Popular Posts
Subscribe To
Posts
All Comments
Showing posts with label စကားစျမည္. Show all posts
Showing posts with label စကားစျမည္. Show all posts
Monday, August 11, 2014
သုဇာတာရဲ႕ မီးဖိုေဆာင္
အနမ္းပါေသာ ထမင္းပြဲ
(ေဒါင္းႏြယ္ေဆြ)
တေန ့လံုးလွ်င္
ပိုက္ငင္,ကြန္ခ်
၊ ငါးမရ၍
ထိုည ပူပန္ ၊ အိမ္သို
့ၿပန္ေသာ္
ဖန္ခါးသီး ႏွင့္ ၊
သခြတ္ပြင့္ညိဳ
ငါးပိက်ိဳလွ်က္ ၊
ဖားပ်ိဳ ေပါင္သား
ဆီ,ဆားႏွင့္ၿပင္
၊ မီးကင္တၿမိဳွက္
ၿမင္လိုက္ရေသာ္
ပိုက္ကြန္ပစ္ခ် ၊ ေပါ
့ပါးစြလွ်င္
အမ အိမ္သူ ၊
ပါးၿဖဴၿဖဴကို
ဟင္းပူေႏြးေႏြး ၊ ဝဝ
ေလြးသို ့
ေမြးေမြးၾကဴၾကဴ ၊
နမ္းနမ္း ၿမိန္ၿမန္တည္း ။
ဆရာႀကီး ေဒါင္းႏြယ္ေဆြရဲ႕ “အနမ္းပါေသာ
ထမင္းပြဲ” ကဗ်ာေလးကို သတိရမိတာက မေန႕ကပါ။ ဆရာႀကီးရဲ႕ ကဗ်ာထဲက လိမၼာတဲ႕ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ရဲ႕
အစီအမံတတ္တာေႀကာင္႕ ေသာကေဝးရပံုေလးကို သတိရသြြားတာ မေန႕က ညေနက ကၽြန္မပေရာ္ဖက္ဆာရဲ႕
အမ်ိဳးသမီး (သီရိလကၤလာလိုက စူဂ်သာ လို႕ အသံထြက္တဲ႕ ေဒၚတာသုဇာတာ ေႀကာင္႕ပါ။ ဘုရားကို ႏို႕ဆြမ္းကပ္ခဲ႕တဲ႕ သုဇာတာလိုပဲ
သူကလည္း သူမ်ားေတြကို ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြး အလွဴေပးဖို႕ ဝါသနာပါသူပါ။ သူက ကၽြန္မကို ညေနသူတို႕အိမ္မွာ
ကြန္ဖရင္႕လာတက္တဲ႕ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို ထမင္းဖိတ္ေကၽြးမယ္ လာခဲ႕ဦးေနာ္လို႕ ဖိတ္လို႕
ကၽြန္မလည္း အစည္းအေဝးက အျပန္ အိမ္မျပန္ေတာ႕ပဲ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ကမ္းေျခနားက ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ
သြားထိုင္ ျပီးေတာ႕ သူတို႕ အိမ္တန္းသြားလိုက္တယ္။
ကၽြန္မ ေမေမနဲ႕ ထမင္းအတူ ခ်က္ရတဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳရယ္၊
ေဒါက္တာသုဇာတာနဲ႕ ထမင္းခ်က္ရတဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳက မတူေပမယ္႕ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္မွာ ဘံုတူတာေလးက
သူ႕တို႕ ခ်စ္တဲ႕ သူေတြအတြက္ ဦးစားေပး စဥ္းစားျပီး ခ်က္တာပါပဲ။ ေဒါက္တာသုဇာတာက ပုစြန္ထမင္းခ်က္ေပမယ္႕
ကၽြန္မဆရာက ပင္လယ္စာ မတည္႕တဲ႕သူမို႕ သူ႕အတြက္ အစိမ္းေရာင္ပါစတာ (Green pasta) လုပ္ႀကမယ္
လို႕ ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္မ ေမေမလည္း သူထမင္းခ်က္တိုင္း ကၽြန္မ ေဖေဖနဲ႕ ဘာဆိုမတည္႕ဘူး ဘာဆိုတည္႕တယ္
အျမဲစဥ္းစားတတ္တာကို ကၽြန္မ သြားသတိရပါတယ္။ ကၽြန္မ ေမေမနဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္တဲ႕အခါ ဟင္းေတြရဲ႕
အန႕ံအရသာ အေႀကာင္းကို တြင္တြင္ ေျပာတတ္တာ သတိထားမိသလို ေဒါက္တာသုွဇာတာ က ဗီတာမင္ေတြအေႀကာင္း
ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း အခုေနာက္ပိုင္း အစားအစာနဲ႕ Chemistry (ဓါတ္သေဘာ) ေတြရဲ႕ အဆက္အစပ္ကို
စိတ္ဝင္စားေနတာမို႕ တခ်ိဳ႕ေလ႕လာမိတယ္။ တကယ္ အႏုပညာဆန္ျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္က
အႏုပညာပါ။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမီးဖိုေခ်ာင္
ဟင္းတစ္ခြက္က
လြယ္လြယ္နဲ႕ ျပီးရံုခ်က္ဖို႕က လြယ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ မထည္႕လိုက္ ႏိုင္ဘူး
ဆိုရင္ေတာ႕ ရလဒ္ေကာင္းမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အစားအစာ စားရျခင္းရဲ႕ အေျခခံက အာဟာရအတြက္ပါ။ လူေတြဟာ
ကိုယ္ခ်စ္တဲ႕သူေတြကိုေကာင္းမြန္စြာ ေစာင္႕ေရွာက္လိုတဲ႕ စိတ္ရွိတယ္မဟုတ္လား။ ဒီေတာ႕
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႕ ခ်က္တဲ႕ ဟင္းကသာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႕ သူကို မထိခိုက္ေစဖို႕ သတိထားျပီး ခ်က္မွာပါ။
ကၽြန္မ အေမနဲ႕ ေဒါက္တာသုဇာတာကိုပဲ ႀကည္႕ေလ။ သူတို႕ ဟင္းတစ္ခြက္ ခ်က္မယ္ မႀကံေသးဘူး
သူတို႕ ခင္ပြန္းေတြ ဘာနဲ႕ တည္႕တယ္ မတည္႕ဘူးက စ စဥ္းစားႀကတယ္။ ဘာဟင္းခ်က္မယ္ ေရြးျပီးသြားလည္း
မျပီးေသးဘူးရွင္႕ အရသာ အတြဲအစပ္ကို ကၽြန္မ
အေမက စဥ္းစားသလို ေဒါက္တာသုဇာတာက ဗီတာမင္တြက္တယ္။ တကယ္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းႀကတဲ႕ အေလ႕အထ
ေလးပါပဲ။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က ဖ်ားရင္ ေသာက္ခဲ႕ဖူးတဲ႕ စြပ္ျပဳတ္ေတြကို အသက္ႀကီးလာေတာ႕ လြမ္းတယ္။
ကၽြန္မ ဒီေလာက္ေတာင္ စာဖတ္ျပီး မ်က္မွန္တပ္စရာ မလိုတာ အ႕ံႀသစရာပဲလို႕ တျခားသူေတြက ေျပာလာမွ
သူငယ္တန္းကေန ဆယ္တန္းအထိ ေန႕စဥ္ေသာက္ခဲ႕ရတဲ႕ ျမင္းခြာရြက္ေဖ်ာ္ရည္ကို ျပန္သတိရလာမိတယ္။
“အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္းအစာ” ဆိုတဲ႕ စကားအတိုင္း ဘယ္ရာသီမွာ ဘယ္ေရာဂါမ်ိဳး ျဖစ္တတ္တယ္။
ကိုယ္ခံအားအတြက္ ဘာစားသင္႕တယ္ ဆိုတာေတြသိဖို႕
ဘယ္အစားအရာမွာ ဘာဓါတ္ေတြ ပါဝင္ေနတဲ႕ ဆိုတဲ႕ ပညာက အစားအစာ ခ်က္မယ္႕ လူတိုင္း
သိသင္႕တဲ႕ အရာပါ။ ေနာက္ျပီး မီးျပင္းျပင္းနဲ႕ ခ်က္ရမလား၊ မီးနဲ႕ မခ်က္ရဘူးလား။ ႏူးရံုလား။
ႏြမ္းရံုလား။ အစိမ္းသုတ္ရမလား။ ဘယ္အသီးအႏွံကေတာ႕ျဖင္႕ ဘယ္လို အေရာင္၊ အေျခအေနဆိုရင္
လတ္ဆတ္တယ္။ ဘယ္လို အေျခအေနဆိုရင္ မေကာင္းေတာ႕ဘူး။ ဆိုတာေတြကို ခ်ိန္ဆႏိုင္ဖို႕ ဓါတ္ျပဳမွဳ
ျဖစ္စဥ္ေတြကိုလည္း နားလည္ထားဖို႕ လိုပါတယ္။ ဥာဏ္ပညာနဲ႕ ျပည္႕စံုတဲ႕ သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မီးဖိုေခ်ာင္က
အသက္နဲ႕ခႏၵာကို ေစာင္႕ေရွာက္ႏိုင္တယ္ေလ။ ကၽြန္မ အေမနဲ႕ ေဒါက္တာသုဇာတာတို႕ မီးဖုိေခ်ာင္ေတြလိုေပါ႕။
စီးတဲ႕ေရ ဆည္တဲ႕ ကန္သင္း
ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က ေမေမနဲ႕ အတူ ေစ်းသြားရတာကို
သတိရတယ္။ ေစ်းဆိုတာက သိပ္ညစ္ပတ္တဲ႕ ေနရာမဟုတ္လား။ ဒါေပမယ္႕ ေမေမက ေစ်းမသြားခင္လည္း
မီးဖိုေခ်ာင္မွာ စာရင္းေရးေသးတယ္ ေစ်းက်ေတာ႕လည္း စာရင္းအတိုင္း ဝယ္လိုက္ရင္ ရသားနဲ႕
မျပီးဘဲ ေစ်းထဲ ပတ္ေနေတာ႕ ေနာက္က ျခင္းဆြဲလိုက္ရတဲ႕
ကၽြန္မက စိတ္ညစ္ပါတယ္။ အေမ႕ကို ေစာဒကတက္ေတာ႕
အေမက သူ႕ရဲ႕ ေစ်းဝယ္ပညာကို ေျပာပါတယ္။ ေစ်းကို ပတ္ရတာ အဓိပၸါယ္ ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။
ဘယ္ဟင္းသီးဟင္းရြက္၊ သားငါး ေပါလဲ သိရေအာင္ေလ။ လွိဳင္လွိဳင္ေပၚတဲ႕ ဟာက ေစ်းသက္သာတယ္။
ဘယ္ အသည္က ပိုပစၥည္းေကာင္းလည္း လတ္လည္း ႀကည္႕ရမယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ေစ်းသည္ေတြ ကိုယ္က ေစ်းကို
တစ္ပတ္ေလာက္ ပတ္ႀကည္႕ျပီးျပီးဆိုတာ သူတို႕ သိရင္ ေစ်းကို တင္ထားတာမ်ိဳး မလုပ္ရဲဘူး။
ေနာက္တစ္ခုက တျခားလည္း သြားႏိုင္ေသးတယ္ ဆိုတာ သူတို႕ သိေတာ႕ အေလးမွန္ေစ်းမွန္ ရတယ္။
မဟုတ္ရင္ ခံရျပီးသာမွတ္တဲ႕ေလ။ ေနာက္တစ္ခုက ကိုယ္႕သံုးမယ္ဆိုတဲ႕ အကန္႕အသတ္ထဲကေန မီးဖိုေခ်ာင္မွာ
လိုအပ္တာ အားလံုး ဝယ္လာႏိုင္ဖို႕ အေရးႀကီးတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ တစ္ခုခုလိုေနျပီ ဆိုရင္
ဟင္းေတြကို အရသာ ေကာင္းေအာင္ ခ်က္ႏိုင္ဖို႕ မလြယ္ဘူး အဲဒီ အခ်ိန္အဆ လုပ္ႏိုင္ဖို႕ စာရင္းလည္း
ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးသြားဖို႕ လိုတယ္။ ဥာဏ္ေကာင္းရင္ေတာ႕ ေခါင္းထဲအကုန္မွတ္ေပါ႕တဲ႕။
သန္႕ရွင္းမွဳက အဓိက
သန္႕ရွင္းမွဳဆိုတာ မီးဖိုေခ်ာင္ရဲ႕
အသက္ျဖစ္သလို အာရံုငါးပါးထဲက အျမင္အာရံု ဆြဲေဆာင္မွဳကို ဖန္တီးႏိုင္မွဳကလည္း ဟင္းခ်က္သူရဲ႕
ေစတနာပါပဲ။ ကၽြန္မ မီးဖိုေခ်ာင္ တစ္ေယာက္တည္း စဝင္တုန္းက အျဖစ္ကို သတိရမိတယ္။ အဲဒီေန႕က
ကၽြန္မ ေျခေထာက္ေရေႏြးပူေလာင္တယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းက မီးေသြးမီးဖိုနဲ႕ ခ်က္ရတာကို မီးေသြးကို
အခ်ိန္အဆလုပ္ျပီး ဘာဟင္းခ်က္ျပီး ဘာခ်က္မယ္ ဆိုတာ မခ်ိန္တတ္တဲ႕ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္း
အိုးေတြ ပတ္လည္ရမ္းျပီး ဘဲဥျပဳတဲ႕ အိုးက ေရေႏြးကလည္းဆူ ထမင္းအိုးကလည္းပြက္နဲ႕ ပတ္ျခာလည္
ရမ္းျပီး အပူေလာင္ပါေရာ။ အဲဒီေနာက္မွပဲ အေမေျပာတဲ႕ အခ်ိန္အဆေတြကို သတိထားမိေတာ႕တယ္။
ေနာက္ဆို ထမင္း၊ဟင္း ခ်က္အျပီး ကိုယ္သံုးတဲ႕ အိုး၊ပုဂံခြက္ေယာက္ေတြလည္း ေဆးအျပီး ဟင္းလည္း
အက်က္ မီးဖိုေခ်ာင္လည္း သန္႕ရွင္းအျပီး ျဖစ္ေအာင္ ခ်ိန္ကိုက္တတ္လာတယ္။
အႏုပညာထမင္းဝိုင္း
ေဒါက္တာ သုဇာတာနဲ႕ ကၽြန္မ ထမင္းဝိုင္းခင္းႀကေတာ႕
ပုစြန္ထမင္းနဲ႕ စားဖို႕ သခြားသီးကို ဒိန္ခ်ဥ္နဲ႕ အခ်ည္လုပ္ထားတာေလးကို ထည္႕ဖို႕ ပုဂံယူေတာ႕
သူက ေျပာတယ္။ ပုဂံအမဲေလးေတြနဲ႕ ထည္႕ေနာ္တဲ႕။ ဒါမွ လွမွာတဲ႕။ အစားအေသာက္ ခင္းက်င္းျပင္ဆင္ရတာလည္း
အႏုပညာပါပဲ။ အာဟာရအျပင္ အေရာင္ေတြရဲ႕ အစပ္အဟပ္ကို နားလည္မွဳကလည္း အစားအေသာက္စားတဲ႕သူ
အေပၚကို စိတ္ေက်နပ္မွဳေပးစြမ္း ေစတယ္ေလ။ အစိမ္းေရာင္ရွိတဲ႕ အသီးအႏွံေတြဟာ လူေတြရဲ႕
က်န္းမာေရးအတြက္ေကာင္းသလို အနီေရာင္က စားခ်င္စိတ္ကို ပိုျဖစ္ေစတယ္။ မေန႕က ေဒါက္တာသုဇာတာက
ကန္စြမ္းရြက္နဲ႕မွိဳကို ဒိန္ခဲနဲ႕ အသုပ္လုပ္ပါတယ္။ ဒါကို ကၽြန္မက တစ္ခုခုလိုေနတယ္လို႕
မထင္ဘူးလား အနီေရာင္ေလးစြက္လိုက္ရင္ ပိုလွသြားမယ္ ငရုတ္ခ်ိဳ အနီေလးမ်ား ထည္႕လို႕ရလားလို႕
လွ်ာရွည္မိေတာ႕ ဟုတ္ပ အဲလိုထည္႕ဖို႕ ဝယ္ထားျပီ ထည္႕ဖို႕ေမ႕ေနတာ သတိေပးလို႕ ေတာ္ေသးတယ္
ဆိုျပီး အေျပးအလႊားထပ္ထည္႕ႀကေတာ႕ ကၽြန္မ ပေရာ္ဖက္ဆာက သုဇာတာအသက္ႀကီးလာေလ စားမိန္တဲ႕
အေရာင္ေတြကို စိတ္ဝင္စားေလထင္တာ အခုေတာ႕ ငယ္တဲ႕သူေတြလည္း အတူတူပဲကိုးလို႕ ေဘးကႀကည္႕ရင္း
ရယ္ပါတယ္။
ဒီတစ္ပတ္ စေန၊တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္လံုး မနက္
၈ နာရီကေန ညေန ၃ နာရီအထိ အစည္းအေဝး တက္ရေပမယ္႕ ဟင္းခ်က္ရတာရယ္ ကိုယ္ခ်က္တဲ႕ ဟင္းေတြကို
မိန္ရည္ရွက္ရည္ စားႀကတဲ႕ သူေတြကို ႀကည္႕ျပီး ေပ်ာ္မိတယ္။ ဟင္းခ်က္ျခင္းက ကၽြန္မ အတြက္ေတာ႕
ေပ်ာ္စရာ အပန္းေျဖနည္း တစ္မ်ိဳးလိုပါပဲ။ ေဒါက္တာသုဇာတာနဲ႕ မီးဖိုေဆာင္ ဝင္ရတဲ႕ ေန႕ေတြကို
ျပန္သြားရင္ ကၽြန္မ သတိရေနမိဦးမွာ။
Saturday, August 2, 2014
Birthday ..new beginnings on the road ..in the nature!
မနက္ျဖန္ မ်ားစြာ ရွိေနဦးမလား။ မနက္ျဖန္
ဆိုရင္ အသက္ ၃၂ ႏွစ္ျပည္႕ျပီ။ ကၽြန္မ လူ႕ေလာကထဲကို ေရာက္တာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၂ ႏွစ္ ရွိျပီေပါ႕။
အသက္ ၁ ႏွစ္ကေန ၁၀ ႏွစ္ႀကားမွာ ေပ်ာ္စရာကေလး
ဘဝ၊ လိုခ်င္တာ ရတဲ႕ ကေလး ဘဝကို ကၽြန္မ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႕ရတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ကေလး ဘဝဟာ ေမတၱာတရားေတြနဲ႕
အျပည္႔အဝ လႊမ္းျခံဳခံခဲ႕ရတာေႀကာင္႕ ကၽြန္မ အတြက္ ကံေကာင္းျခင္းပါပဲ။ ေျမးဦး ဆိုတဲ႕ ကေလး တစ္ေယာက္ကို သူပတ္ဝန္းက်င္က
မိသားစုေတြ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး ဂရုစိုက္ခဲ႕ႀကသလဲ ဆိုတာ ေျမးဦး ျဖစ္ဖူးတဲ႕ ကေလးေတြ
အသိဆံုးပဲေနမွာ အဖိုး၊ အဖြား၊ ဘႀကီး၊ အေဒၚ၊ ဦးေလး အစရွိတဲ႕ သူအားလံုးရဲ႕ ေမတၱာကို
ရရွိခဲ႕ရဖူးတာေႀကာင္႕ အဲဒီ ေမတၱာရဖူးတဲ႕ အက်ိဳးေတြဟာ ေနာက္တစ္ခ်ိန္ အမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း
ႀကားထဲ ေမတၱာမထားႏိုင္ႀကတာမ်ိဳး ႀကံဳလာခဲ႕ရင္ေတာင္ အားလံုးရဲ႕ ေမတၱာရဖူးတဲ႕ ကၽြန္မက
ျငိ္မ္းခ်မ္းေရး အက်ိဳးေတာ္ေဆာင္ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ႕ အထိပါပဲ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို ရဖူးသူက
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႕ အရာရာကို ပိုင္းျဖတ္ႏိုင္တယ္ေလ။
၁၀ ႏွစ္ နဲ႕ ၂၀ ႀကားကေတာ႕ ခ်စ္ျခင္း
ေမတၱာအျပင္ မိန္းမပ်ိဳေလး တစ္ေယာက္အတြက္ လူမွဳပံုသြင္း ခံရတဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္တာေႀကာင္း
အခက္အခဲတိုတာေတြ စတင္တဲ႕ အခ်ိန္လို႕ ဆိုလို႕ရပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္က လူေပါင္းမ်ားစြာဆီက
အရာေပါင္းမ်ားစြာကို ေလ႕လာဆည္းပူးရတဲ႕ အခ်ိန္ေပါ႕။ ဒါေပမယ္႕ ကၽြန္မက ကံေကာင္းပါတယ္။
ကၽြန္မအနားမွာ ပံုစံေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ လူေတြ ရွိတယ္။ ေရွးရိုးစြဲသူ ရွိသလို၊ တန္ျပန္ဖို႕
က်ိဳးစားေနသူေတြ ရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရး အရ ႏိုးႀကားတဲ႕ သူေတြ ရွိသလို ဘဝကိုက်ိဳးစားျပီး
ထိပ္ဆံုးေရာက္ေအာင္ လုပ္မယ္႕ ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးသူေတြ ရွိတယ္။ အႏုပညာ ဝါသနာနဲ႕ ဘဝအႀကား
ရုန္းကန္ေနရတဲ႕ သူေတြရွိတယ္။ တရားဘာဝနာနဲ႕ ေမြ႕ေလွ်ာ္ေနသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ဘာသာေရးအရလည္း
ဗုဒၶဘာသာ
ေမြ႕ေလွ်ာ္သူ၊ ခရစၥယာန္ဘာသာ ေစာင္႕ထိန္းသူ၊ ဟိႏၵဴ အယူအဆ ယံုႀကည္သူ၊ အစၥလမ္ ကိုးကြယ္သူေတြ
အႀကားမွာ ေလ႕လာခြင္႕ရတယ္။
ဒီအရြယ္အေႀကာင္းေျပာရင္ ကၽြန္မ ဘယ္တုန္းက
မွ မႀကံဳလို႕ စကားထဲထည္႕မေျပာခဲ႕ဖူးတဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ ဘဝဆရာ တစ္ေယာက္ကို ထည္႕ေျပာရလိမ္႕မယ္
ထင္တယ္။ သူက ကၽြန္မတို႕ အိမ္နားက အေႀကာ္တဲေလးနဲ႕ အေႀကာ္ေရာင္းတဲ႕ ဒါနားဆိုသူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဟိႏၵဴဘာသာကိုးကြယ္သူ ကုလားမေလး ဒါနားဟာ ကေလး
ေလးေယာက္အေမ တစ္ခုလပ္ ခပ္ငယ္ငယ္၊ သူ႕ေယာက်ၤား
ေနာက္မိန္းမ ယူမသြားခင္ သူနဲ႕ ေပါင္းေနစဥ္ ႏွိပ္စက္ထားတဲ႕ ဒဏ္ေႀကာင္႕ နားလည္း ေကာင္းေကာင္းမႀကားရတဲ႕
နားေလးေနရရွာသူ တစ္ေယာက္ပါ။ ကၽြန္မက အေစာႀကီး အိပ္ယာကထျပီး ဘုရားရွိခိုး ျပီးတာနဲ႕
တစ္ေန႕စာ ေက်ာင္းမွာ ေမးမယ္႕ စာေတြ ျပန္ေႏြး အိမ္စာေတြကို တစ္ေခါက္စစ္ လုပ္တတ္ပါတယ္။
မနက္ ၅ နာရီ ထျပီး လုပ္ရင္ ၆ နာရီ ေက်ာ္ဆိုရင္ အားလံုးျပီးသြားပါျပီ။ အဲဒီလို ဆိုရင္
ကၽြန္မက အေႀကာ္ဆင္းဝယ္တတ္ပါတယ္။ ဒါနား အတြက္ အျမဲေစ်းဦးေဖာက္သူက ကၽြန္မပါ။ သူကလည္း
ကၽြန္မ ေစ်းဦးေဖာက္ရင္ ေရာင္းေကာင္းတယ္လို႕ ယူဆေနတာေႀကာင္႕ ကၽြန္မ မေရာက္လာရင္ေတာင္
သူက တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္လုပ္တတ္တာမို႕ရယ္မနက္ေစာေစာ အျမဲလိုလို သူ႕အေႀကာ္တဲ႕ ေရာက္ သူ ကၽြန္မက
ရင္းႏွီးသလို သူ႕ဒုကၡေတြကို ေကာင္းေကာင္းနားမလည္ေတာ႕ သူေျပာသမွ်ပဲ နားေထာင္ျပီး သူမ်ားကိုလည္း
ျပန္မေျပာတတ္တဲ႕ ကၽြန္မက သူ႕ရင္ဖြင္႕ေဖာ္ပါ။ သူနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ရတဲ႕ အတြက္ ကၽြန္မဟာ
အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက နားမလည္ခဲ႕တဲ႕ ဘာမွန္းမသိ္ေသးတဲ႕ ဒုကၡနဲ႕ ေလာကဓံ ဆိုတာကို ႀကားဖူးနားဝ
ျဖစ္ေနခဲ႕သလို ေလာကဓံကို အျပံဳးပ်က္ ရင္ဆိုင္သူ ဒါနားက ကၽြန္မရဲ႕ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ေတြ႕ရမယ္႕ “ဒုကၡနဲ႕ ေလာကဓံ” ကို
ရင္ဆိုင္ႏိုင္ေအာင္ သင္ႀကားခဲ႕သူ တစ္ေယာက္ပါ။
အသက္ ၂၀ နဲ႕ ၃၀ အႀကားက ကၽြန္မ ဘဝရဲ႕ အနိမ္႕အျမင္႕ မ်ားစြာနဲ႕ ေန႕ရက္ေတြပါ။ ျပန္ေျပာဖို႕ေတာင္
ေတာ္ေတာ္ခက္မယ္ ဆိုတဲ႕ စကားက အမွန္ဆံုးပါပဲ။ အခက္အခဲဆံုး အခ်ိန္ေတြ ဘယ္တုန္းကမွ ျဖစ္မယ္လို႕
ေမွ်ာ္လင္႕မထားတဲ႕ ေလာကဓံေတြ အားလံုးကို ကၽြန္မ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႕ရပါတယ္။ အဲဒီအရြယ္မွာ ျပန္မဆံုျဖစ္ေတာ႕တဲ႕
ဒါးနားဟာလည္း ကၽြန္မ တစ္ခါတစ္ရံ သတိရျပီး အားျပန္ေမြးေစတဲ႕ အလင္းေရာင္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲက
တစ္ခု ျဖစ္ခဲ႕တယ္။
အဲဒီအရာအားလံုးကို ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ႕ျပီးတဲ႕
ေနာက္မွာေတာ႕ … ကၽြန္မအတြက္ အခု ေနာက္က်န္ေနတဲ႕ အသက္ ၃၀ ေနာက္ပိုင္းဘဝကို ရင္ဆိုင္
ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ဖို႕.. စိတ္ေရာလူပါ အဆင္သင္႕ ျဖစ္ေနခဲ႕ဖို႕ အတန္အသင္႕ အဆင္သင္႕ ျဖစ္ခဲ႕ျပီ ...
ေလာကဓံကို တည္ျငိမ္စြာ ရင္ဆိုင္တတ္ဖို႕…
ရုပ္ကိုေရာ နမ္ကိုပါ မွ်တစြာ ထိန္းသိမ္းတတ္ဖုိ႕…
ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ေရာ ကိုယ္႕ပတ္ဝန္းက်င္ကိုေရာ မွ်တစြာ ခ်စ္တတ္ဖို႕နဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြကို မွ်ေဝတတ္ဖို႕..
သဘာဝ အတိုင္း ဘဝကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ စစ္မွန္စြာ ေနတတ္ဖို႕…
ေမြးေန႕မေရာက္ခင္
တစ္ညမွာ အေမ႕ ဆီဖုန္းေခၚ ကန္ေတာ႕တယ္။ ကၽြန္မ ျပန္ရင္ စမယ္႕ ကၽြန္မရဲ႕ ဥယ်ာဥ္ျခံေလး
အေႀကာင္း ေျပာျဖစ္တယ္။ Domimique Lapierre
ရဲ႕ The City of Joy ကို ဘာသာျပန္ထားတဲ႕ ျမသန္းတင္႕ရဲ႕ သုခ ျမိဳ႕ေတာ္ကို ဖတ္ရင္း ေလာကဓံကို ဆင္ျခင္တယ္။ မနက္ျဖန္
ေမြးေန႕မွာ အခန္းမွာပဲ ဥပုသ္ေစာင္႕ျပီး တရားထိုင္မယ္လို႕ စိတ္ကူးမိတယ္။ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ လို႕ အမည္မတပ္ေပမယ္႕ ကိုလံဘို ျပန္မေရာက္ခင္ သူေတာင္ သတိထားမိရဲ႕လား မေသခ်ာေပမယ္႕ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတဲ႕စိတ္ကို ျပန္လည္ထူမေစခဲ႕တဲ႕လူတစ္ေယာက္ေပးခဲ႕တဲ႕
ေႏြးေထြးမွဳနဲ႕ လံုျခံဳမွဳ ကို ခံစားရေစတဲ႕ ေမတၱာကို ျပန္စဥ္းစားရင္း ခံစား ေပ်ာ္ရႊင္မိတယ္။ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္အရြယ္
မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝဟာ တည္ျငိမ္စ ျပဳသင္႕ျပီး မဟုတ္လား။ အဆံုးမရွိတဲ႕ အလိုဆႏၵေတြနဲ႕ ပူေလာင္မွဳေတြကို စြန္႕ျပီး ဘဝဟာ ခံစားရွင္သန္တတ္သူ ေတြကို သဘာဝ အတိုင္း ဆက္ျပီး လွပေနေစဦးမွာပါ။ ကၽြန္မ ယံုတယ္။ မနက္ျဖန္ တိုင္းဟာ ဘဝရဲ႕ ေန႕သစ္ေတြပါပဲ။
Wednesday, July 2, 2014
အိမ္လြမ္းသူ
ႀကယ္ေတြစံုတဲ႕ည အေမ႕အိမ္ကိုလြမ္းတယ္…
ႀကယ္ေတြစံုတဲ႕ည ခရီးမိုင္ေတြျခားတယ္…အဆိုေတာ္ ကိုေအာင္ရဲ႕ အသံေအးေအးက ကၽြန္မကို ပို ဝမ္းနည္းေစတယ္။ ကၽြန္မ ဒီည အိမ္ လြမ္းေနမိတယ္။ အိမ္ဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႕
ရန္ကုန္မွာ ဆိုရင္ တစ္ေယာက္တည္း ေနတဲ႕ အခန္းက်ဥ္းေလးပါပဲ။ ကၽြန္မ အတြက္ အိမ္ဆိုတာ ဟိုးအရင္တုန္းကေတာ႕
အေမရယ္၊ အေဖရယ္၊ ေမာင္ေလးရယ္ ရွိတဲ႕ ေနရာေပါ႕။
အေဖ ဆံုးျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ေမာင္ေလးလည္း ႏိုင္ငံျခား သြားျပီးတဲ႕ ေနာက္ ကၽြန္မအတြက္
အေမ ရွိတဲ႕ ေနရာဟာ အေမ႔အိမ္ျဖစ္ျပီး ကၽြန္မအတြက္ အိမ္ဆိုတာလည္း ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္း
ေနတဲ႕ အခန္းေလးသာ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ တစ္ေယာက္တည္း ေနတဲ႕ေနရာကို အိမ္ဆိုတာထက္ ဝပ္က်င္းလို႕
ကၽြန္မ နာမည္တပ္ခဲ႕တယ္။ ဒါေႀကာင္႕ ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ ခရီးသြားမ်ားတဲ႕ ကၽြန္မအတြက္ ကၽြန္မ
ေရာက္ေနတဲ႕ ေနရာကို သာ အိမ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ဖို႕ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ က်င္႕သားရေစခဲ႕ပါတယ္။
အမွန္ေတာ႕ နာက်င္မွဳေတြက ဒီလို က်င္႕သားကို ရေစတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ မိသားစုဘဝကေန
တေရြ႕ေရြ႕ ျပန္႕ထြက္သြားတဲ႕ အသိုက္အျမံဳေလးကေန ကၽြန္မ တျဖည္းျဖည္း ေဝးကြာခဲ႕ပါတယ္။
ဒါေႀကာင္႕ ေရာက္တဲ႕ ေနရာမွာ မိသားစုဆန္ဆန္ ေနတတ္လာေအာင္ ကၽြန္မ က်ိဳးစားခဲ႕ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕
အိမ္ဆိုတာထက္ ေမတၱာအိမ္ေလးကို ကၽြန္မ လြမ္းမိပါတယ္။
မေန႕ညက… ကၽြန္မရဲ႕ ပေရာ္ဖက္ဆာ အိမ္ကို
ညေနစာ အတူစားဖို႕ သြားခဲ႕တယ္။ ပေရာ္ဖက္ဆာရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး ကလည္း ပညာေရးဘက္က ပေရာ္ဖက္ဆာ
တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ကၽြန္မနဲ႕ အတူတူ ေနာက္ထပ္ စကၤာပူက ေရာက္ေနတဲ႕ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကိုလည္း
ညေနစာ ဖိတ္ထားပါတယ္။
ပေရာ္ဖက္ဆာ အိမ္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း
ကၽြန္မ သတိထားမိတာက အိမ္မွာ သူတို႕ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္တည္း ရွိတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ကၽြန္မ
ဆရာမႀကီးက ကၽြန္မကို ဖက္ျပီး ႀကိဳဆိုရင္းက သူ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေရာက္ဖူးေႀကာင္း ပထမဆံုးသူကို
ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးတာက ေဂ်ာ႕အိုေဝးရဲ႕ ဘားမိစ္ေဒး ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ႕ အေႀကာင္းနဲ႕
သူ႕ေယာက်ၤားနဲ႕သူ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အတူလာတုန္းက ပုဂံမွာ လည္ခဲ႕ရတဲ႕ အေႀကာင္းေတြကို
ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ကၽြန္မကို ညေနစာ ဘာစားခ်င္လဲ ဒီမွာေနခ်ိန္ မနက္စာ၊ ေန႕လည္စာ၊
ညေနစာေတြ ဘယ္လို စားလဲ ဆိုတာေတြ ေမးပါတယ္။ ကၽြန္မ ဘယ္လို စီစဥ္စားေသာက္တယ္ ဆိုတာ ေျပာျပေနရင္း
စိတ္ထဲမွာ စျပီး ေႏြးေထြးမွဳကို ခံစားရပါတယ္။ တကယ္ေတာ႕ ကၽြန္မ ဘယ္လိုေနလဲ ဆိုတာကို
ဂရုထားျပီး အဆင္ေျပရဲ႕လား စိတ္ပူတဲ႕ ဒီလို ေႏြးေထြးတဲ႕ အေမးေတြကို ကၽြန္မ အေမးမခံရတာႀကာပါျပီ။
ကၽြန္မကို ဒီလို ေႏြးေထြးမွဳ ေပးႏိုင္တာ မိဘနဲ႕ မိဘလို ျဖစ္ေနတဲ႕ အဘြားတို႕ အေဒၚတို႕သာ
အဲဒီလို ဆက္ဆံခဲ႕ႀကတာမဟုတ္လား။ အသက္ႀကီးလာတဲ႕ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဘြားလည္းဆံုးခဲ႕သလို
ကၽြန္မရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ အေမဟာ ကၽြန္မရဲ႕ သမီးေလးလိုျဖစ္လာပါတယ္။ အေမကို ကၽြန္မက တစ္ျပန္ဂရုစိုက္တဲ႕
အေနအထားႀကာလာတဲ႕အခါ ဒီလို ေမးခြန္းေတြနဲ႕ ဂရုစိုက္သူဟာ ကၽြန္မ ျဖစ္လာျပီး ေနာက္ပိုင္း
ကၽြန္မ ဘာျဖစ္ေနလဲ ဆိုတာကို ဂရုစိုက္သူဟာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က လြဲျပီး ဘယ္သူမွ မရွိေတာ႕တာ
နဲနဲႀကာပါျပီ။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ႕ ဆရာမႀကီးနဲ႕ ကၽြန္မက ညေနစာ ျပင္ဆင္ႀကမယ္ဆိုျပီး အတူထပါတယ္။
အတူထတဲ႕အခါ ဆရာမႀကီးက အို မင္းရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြ လို႕ ေျပာလိုက္ေတာ႕ ကၽြန္မက လန္႕ေတာင္
လန္႕သြားပါတယ္။ ဒါ ဗုဒၶရဲ႕
ေျခေထာက္မ်ိဳးေတြေလ ႀကံအင္လကၡဏာေကာင္းလိုက္တာလို႕ ဆိုျပီး ဆရာႀကီးကို ျပေတာ႕ ကၽြန္မမွာ
ဒီေျခေထာက္ေတြေႀကာင္႕ ကၽြန္မ ဖိနပ္လွလွေလးေတြ ဘယ္ေတာ႕မွ စီးဖို႕မလြယ္တာ ဆရာမႀကီးေျပာမွပဲ
အားရွိသြားတယ္ ဆိုျပီး ေျပာျဖစ္ပါေတာ႕ သူတို႕က ရယ္ပါတယ္။
ကၽြန္မက ကၽြန္မ ဝယ္လာတဲ႕ ကိတ္မုန္႕ကို
ေပးရင္း အခ်ိဳစားလို႕ ရရဲ႕လားေတာ႕ မသိဘူး ကၽြန္မက တစ္ခုခုဆို သူမ်ားႀကိဳက္တာကို မစဥ္းစားဘဲ
ကၽြန္မ ႀကိဳက္တာပဲ ဝယ္ဝယ္ျပီးမွ အဲလို ျပန္ေတြးတတ္တယ္။ အခုလဲ အဲဒီလို ျဖစ္လာတယ္လို႕
ရယ္ျပီးေျပာေတာ႕။ ကၽြန္မနဲ႕ ရယ္ရယ္ေမာေမာစကားေျပာရင္း ဆရာႀကီးက သူ႕သားသမီးေတြကို သတိရသြားပံုရတယ္။
နံရံက ဓါတ္ပံုေတြကို ျပရင္း ငါတို႕မွာ သားသမီး ၃ ေယာက္ရွိေပမယ္႕ အခုေတာ႕ တို႕ ႏွစ္ေယာက္တည္းပဲလို႕
ဆိုပါတယ္။ ဆရာမႀကီးကေတာ႕ ငါတို႕မွာ မိသားစုဝင္ေတြ အျဖစ္ ဒီတကၠသိုလ္ဝင္ဂိတ္က ဂိတ္ေစာင္႕ရယ္
အိမ္မွာ ေန႕လည္ဆို လာကူေပးတဲ႕ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရယ္ ရွိေသးတယ္ ငါတို႕ အိမ္က ဘာလက္ေဆာင္ရရ
သူတို႕ကိုပါေပးပါတယ္။ နင္႕ယူလာတဲ႕ ကိတ္မုန္႕ကိုလည္း သူတို႕ကိုပါ ေကၽြးမွာမို႕ မကုန္မွာ
မပူနဲ႕လို႕ ေျပာရွာပါတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ သားသမီး ငတ္ေနတဲ႕ သူတို႕ လင္မယားကို ႀကည္႕ရင္း
ကၽြန္မ ေမေမကို သိပ္သတိရသြားပါတယ္။ ကၽြန္မ ေမေမလည္း အဲဒီလိုပဲ။ ကၽြန္မ အေမ႕အတြက္ နယ္ကို
လစဥ္ ဝယ္ပို႕တဲ႕ မုန္႕ေတြဟာလည္း အေမ႕လက္ထဲ ေရာက္ရင္ ကၽြန္မ တစ္လစာ မွန္းထားေပမယ္႕ တစ္ပတ္အတြင္း
ေဝမွ်လိုက္တာ ကုန္တာပါပဲ။ ကၽြန္မ မတြန္႕တိုေပမယ္႕၊ စိတ္ထဲမွာ ေမေမကို မေျပာရဲေပမယ္႕
ေမေမကို တစ္လစာေတာ႕ ထားစားေစခ်င္တာမို႕ ပိုပို ဝယ္ေပးျပီ ဒါကေတာ႕ သူမ်ားေတြကို ေပးဖို႕
ဒါက ေမ႕ေမ႕ဖို႕လို႕ ေျပာရတဲ႕ အထိပါပဲ။ အခုေတာ႕
ေမေမ႕ရဲ႕ မိသားစု ခ်ဲ႕ထြင္တဲ႕ ပံုစံကို ကၽြန္မ နားလည္သြားမိပါတယ္။ ကၽြန္မဓါတ္ပံုေတြကို
အယ္လဘမ္လိုက္ ထုတ္ခိုင္းျပီး ယူထားတဲ႕ ေမေမလည္း ဒီလိုပဲ ဧည္႕သည္လာရင္ ျပေနမွာလား။
ဆရာမႀကီးနဲ႕ ကၽြန္မ အတူ ခ်က္ျပဳတ္ႀကေတာ႕
ဆရာႀကီးနဲ႕ စကၤာပူကလာတဲ႕ ဧည္႕သည္ အစ္မက စကားေျပာေနႀကပါတယ္။ ဆရာမႀကီးနဲ႕ ကၽြန္မ အသုပ္သုပ္ႀကေတာ႕
နံနံပင္သြားရွာႀကဦးစို႕ ကေလးေရ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ နံနံပင္ မရွိေတာ႕ဘူးလို႕ေျပာေတာ႕ ဘယ္နားမွာ
သြားရွာမွာလဲ ဆိုေတာ႕ ဟိုးေခါင္မိုးေပၚမွာေလတဲ႕။ သူေယာက်ၤားကို သူက နံနံပင္သြားရွာႀကဦးစို႕လို႕
လွမ္းေျပာေတာ႕ ဆရာႀကီးက ဓါတ္မီးေလး ထယူပါတယ္။ ျပီးေတာ႕ ကၽြန္မတို႕ ေလးေယာက္လံုး ေနာက္ထပ္
၃ ထပ္ေလာက္ တက္ရတဲ႕ ေခါင္းမိုးထပ္ကို တက္ႀကပါတယ္။ ေခါင္းမိုးထပ္မွာမွာ မီးကို ဖြင္႕လိုက္ေတာ႕
အိုးေလးေတြနဲ႕ စိုက္ထားတဲ႕ ညေမႊးပန္းပင္၊ ဂႏၶမာပန္းပင္၊ ကၽြန္မ နာမည္မေခၚတတ္တဲ႕
ပန္းပင္ေတြအပင္ စားပင္ေတြ ျဖစ္တဲ႕ နံနံပင္၊ ငရုတ္ပင္၊ စပါးလင္ပင္ေတြကို အစီအရီေတြ႕ရပါတယ္။
ဆရာႀကီးက ေဇာင္းလ်ားသီးနဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ႕ အပင္တစ္ပင္ကို ျပျပီး စားႀကည္႕ခ်င္ခူးေလ
ေတြ႕လား အသီးက ပင္စည္မွာ ကပ္သီးတာ ဒါအပင္ႀကီးမ်ိဳးေပါ႕ ဒါေပမယ္႕ ဒီမွာ စိုက္လို႕ရေအာင္
ခုတ္ခုတ္ထားတာလို႕ ေျပာျပပါတယ္။ ျမိဳ႕ေပၚမွာ ေနရေပမယ္႕ သီးပင္စားပင္ေလးေတြ စိုက္ျပီး
သဘာဝအတိုင္း ေနခ်င္လို႕ ႀကံဖန္လုပ္ထားတဲ႕ သူတို႕ လင္မယားရဲ႕ ဥယ်ာဥ္ေလးကို ႀကည္႕ျပီး
ကၽြန္မလည္း အပင္စိုက္ဝါသနာပါလို႕ အိမ္မွာ စိုက္ေႀကာင္း ကၽြန္မ နယ္မွာလည္း ျခံစိုက္ေႀကာင္းေျပာျပေတာ႕
သူတို႕က သေဘာက်ေနေသးတယ္။ ညေနစာ အတူစားျပီးတဲ႕အခါ
ကၽြဲႏို႕နဲ႕ လုပ္ျပီး ထန္းလ်က္ရည္နဲ႕ ေသာက္ရတဲ႕ ဒိန္ခ်ည္ကို ခ်ေကၽြးေတာ႕ ေျမအိုးနဲ႕
ထည္႕ထားတဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္မို႕ က်န္းမာေရးအတြက္ ပိုေကာင္းတယ္လို႕လည္း ေျပာေသးပါတယ္။ စားရင္း
ေသာက္ရင္း စကားေျပာရင္း ဆရာမႀကီးက မနက္ျဖန္ ေန႕လည္စာကိုလည္း သူ ထမင္းဘူး ထည္႕ေပးလိုက္မယ္
အျပင္မွာ ဝယ္မထားနဲ႕ဦးလို႕ ကၽြန္မကို ဆိုပါတယ္။ ဆရာႀကီးနဲ႕ ဆရာမႀကီးလည္း ကၽြန္မလိုပဲ
ကိုယ္႕ေဘးက လူအားလံုးကို မိသားစုလို သေဘာထားေနသူေတြပါပဲ။ ကၽြန္မ သီရိလကၤာမွာ ေနေနခ်ိန္ေတာ႕
သူတို႕က ကၽြန္မ မိသားစု ျဖစ္မယ္ ထင္ပါရဲ႕။
ဒီေန႕ ေန႕လည္ေတာ႕ ကၽြန္မလက္ထဲကို အသားနဲ႕
အသီးအရြက္ အစံုအလင္ပါတဲ႕ ထမင္းဘူးေလး ေရာက္လာခဲ႕ပါတယ္။ ေက်ာင္းသူဘဝက အေမ ထည္႕ေပးတဲ႕
ထမင္းဘူးေလးေတြကို ကၽြန္မ သတိရမိျပန္ပါတယ္။ အာဟာရစံုလင္ေအာင္ အသီးအရြက္သားငါး ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ
ထမင္းဘူးနဲ႕ မုန္႕ေရာ ေကာ္ဖီေရာ စံုလင္လွတဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ ဆြဲျခင္းေလးအစား အဲဒီတုန္းကေတာ႕
ထမင္းျဖဴနဲ႕ ဝက္အူေခ်ာင္း၊ ဒါမွမဟုတ္ ႀကက္ဥေႀကာ္ကိုသာ စားခ်င္ အေမထည္႕ေပးတဲ႕ မုန္႕ေတြအစား
ေက်ာင္းက မုန္႕ေစ်းတန္းက ဇီးထုတ္ကိုသာ စားခ်င္တဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕ အေမနဲ႕ရဲ႕ ေန႕စဥ္ အားျပိဳင္တဲ႕
အခ်ိန္ေတြကို သတိရမိပါေသးတယ္။
အေမ.. ကၽြန္မကိုမ်ား လြမ္းေနမလား။ ရန္ကုန္မွာ
ရွိေနတုန္း အေမနဲ႕ တူတူ မေနရေပမယ္႕ အခု ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ႕အခါ ပိုလြမ္းမိေနသလိုပဲ။
ဒါေပမယ္႕ ကၽြန္မ အေမနဲ႕ အတူတူ ေနဖို႕ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ မလြယ္ကူ ႏိုင္ေတာ႕ဘူး အေမ။
ကၽြန္မ ေနတဲ႕ ျမိဳ႕ေပၚမွာ အေမ လာေနမယ္
ဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္မအလုပ္သြားေနတဲ႕ တစ္ေနကုန္ အေမကို အိမ္မွာ ထားခဲ႕ဖို႕ တစ္ေယာက္တည္း
စိတ္မခ်ႏိုင္သလို အေမကို အိမ္က်ယ္က်ယ္ ျခံက်ယ္က်ယ္ အိမ္မွာ အေဖာ္ေတြ ငွားျပီး ထားႏိုင္ေလာက္ေအာင္လည္း
ကၽြန္မမွာ အေျခအေနမရွိျပန္ဘူး။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္မက ခရီးသိပ္သြားသူေလ။ ေနရာအတည္တက် မရွိသေလာက္ပဲ
မဟုတ္လား။ အေမ ေနတဲ႕ နယ္မွာ ကၽြန္မ ေနဖို႕ ကၽြန္မ အသက္ေမြးဝမ္းေႀကာင္းအရလည္း မျဖစ္ႏိုင္ျပန္ဘူး။
လူျဖစ္လာေတာ႕လည္း ကိုယ္အသက္ကို ေမြးမို႕ ဝင္ေငြရွာရျပန္တယ္။ အေျခအေန မေပးဘူး ဆိုတာ
ကံႀကမၼာဆိုတာ ဒါပဲ ထင္ပါရဲ႕။ အစစ အရာရာ ျပည္႕စံုေနတဲ႕ ဆရာႀကီးတို႕ သားသမီးေတြ ဆီမွာလည္း
အေႀကာင္းျပခ်က္ကိုယ္စီေတာ႕ ရွိေနဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ လူေတြအားလံုးဟာ ေပ်ာ္ရာနဲ႕ ေတာ္ရာကို
မွ်တေနဖို႕ က်ိဳးစားေနႀကတာခ်ည္းပဲေလ။ ဒါေပမယ္႕ အေမ႕အိမ္ကိုလည္း သမီး လြမ္းပါတယ္ အေမ။
ေနာက္ျပီး အေမ႕ကို လြမ္းတိုင္း ကၽြန္မမွာ ကမၻာႀကီးကို အိမ္လို သေဘာထားေနတဲ႕ ကၽြန္မမွာ
အိမ္ေပ်ာက္သြားသလို စိတ္ေတြေပ်ာ႕ကုန္တာေတာ႕ သိပ္ခက္တာပဲ။ ကၽြန္မဘဝေပး အေျခအေနက အဲဒီလို
စိတ္ေပ်ာ႕လို႕ မရဘူးေလ။ ဒါေပမယ္႕ အေမ႕ကိုေတာ႕ တကယ္ အားနာမိပါတယ္။ သမီး အေမ႕နားမွာ မေနႏိုင္ခဲ႕တဲ႕
အခ်ိန္ေတြအတြက္ ခြင္႕လႊတ္ပါ လို႕ပဲ စိတ္ထဲက ေျပာမိတယ္။
ဘဝသံသရာဆက္ေနသမွ်ေတာ႕ ကၽြန္မလည္း ဆရာႀကီးနဲ႕ဆရာမႀကီးတို႕လို
ကၽြန္မ အေမတို႕လိုပဲ အေဝးက လူေတြကို လြမ္းေပမယ္႕ အနီးကလူေတြကို မိသားစုလို သေဘာထားရင္း
အားယူေရွ႕ဆက္ေနရဦးမွာပါပဲ။ ဘဝလမ္းမွာ ႀကံဳဆံုလာသမွ် လူေတြအားလံုးနဲ႕ ေရစက္ရွိသမွ်
ကံပါသမွ် နီးလာလိုက္ ေဝးသြားလိုက္ေပါ႔။ ခက္ခဲတဲ႕ ဘဝမွာ အားယူဖို႕ ေမတၱာအိမ္ေလးေတြေတာ႕
လူတိုင္းအတြက္ တကယ္ကို လိုအပ္ပါတယ္။ 'ကၽြန္မ အိမ္ လြမ္းမိတယ္။
Sunday, June 15, 2014
MY LIFE IN A TRAVEL BAG
ကၽြန္မ ဘဝဆိုတာ… ခရီးသြားအိတ္ထဲမွာ။
အဲဒီစကားကို ကၽြန္မ ခဏ ခဏ ရြတ္ရင္း
ေတြးမိတယ္။ ခရီး အရမ္းသြားျဖစ္တာကို ကၽြန္မႀကိဳက္သလို လူသား အားလံုးဟာလည္း သံသရာခရီးသည္ေတြခ်ည္းမဟုတ္လား။
မႏွစ္ကႀသဂုတ္လထဲမွာ ကၽြန္မရဲ႕ ဘြဲ႕ယူစာတမ္းကို အျပီးသတ္ျပီးတဲ႕ အခ်ိန္မွာ.. အလုပ္ကိစၥေရာ ေက်ာင္းကိစၥ ေရာမဟုတ္တဲ႕ ႏိုင္ငံျခား ခရီးတစ္ခုကို ကၽြန္မကို ကၽြန္မ ဆုေပးတဲ႕ အေနနဲ႕ သြားျပီးတဲ႕ ေနာက္မွာ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ ေျပာခဲ႕တယ္။ ႏိုင္ငံျခားကို အလုပ္ကိစၥ ရက္ပိုင္းေလာက္ကလြဲျပီး မသြားေတာ႕ဘဲ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာပဲ အနည္းဆံုး ၃ ႏွစ္ေလာက္ေနျပီး တိုင္းျပည္ဖြ႕ံျဖိဳးေရးအလုပ္ ႏိုင္သမွ်လုပ္ပါလို႕။
မႏွစ္ကႀသဂုတ္လထဲမွာ ကၽြန္မရဲ႕ ဘြဲ႕ယူစာတမ္းကို အျပီးသတ္ျပီးတဲ႕ အခ်ိန္မွာ.. အလုပ္ကိစၥေရာ ေက်ာင္းကိစၥ ေရာမဟုတ္တဲ႕ ႏိုင္ငံျခား ခရီးတစ္ခုကို ကၽြန္မကို ကၽြန္မ ဆုေပးတဲ႕ အေနနဲ႕ သြားျပီးတဲ႕ ေနာက္မွာ ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ ေျပာခဲ႕တယ္။ ႏိုင္ငံျခားကို အလုပ္ကိစၥ ရက္ပိုင္းေလာက္ကလြဲျပီး မသြားေတာ႕ဘဲ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာပဲ အနည္းဆံုး ၃ ႏွစ္ေလာက္ေနျပီး တိုင္းျပည္ဖြ႕ံျဖိဳးေရးအလုပ္ ႏိုင္သမွ်လုပ္ပါလို႕။
တကယ္ေတာ႕ ကၽြန္မ ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ႕ ဘဝဟာ
တျခားလူေတြနဲ႕ မတူတာေႀကာင္႕ ကၽြန္မကို ခရစ္ယာန္စကားနဲ႕ ေျပာရင္ ဖြ႕ံျဖိဳးေရးလုပ္သားလုပ္ဖို႕
အလိုေတာ္ရွိျပီး ဖန္ဆင္းေတာ္ မူတယ္လို႕ေတာင္ ဆိုလို႕ရပါတယ္။ ကၽြန္မ မိသားစုမွာ အေဖက
ဆံုးသြားျပီး အေဖမဆံုးခင္ ကၽြန္မ အေသအခ်ာ ျပဳစုခြင္႕ရလိုက္လို႕ အေဖနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ ေနာင္တရစရာမရွိဘူး။
အေမဆိုရင္လည္း အခုဆိုရင္ ခ်မ္းသာတဲ႕သူ မဟုတ္ေတာ႕ေပမယ္႕ သူမ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဒိတ္ဒိတ္က်ဲ
ခ်မ္းသာခဲ႕တဲ႕ မကုန္ေသးတဲ႕ အရွိန္ေႀကာင္႕ ေနစရာ၊စားစရာ
မပူရပဲ ေအးေအးလူလူ တရားအားထုတ္ႏိုင္တဲ႕ အေျခအေနမ်ိဳး။ ကၽြန္မ အနားမွာ မရွိရင္ေတာင္
အေမကို အနီးကပ္ ေစာင္႕ေရွာက္မယ္႕ တူ၊တူမ ေတြအျပင္ ေျမးေတြေတာင္ရွိသလို အေဖာ္ သူ႕အစ္မ
အပ်ိဳႀကီး၊ တူမ အပ်ိဳႀကီးလည္း ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မ ေမာင္ကလည္း သူ႕ အလုပ္သူ႕အကိုင္နဲ႕
ကၽြန္မမွာ ေနာက္ဆံ သိပ္တင္းစရာမရွိေတာ႕ ကၽြန္မ လုပ္ခ်င္တာကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္ႏိုင္တဲ႕
အေနအထားမို႕ ကၽြန္မ ကိုယ္႕ဘဝ ကိုယ္ပိုင္တယ္လို႕ ေျပာလို႕ရပါတယ္။ နယ္ထံုးစံ အေမနားကိုကပ္ျပီး
ဂရုတစိုက္အလုပ္ေကၽြးမျပဳလို႕ မ်က္မုန္းက်ိဳးစရာေလး ျဖစ္တာကလြဲလို႕ေပါ႕။
ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ႕လည္း
ကၽြန္မ ဖြ႕ံျဖိဳးေရးသင္တန္းဆရာမမို႕ ခရီးေတြ တစ္လကို မသြားရရင္ တစ္ေခါက္ တစ္ခါတစ္ေလ
၂ ေခါက္ေလာက္ကို သြားရတာမို႕.. ကၽြန္မ သင္တန္းဆရာမ လုပ္သက္ ၃ ႏွစ္ေလာက္အတြင္း ျမန္မာျပည္မွာ
အခုအခ်ိန္အထိ ကခ်င္၊ ကယားနဲ႕ နာဂ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင္႕ရေဒသေတြ ကလြဲလို႕ ကၽြန္မ
မေရာက္ဘူးတဲ႕ တိုင္းနဲ႕ျပည္နဲက မက်န္သေလာက္ပါပဲ။
အခုလည္း ခရီးထြက္ရဦးမယ္.. မသြားဘူးလို႕
ရည္ရြယ္ထားေပမယ္႕ သြားသင္႕တယ္လို႕ ယူဆလို႕ ႏိုင္ငံျခားမွာ ၄ လေလာက္ သြားေနရဦးမယ္..
ဗုဒဘာသာတရားနဲ႕ ယဥ္ေက်းမွဳေတြနဲ႕ အာရွရဲ႕ စိတ္ဝင္စားစရာ ေနရာလို႕ နာမည္တပ္ခံရတဲ႕ သီရိလကၤာႏိုင္ငံ၊
အဲဒီအျပင္ တစ္ခါတရံ အိႏၵိယဘက္ကိုပါ ရက္အနည္းနည္းေလာက္ ေျခဆန္႕ခြင္႕ရဦးမယ္။
Eat,Pray,Love ဆိုတဲ႕ ရုပ္ရွင္ထဲက ကိုယ္႕ကိုကိုယ္
ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႕ “လစ္” ဆိုတဲ႕ အမ်ိဳးသမီးဟာ ျပင္သစ္မွာ မိသားစု၊သူငယ္ခ်င္း၊ေဆြမ်ိဳးေတြႀကားက
တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ခ်စ္ခင္မွဳနဲ႕ ေဝမွ်မွဳေတြကို အစားအေသာက္ ေကာင္းေကာင္း ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္တဲ႕
ယဥ္ေက်းမွဳကတဆင္႕ ခံစားခြင္႕ရခဲ႕သလို စိတ္ပိုင္း တနည္းအားျဖင္႕ နမ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ရင္႕က်က္မွဳ
၊ခြင္႕လႊတ္တတ္မွဳ၊ ရွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အေရးပါမွဳတို႕ကို အိႏၵိယမွာ တရားထိုင္ျခင္းနဲ႕ ရွာေဖြ
ေတြ႕ရွိခဲ႕တယ္။ ဘာလီမွာေတာ႕ ေစာင္႕ေရွာက္ျခင္းနဲ႕ တည္႕မတ္ေပးျခင္း၊ ဘဝအဓိပၸါယ္၊ ယံုႀကည္မွဳ
နဲ႕ နားလည္မွဳ၊ ႏွလံုးသားျခင္း ျပည္႕စံုေစမွဳတို႕နဲ႕အတူ အခ်စ္ကို ျပန္ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိခ႔ဲတယ္။
ကၽြန္မလည္း ဘဝကို အစဥ္ရွာေဖြေနရတဲ႕
သူတစ္ေယာက္ပါပဲ..။ ကၽြန္မရဲ႕ ထိုင္းႏိုင္ငံက ဘဝမွာ လစ္ တစ္ေယာက္ ျပင္သစ္မွာ ရွာေဖြ
ေတြ႕ရွိခဲ႕တဲ႕ မိတ္ေဆြ နဲ႕ ေဝမွ်ျခင္း၊ ေစာင္႕ေရွာက္ျခင္း ေတြကို ကၽြန္မ ရခဲ႕တယ္လိို႕
ယံုႀကည္မိတယ္။ လစ္နဲ႕ မတူတာက ဆိတ္ျငိမ္ျခင္းနဲ႕ အႏုပညာကို ကၽြန္မ ဒိန္းမတ္မွာ ရွာေဖြ
ေတြ႕ရွိခဲ႕တယ္။ ေနာက္ထပ္ က်န္ရွိေနေသးတဲ႕ နာမ္ပိုင္းဆိုင္ရာ နဲ႕ အခ်စ္ကို ေတာ႕ ကၽြန္မ
ရွာေဖြေနဆဲပါပဲ။
မေန႕ညေနက ကၽြန္မ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ အတူ
ညေနစာ စားရင္း စကားေျပာရင္း သူက ခရီးသိပ္သြားတဲ႕ ကၽြန္မကို ခရီးသြားေဆာင္းပါးေလးေတြ
ေရးဖို႕နဲ႕ ခရီးသြားေဆာင္းပါးေရးတဲ႕အခါ အနားက လိုက္ပါေနသလို ျဖစ္ေအာင္ ေရးပါလားလို႕
တိုက္တြန္းတယ္။ ကၽြန္မလည္း အဲလိုေရးဖို႕ စိတ္ကူးေနတာ ႀကာျပီ ဒါေပမယ္႕ ဘယ္လိုေရးရမယ္မွန္း
မသိဘူး။ အခုေတာ႕ သူေျပာသလို ကၽြန္မ အနားမွာ တစ္ေယာက္ပါလာသလိုေလး ပံုစံမ်ိဳးေလးနဲ႕ ေရးမယ္လို႕
စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မရဲ႕ ခရီးသြားအိတ္ထဲက ဘဝကို ကၽြန္မရဲ႕ Blog ေလးမွာ
ဆက္ဆက္ ဖြင္႕ျပဖို႕ ကၽြန္မ မေန႕ညကပဲ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
ကၽြန္မရဲ႕ ခရီးမွာ ဘာေတြ ရွာေဖြေတြ႕ရွိျပီး
ခရီးသြားအိတ္ထဲမွာ ဘာေတြျပန္ပါလာမလဲ ဆိုတာကို ေပါ႕..
Subscribe to:
Posts (Atom)