဆင္ထားရင္ လူအမ်ားႀကားမွာ ထင္ရွားျပီး၊ ေျခမွာ နင္းထားရင္ ကိုယ္ေပ်ာက္ႏိုင္တဲ႕ စြမ္းအားရွိတဲ႕ ေငြဘီးကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးလိုက္တာေႀကာင္႕ မင္းသမီးေလး တန္ခိုးနဲ႕ တိုင္းျပည္မွာ ဆန္စပါး ႀကြယ္ဝျပီး သူမရဲ႕ ခ်စ္သူကလည္း သူမရဲ႕ ေငြဘီးတန္ခိုးနဲ႕ ရန္သူေတြကို အလြယ္တကူ ေအာင္ျမင္ေနတာေႀကာင္႕ မင္းသမီးေလးကို လူခ်စ္ လူခင္ေပါႀကျပီး ဂုဏ္သတင္း ပ်ံ႕ေမႊးေနသလို တစ္ဖက္မွာလည္း မနာလိုသူေတြ ရွိေနႀကတယ္ေလ။ ဒီလိုနဲ႕ တစ္ေန႕မွာေတာ႕ စစ္တိုက္သြားတဲ႕ မင္းသားဟာ ေငြဘီးပါေပမယ္႕ သတိလက္လြတ္ ေအာင္ပြဲခံ ေစာခဲ႕တာေႀကာင္႕ တိုက္ပြဲမွာ က်ဆံုးခဲ႕ရာကစျပီး ေနာ္ဘူေဘာ တစ္ေယာက္ ႀကမၼာငင္ပါေတာ႕တယ္။

မင္းသားက်ဆံုးတဲ႕အခါ မနာလိုသူေတြက စုေပါင္းေတာင္းဆိုမွဳေႀကာင္႕ ကိကုဘုရင္မွာ ေခၽြးမေတာ္ကို နယ္ႏွင္ဒဏ္ေပးလိုက္ရကာ ေနာ္ဘူေဘာ မင္းသမီးေလးခမ်ာ ေဒါဖားခိုေတာင္သို႕ ေခၚေဆာင္သြားခံရျပီး ရင္ကြဲနာက် ေသဆံုးသြားခဲ႕ရရွာပါတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းေလးထဲမွာ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာအျပင္ တန္ခိုးအာဏာ၊ မနာလိုမွဳ နဲ႕ မယံုႀကည္မွဳ သံသယ တရားေတြႀကားမွာ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ဟာ ေျမဇာပင္ ျဖစ္ခဲ႕ႀကျပီး ဝမ္းနည္းစရာ ဇာတ္လမ္းေလးအျဖစ္ ဇာတ္သိမ္းခဲ႕ရပါတယ္။

ေနာ္ဘူေဘာကို ခ်ည္ေႏွာင္ခဲ႕တဲ႕ ေက်ာက္တံုး

တရားသူႀကီးေတာင္လို႕လည္း ေခၚတဲ႕ ကၽြန္မအခုေရာက္ေနတဲ႕ ဘြယ္ဟီခို ဆုေတာင္းေတာင္ေပၚမွာ ေနာ္ဘူေဘာကို တရားစီရင္ ခဲ႕တာလို႕ ဆိုပါတယ္။ ဒါေႀကာင္႕ ေတာင္ေပၚမွာ ေနာ္ဘူေဘာ အမွတ္တရ မ်ားစြာ အျဖစ္ တရားသူႀကီး တရားစီရင္တဲ႕ စားပြဲ၊ ကုလားထိုင္၊ ေနာ္ဘူေဘာကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ႕ ေနရာ၊ ေရခ်ိဳးခန္း၊ အိပ္ခန္း စတဲ႕ ေက်ာက္တံုးေတြကို ပံုသ႑ာန္ထင္ထင္ ရွားရွား ေတြ႕ရပါတယ္။

သစၥာတိုင္ ဆုေတာင္း ေခါင္းေလာင္းထိုးရာ ေနရာ

ေနာ္ဘူေဘာဟာ စိတ္ထားေကာင္းျပီး ျပည္႕ဝတဲ႕ မင္းသမီးေလးမို႕ လူေတြကို ဆုေတာင္းျပည္႕ေစတယ္လို႕ ဆိုႀကျပီး ေဒသခံေတြက ဝတ္ျဖဴစင္ႀကယ္နဲ႕ နက္ေမွာင္တဲ႕ ဆံပင္အရွည္ႀကီး ဖ်ားလ်ားခ်ထားတဲ႕ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးကို ဒီေတာင္ေပၚမွာဝိုးတဝါး ေတြ႕ရေလ႕ ရွိတယ္။ အဲဒီလို ေတြ႕တဲ႕ ႏွစ္ေတြ ဆိုရင္ ဆန္စပါး ေပါမ်ားျပီး သာယာတယ္လို႕ အယူရွိႀကတာ ဒီေန႕ေခတ္အခ်ိန္အထိပါပဲ။ ဒါေႀကာင္႕ ဒီ ဆုေတာင္းေတာင္ကို လူမ်ိဳးဘာသာ မေရြးလာျပီး သစၥာတိုင္ ဆုေတာင္းႀကတဲ႕ အေလ႕အထ ရွိတယ္လို႕ပါတယ္။

စိတ္ထားေကာင္းတဲ႕ ျပည္႕ဝတဲ႕ ေနာ္ဘူေဘာ မင္းသမီးေလးတစ္ေယာက္ သူ႕ခ်စ္သူဟာ တိုက္ပြဲမွာ က်ဆံုးခဲ႕လို႕ သူလည္း စစ္ကို မလိုလားတဲ႕ သူတစ္ေယာက္ ထဲမွာ ပါမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ကၽြန္မ မိုးထဲ ေရထဲ သူ႕ဆီအေရာက္လာျပီး ေတာင္းခဲ႕တဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ေနာ္ဘူေဘာတစ္ေယာက္ နားေညာင္းမယ္ ထင္ပါရဲ႕။

အလြမ္းေျပ

စာကိုး။ ။ ေနာ္ဘူေဘာ ရာဇဝင္ ( Rev ေနဘလု၊ Rev. အုန္းေဖ )
ဆုေတာင္းေတာင္ ထိန္းသိမ္းေရး ေကာ္မတီ

Labels: Life in a travel bag, ခရီးသြားမွတ္တမ္း | 3 comments

Monday, July 16, 2012

ေႏြရာသီ ဝိုင္ခ်ိဳ ခရီး

10:22 AM | Posted by Phyu | Edit Post

ေတာင္ေပၚေႏြဦးက ေျမျပန္႕သူ ကၽြန္မ အတြက္ေတာ႕ အိုေအစစ္ပါပဲ.... သာယာတဲ႕ ေတာင္ေပၚေႏြေန႕ေလး တစ္ေန႕ မွာ ခ်င္းျပည္ရဲ႕ ေႏြဦးရဲ႕ ဝိုင္ကို ခံစားဖို႕ ဟားခါးျမိဳ႕ကေန အထက္ဘက္ နာရီဝက္ေလာက္ ဆိုင္ကယ္နဲ႕ သြားလိုက္ရင္ ေရာက္ျပီလို႕ ေဒသခံ သင္တန္းသားေတြ လမ္းညႊန္လိုက္တဲ႕ စေတာ္ဘယ္ရီျခံေလးဆီကို ကၽြန္မတို႕ အေရာက္ သြားခဲ႕ႀကတယ္...။ ကၽြန္မတို႕ ဆိုတာကေတာ႕ ဟားခါးမွာ စာသင္ဖို႕ လာခဲ႕ႀကတဲ႕ ကၽြန္မတို႕ အဖြဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ေျခာက္ေယာက္ေပါ႕....

ဟားခါးျမိဳ႕ရွဳခင္း ( Photo by TAL)

ဟားခါးျမိဳ႕က အထြက္ စေတာ္ဘယ္ရီျခံကို သြားတဲ႕ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ေတာ႕ တစ္ဘက္မွာ ေခ်ာက္ကမ္းပါး တစ္ေလွ်ာက္ ေမွ်ာ္ႀကည္႕ရင္ ေအာက္မွာ ခပ္ျပျပ ေတာင္ေပၚျမိဳ႕ ရွဳခင္းေတြနဲ႕ တစ္ဘက္မွာေတာ႕ ေတာင္ကပါးယံ တစ္ေလွ်ာက္မွာ အစီအရီ ေပါက္ျပီး ပြင္႕ဖူး ေနႀကတဲ႕ ေတာင္ဇလပ္ ပန္းေတြကို မ်က္စိတဆံုးျမင္ရပါတယ္။

စေတာ္ဘယ္ရီ ျခံကို သြားတဲ႕ လမ္းေလး... ( photo by TAL )

ေကာင္းကင္ျပာျပာ... ေနျခည္ေႏြးေႏြး ေအာက္မွာ လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ ေတာင္ဇလပ္ နီနီေလးေတြနဲ႕ ... သိပ္လွေနတဲ႕ ေတာင္ေပၚလမ္းေလး..... ( photo by TAL )

ဒီေတာင္ေပၚလမ္းကေလးရဲ႕ အေကြ႕ေလး လည္း ေက်ာ္ေတာ႕ ကၽြန္မက ဆိုင္ကယ္ ေမာင္းတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းကို ပန္းခူးဖို႕ ရပ္ေပးဖို႕ ပူဆာလိုက္တယ္...

ကၽြန္မရဲ႕ ေတာင္ဇလပ္ ပန္းနီနီေလး .. ( photo by TAL )

ကၽြန္မ ပန္းခူးေနတုန္း ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ေနပူဆာ လံွဳေနတဲ႕ ခ်င္းမိသားစုနဲ႕ ကေလးေလးေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ေလရဲ႕ ..

ေနေရာင္ျခည္ရဲ႕ ေႏြးေထြးမွဳနဲ႕ မိသားစု ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ ေႏြးေထြးမွဳတို႕ ေပါင္းဆံုရာ.... ( Photo by TAL )

စာအတူတူ ဖတ္ေနႀကတဲ႕ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ... ( Photo by TAL )

ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းက ဆိုင္ကယ္စက္ကို ျပန္ႏွိဳးရင္း ပန္းေတြ သူဘာသာ အပင္ေပၚမွာ လွေနတာကိုလို႕ ဘာလို႕ ခူးခ်င္ရတာလဲလို႕ သဘာဝကို ဖ်က္ဆီးတာပဲလို႕ ကၽြန္မကို ရန္စတယ္ေလ.. ။ ကၽြန္မက ဒီ ေတာင္ဇလပ္ပန္းေလးကို ငါ ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ညွပ္ျပီး သိမ္းထားခ်င္လို႕ပါ။ ခ်င္းျပည္နဲ႕ ငါ႕ကို အေဝးေရာက္သြားရင္ေတာင္ စိတ္နဲ႕ ရင္းႏွီးေနဖို႕ ဒီေလာက္ေတာ႕ ေပးဆပ္သင္႕တာေပါ႕ ။ ဒါရင္းႏွီးမွဳအတြက္ပါ ဆိုေတာ႕ သူမႏိုင္ေတာ႕ နင္ေတာ္ေတာ္ စကားတတ္တိုင္း ဆိုျပီး သူက ရယ္တယ္..
ေနာက္ျပီး ဒီထက္ ရင္းႏွီးေအာင္ တစ္ပြင္႕ေလာက္ စားလိုက္ေလ.. စားလို႕ ရတယ္လို႕ ကၽြန္မကို ေျမွာက္ေပးတယ္... ကၽြန္မလည္း တကယ္လားဆိုျပီး ပြင္႕ဖတ္ေလး တစ္ပတ္ကို စားႀကည္႕ေတာ႕ ခ်ဥ္ခ်ဥ္ေလး... စားေကာင္းသား...။ ဒါနဲ႕ သူ႕ကို .. ေစာေစာက ေျပာရင္ သုတ္စားဖို႕ အမ်ားႀကီး ခူးခဲ႕ပါတယ္လို႕ ျပန္ေနာက္လိုက္ေသးတယ္....

ဒီလိုနဲ႕ နာရီဝက္ေလာက္မွာ .... ကၽြန္မတို႕... ေတြ႕လိုက္ရတဲ႕ ရွဴခင္းကေတာ႕

ပန္းသီးပြင္႕ျဖဴျဖဴ နဲ႕ စေတာ္ဘယ္ရီခင္း စိမ္းစိမ္း... Photo By TAL

ခ်င္းေတာင္တန္းႀကီး ေနာက္ခံထားလို႕ ... ကၽြန္မ အိပ္မက္ထဲ ေရာက္ေနသလားလို႕ ထင္မိတယ္...။

စေတာ္ဘယ္ရီ ဆြတ္သူမ်ား (photo by PPT )

စေတာ္ဘယ္ရီ ခူးေနတဲ႕ အဘြားနဲ႕ အိပ္ေနတဲ႕ ကေလးေလးကို ေက်ာပိုးထားတဲ႕ အစ္မႀကီး ကို စိုက္ခင္းထဲမွာ ေတြ႕တယ္။ ကေလးေက်ာပိုးရင္း အလုပ္လုပ္ ေနရတဲ႕ အစ္မႀကီးကို ႀကည္႕ရင္း ငါဆို အဲလို လုပ္ႏိုင္ပါ႕မလားလို႕ ေတြးမိတယ္။ သူတို႕ေတြက ဗမာလို သိပ္နားမလည္ ႀကဘူး... ဓါတ္ပံု အရိုက္ခံရမွာလည္း သိပ္ရွက္ႀကလို႕ ဒီပံုကို မနည္းရိုက္ယူလာခဲ႕ရတယ္... သူတို႕မႀကိဳက္မွာ စိုးလို႕ မ်က္ႏွာကို ေပၚေအာင္ မရိုက္လာခဲ႕ဘူး ...

ခူးျပီးသား စေတာ္ဘယ္ရီေတြ .... Photo by TAL

စေတာ္ဘယ္ရီ..... ( Photo by PPT)


စေတာ္ဘယ္ရီခင္းထဲမွာ ကိုယ္တိုင္ ဆင္းခူးစားခဲ႕ေသးတယ္.... (Photo by PPT )

စေတာ္ဘယ္ရီျခံလို႕ ဆိုေပမယ္႕ ျခံလုပ္ငန္း အျပင္ ဆက္စပ္လုပ္လို႕ ရတဲ႕ ပ်ားေမြးတာေလးပါ တစ္ႏိုင္ လုပ္ထားတာကိုလည္း ေတြ႕ရတယ္... ဒါအျပင္ ပန္းသီးပင္၊ ေထာပတ္သီးပင္ နဲ႕ တျခား သီးပင္စားပင္ေလးေတြကိုပါ တပါတည္း စိုက္ထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒီလို စိုက္ထားေတာ႕ မီဖိုေခ်ာင္အတြက္အျပင္ ရာသီေပၚ သီးႏွံေလးေတြကို ကိုယ္ျခံထဲကပဲ ဆြတ္ယူလို႕ ရတဲ႕အခါ ေငြကုန္သက္သာသလို .. လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေဆးဝါးအႏၱရာယ္ ကင္းကင္းနဲ႕ စားရေတာ႕ သိပ္ေကာင္းတာပဲေနာ္လို႕ ကၽြန္မတို႕ေတြ ေျပာမိႀကတယ္။
ကၽြန္မက သိပ္သေဘာက်တာပဲဟယ္ ဆိုေတာ႕ ... ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူတို႕လို တကုတ္ကုတ္ ႀကိဳးစားျပီး ဒီမွာ ေနႏိုင္မလား...လို႕ ေနာက္သလို ေမးပါတယ္။ ကၽြန္မ အင္းခ်ဖို႕ ေတြေဝမိတယ္။ ဒါေပမယ္႕.... ႏွစ္သက္မိတာေတာ႕ အမွန္ပါ။

ပ်ားေမြးျမဴေရးပံုး .... (Photo by PPT)

ေထာပတ္သီးေတြ...

ပဲသီးပင္....

ခ်င္း ခရမ္းခ်ဥ္သီး...

ျခံထဲ လမ္းေလွ်ာက္လို႕ ဝေတာ႕ .. အိမ္ဆိုင္ေလးေပၚကို ျပန္တက္လာခဲ႕တယ္။ နားရင္း .... စကားေတြ ေျပာရင္း.... ေဒသထြက္ စေတာ္ဘယ္ရီ ဝိုင္ကို ျမည္းစမ္း အရသာခံရင္း... Summer Wine ဆိုတဲ႕ ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက နားယဥ္ခဲ႕တဲ႕ သီခ်င္း.. ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ နဲ႕ ေဟမာေနဝင္း ကလည္း ျမန္မာလိုျပန္ဆိုထားတဲ႕ စေတာ္ဘယ္ရီ ခ်စ္သဲရွင္ ဆိုတဲ႕ သီခ်င္းေလးေတြကို အမွတ္ရမိပါေသးတယ္။


ဝရန္တာကေန လွပတဲ႕ ရွဳခင္းေတြကို ခံစားရင္း .... သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကၽြန္မ ခ်င္းေတာင္တန္းအႏွံ ေျခဆန္႕ဖို႕ စိတ္ကူးယဥ္ေနမိပါတယ္.... ။ ခ်င္းျပည္ ခရီးစဥ္က ဘယ္လိုပဲ ခက္ခဲ ပင္ပန္းေပမယ္႕လည္း .... ကၽြန္မ ခ်င္းေတာင္တန္းႀကီးနဲ႕ ခ်င္းျပည္ရဲ႕ သဘာဝအလွတရားေတြေႀကာင္႕ ..... ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစြာ ေနာက္ထပ္လာဖို႕.... အခုကတည္းက စဥ္းစား အိပ္မက္ေနမိတယ္.... ေဟး.... ခ်င္းေတာင္တန္းႀကီးေရ.... တို႕ ထပ္လာခဲ႕ပါ႕မယ္... ။

Labels: Life in a travel bag, ခရီးသြားမွတ္တမ္း | 0 comments

Sunday, May 31, 2009

Copenhagen Carnival

3:08 AM | Posted by အလြမ္းေျပ | Edit Post

မေန႕က ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မို႕ မနက္ေစာေစာ အုန္းနို႕ေခါက္ဆြဲ ခ်က္စားမယ္လို႕ စဥ္းစားေနတုန္း သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းဆက္လာတယ္ သြားမယ္ေလ.. Carnival .. ေလွ်ာက္ႀကည္႕ႀကမယ္ အခုထြက္ခဲ႕ ဆိုတာနဲ႕ ဘာမွ မခ်က္ေတာ႕ဘဲ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္စားျပီး .. သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အတူ ့ျမိဳ႕လည္ကို Metro စီးျပီး ထြက္လာခဲ႕ႀကတယ္...။

ျမိဳ႕လည္လည္း ေရာက္ေရာ ..

သူတို႕နဲ႕ စေတြ႕တယ္...