Alwan Pyay on Facebook
My Blog List
ေရးခဲ႕ျပီးသမွ်ေတြ
Useful Links and Friends' Blogs
- All Myanmar Blogs
- Burmese Classic
- Chiangmai University
- Cutural Trevel and Street Foods
- Do Zo Fashion
- Enchanting Myanmar
- Fitness
- Harvard University
- Kaung Kin Ko
- Maukkha Education Magazine
- Myanmar
- Myanmar Ebook ( Free Download)
- Myanmar Egress
- Myanmar Fashion Designer Group
- Myanmar Songs
- Myanmar Study Abroad
- Myanmar Tourism
- Myanmar Youth Network ( အဂၤလိပ္စာ ေလ႕လာလိုသူမ်ားအတြက္ )
- Natural Health and Beauty
- Network for Green Myanmar
- Online Burma/Myanmar Library
- Princeton Unversity Blog
- Public Critic
- Reginal Centre For Social Sciences ( RCSD ) , CMU.
- The Guardian
- The Voice Weekly
- Transparency Myanmar ( Yangon Chronicle News)
- Vogue > Fashion Trend
- Wayne
- ကိုဂ်ဴလိုင္
- ကိုမ်က္လံုး
- စိုးေဇယ်(စိုးႀကီး)
- စံပယ္ခ်ိဳ
- စံုလင္တဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္
- ညီလင္းဆက္
- ထူးေတဇာ
- နန္းညီ
- ပန္ဒိုရာ
- ပ်ိဳးယုဝသုန္
- ဖိုးသူေတာ္
- မခင္ဦးေမ
- မင္းယြန္းသစ္
- မယ္လိုဒီေမာင္
- မသက္ေဝ
- မိုးလွိဳင္ည
- ရဲေအာင္သူ
- သူရႆဝါ
- သံလြင္အိပ္မက္
- အလွသစၥာ ပန္းပြင္႕မ်ား
- ေက်ာ္ေဇယ်
- ေဇယ်၏ အေတြးအေခၚမ်ား
- ေဇာ္
- ေနဘုန္းလတ္
- ေမာင္ဘိုဘို
- ေမာင္ယုပိုင္
- ေယာဟန္ေအာင္
- ေလာကအလွ
- ျမေသြးနီ
Life
The adventure of life is to learn.
The purpose of life is to grow.
The nature of life is to change.
The challenge of life is to overcome.
The essence of life is to care.
The opportunity of life is to serve.
The secret of life is to dare.
The spice of life is to befriend.
The beauty of life is to give.
The joy of life is to love.
~William Arthur Ward
ကူးလူးယွက္သြယ္..
ေဝဖန္ အႀကံေပးခ်င္တာေလးေတြ ရွိရင္..
alwanpyay.ppt@gmail.com
ကို ဆက္သြယ္ ေပးပို႕လို႕ ရပါတယ္ရွင္..။
ေက်းဇူးတင္ ခင္မင္စြာ ႀကိဳဆိုလွ်က္ပါေနာ္။
alwanpyay.ppt@gmail.com
ကို ဆက္သြယ္ ေပးပို႕လို႕ ရပါတယ္ရွင္..။
ေက်းဇူးတင္ ခင္မင္စြာ ႀကိဳဆိုလွ်က္ပါေနာ္။
လာလည္တာ ေက်းဇူးေနာ္..
ေကာင္းေသာေန ့ပါ..
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..
ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..
ခင္မင္မွဳ ေျခရာေလးမ်ား...
ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္
Followers
To Download Zaw Gyi Font
Powered by Blogger.
Thursday, November 6, 2014
အႏွစ္ ၃၃
2:00 AM | Posted by
Phyu |
Edit Post
ကၽြန္မ အတၱကင္းတဲ႕ အလင္းတစ္ပြင္႕ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ မေန႕ညက သတင္းေတြ ဖတ္ရင္း CNN က ျမန္မာအေႀကာင္း
အခ်က္အလက္ေတြ ေဖာ္ျပထားတဲ႕ ပံုေလး တစ္ပံုကို စိုက္ႀကည္႕မိတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွိေနတဲ႕
လူေတြရဲ႕ သက္တမ္း (life expectancy ) က ၆၅.၅၊ ကမၻာတဝွမ္း ပ်မ္းမွ်က ၆၉ လို႕ ေျပာထားပါတယ္။ကၽြန္မ
အသက္ ဒီႏွစ္ထဲ ၃၃ ျပည္႔ပါတယ္။ ေက်ာ္ျဖတ္ ျပီးခဲ႕တဲ႕ ၃၃ ၊ ေနာက္ထပ္ ၃၃။ လူ႕သက္တမ္း တစ္ဝက္က်ိဳးျပီေပါ႕။
မိ်ဳးေက်ာ႕ျမိဳင္ရဲ႕ အသက္ ၃၃ ကို ခဏ
ခဏ နားေထာင္မိတယ္။
“ေရြးလိုက္ဦး စိတ္လိုအင္မ်ားအတြက္..
ေတြးလိုက္ဦး အတၱစိတ္မ်ားနဲ႕…
ခ်စ္လိုက္ဦး ဘဝမွာ အခ်စ္ဆံုးတဲ႕..
ကြဲလိုက္ဦး အခ်စ္ ဒဏ္ရာမ်ားနဲ႕..
အားလံုးသိတယ္… အားလံုးရဲ႕ အလည္… ေျပာလိုက္ဦး ကိုယ္႕ ဆင္ေျခမ်ားနဲ႕
ေရးလိုက္ဦး ေဟာဒီ အခ်စ္သီခ်င္းအတြက္..
ေမြးလိုက္ဦး တစ္ဘက္လြန္ ခံစားခ်က္
..
ေဆြးလိုက္ဦး… အထီးက်န္ ေန႕မ်ားထဲ
ေျပာလိုက္ဦး.. အတၱစိတ္မ်ားနဲ႕…
ေနာက္က်ေတာ႕မယ္… အေတြးမ်ား ပတ္လည္..
သြားလိုက္ဦး မဆံုးႏိုင္တဲ႕ ခရီးထဲ…
အသက္ ၃၃ .. အထီးက်န္ ဆန္လြန္းတယ္
လုပ္ပါဦး အက်ည္းတန္က်န္ေတာ႕မယ္..
ေနာက္က်တတ္တယ္ သီခ်င္းလည္းေရးတယ္
ေျပာလိုက္ဦး မဆံုးႏိုင္ အခ်စ္မ်ားနဲ႕
”
ဒီလူ႕ဘဝ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ အရာရာေတြ
အားလံုး ကိုယ္မျဖစ္ဖူးတာ မလုပ္ဖူးတာ မရွိသေလာက္ပဲ မဟုတ္လား။ ဒီလိုစံုေအာင္ တခ်ိဳ႕အရာေတြကုိ
ကိုယ္က လုပ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ အရာေတြက ကံႀကမၼာက ႀကံဳေစ ဖယ္ေစ စီစဥ္တယ္ ဒီလိုနဲ႕ ဘဝ တစ္ဝက္က်ိဳးလာတယ္။ ခံစားခ်က္ေတြလည္း အသစ္ေတြ
ရစရာ မက်န္ေတာ႕ဘူး အေဟာင္းႀကီးေတြပဲ ျပန္လည္လာေတာ႕တယ္။
အားလံုးလိုလို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးတဲ႕ အသက္
၃၃ ဟာ ေတြေဝတတ္စ အရြယ္ေရာက္လာျပီ။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးေျပာရရင္ တည္ျငိမ္စ အရြယ္ေရာက္လာျပီ။
ဘဝရဲ႕ အရာရာက အရွိန္က်ျပီး တည္ျငိမ္ခြင္႕ ေပးလာခဲ႕ျပီ။ ေနာက္တစ္ခ်က္က ခံစားခ်က္ေတြ
ထပ္ျပီး ရိုးအီလာျပီ။
တစ္ခါတစ္ေလ ဖန္တီးေပးေနတဲ႕ ႀကမၼာက ငါ႕တာဝန္ေက်ျပီ
ေရာ႕နင္႕ဘဝရဲ႕ စတီယာတိုင္ နင္ေမာင္းေတာ႕ ဆိုျပီး ယဥ္ေမာင္းသင္တန္းဆင္းသလို ဘဝေမာင္းႏွင္းမွဳ
သင္တန္း ဆင္းေပးလုိက္သလားလို႕ေတာင္ ထင္မိတယ္။ အဆင္းမွာ ဘီးလွိမ္႕ျပီး လမ္းမေပၚမွာ ေရာက္ေနျပီ…
ကိုယ္ဘဝ ကားႀကီးက မေမာင္းလို႕လည္း မရေတာ႕ဘူး။ စက္က ႏွိဳးလ်က္သားႀကီး။
လူ႕ဘဝအစမွာ မီးစာ တစ္ခုကို မီးညွိထြန္းလိုက္သလိုပဲ
ဘယ္သူ ရွိဳ႕ေပးလိုက္မွန္း မသိေပမယ္႕ မီးစာမကုန္မခ်င္း ေလာင္ရေတာ႕မွာပဲ။ အရွိန္ျငီးျငီးနဲ႕
ေတာက္ေလာင္ျပီး မီးေတြထပ္ကူး ေလာင္စာေတြလိုက္ရွာ ေလာင္သထက္ေလာင္တဲ႕ မီးစာ ျဖစ္မလား။
ဖေယာင္းတိုင္ေလးလို မီးစာေတာ႕ ရွိေပမယ္႕ သူတပါးကိုလည္း ပူေလာင္မွဳ အရမ္းႀကီးမေပးဘဲ
အလင္းေဆာင္ မလား။
ေနာက္ထပ္ ၃၃ ႏွစ္ ကၽြန္မ ထပ္ေလာင္ဖို႕
မေသခ်ာေပမယ္႕ ေလာင္ႏိုင္ေခ်အားေတာ႕ ရွိေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဘဝရဲ႕ ေလာင္ေနတဲ႕မီးကေန မီးထပ္မပြားဖို႕
ေလာင္စာေတြနဲ႕ ေဝးေဝးမွာ ကၽြန္မေနခ်င္တယ္။ အခု ေလာင္ေနတဲ႕ မီးစာေလးကိုလည္း အပူေပမယ္႕
အေမွာင္ကိုခြင္း အလင္းေဆာင္တဲ႕ အပူတိုင္ေလးအျဖစ္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေနရာခ်ခ်င္တယ္။
ျပီးခဲ႕တဲ႕ လက သီရိလကၤာမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ႕
ဆရာေလး တစ္ပါးနဲ႕ စကားေျပာမိတယ္။ ဆရာေလးက ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေျပာျပတယ္။ ဆရာေလး ဆယ္တန္းက်ေတာ႕
ငိုလိုက္ရတာေလ… အိမ္က ဆူမွာ ေႀကာက္ေတာ႕ ေနာက္ပိုင္း သီလရွင္ဝတ္လိုက္တယ္။ သီလရွင္ဝတ္လိုက္ေတာ႕
အရြယ္ေကာင္းဆိုေတာ႕ စာဝါလိုက္ရျပန္တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာသင္တာ ပါဋိစာေပေတြ စာရေပမယ္႕
အသိ ဒီေလာက္မျဖစ္ဘူး… အခု ေနာက္ပိုင္း စာေပကို နည္းမွန္ လမ္းမွန္နဲ႕ ေလ႕လာ တရားမွာ
ေမြ႕ေလွ်ာ္တတ္လာမွ ကိုယ္သိတဲ႕ စာေပေတြကို လူေတြရဲ႕ ဘဝအတြက္ ဘယ္လို အသံုးခ် ေဟာေျပာညႊန္ျပ
ေပးရမယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္လို က်င္႕ႀကံအားထုတ္ရမယ္ ဆိုတာ ေရးေရးသိလာတယ္။ ဆရာေလး ေလွ်ာက္ရမယ္႕
လမ္းက အေဝးႀကီးက်န္ေသးေပမယ္႕ လမ္းကို ေတြ႕ျပီ အရင္လို မေဝဝါးေတာ႕ဘူး။ ကိုယ္တိုင္လမ္းရွာေတြ႕ျပီး
ဆိုေတာ႕ ကိုယ္႕ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြကိုလည္း ကိုယ္ေလွ်ာက္တဲ႕ လမ္းကိုေတာ႕ ျပခဲ႕ဖို႕ ကိုယ္႕မွာ
တာဝန္ရွိသြားျပီ။ ဒီေလာက္ပါပဲ ဒကာမေလး.. လို႕ ဆိုပါတယ္။
ကၽြန္မဘဝရဲ႕ မီးစာနဲ႕ ဆရာေလး ဘဝရဲ႕
မီးစာကို ယွဥ္ထိုးႀကည္႕မိတယ္။ ဆရာေလးကေတာ႕ မီးစာရဲ႕ အပူကို အရွိန္ျငီးျငီး မေတာက္ေအာင္
ထိန္းႏိုင္ျပီး အလင္းေဆာင္ဖို႕ လုပ္ႏိုင္ခဲ႕ျပီ။ သူ႕ဘဝဟာ လွပတဲ႕ အလင္းတိုင္ ေလးပါပဲ။
ကၽြန္မ ဘဝမွာ ထင္ရွားေက်ာ္ႀကားျပီး လူတကာ အားထားရ အားက်ရတဲ႕သူ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ေသသြားရင္
ႏွေျမာတသသနဲ႕ လူေတြကို ေဝဒနာ ေပးထားခဲ႕ရတဲ႕သူ မျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ကၽြန္မေႀကာင္႕လဲ ကမၻာႀကီး
မေျပာင္းလဲ ခ်င္ပါဘူး။ အဲဒီေလာက္ႀကီး ေတာက္ေတာက္ပပ မထြန္းလင္းခ်င္ပါဘူး။ ကၽြန္မက အေပါက္အျပဲေလးေတြ
ဖာေထးေပးသူ ေလာက္ေတာ႕၊ ကြက္လပ္ျဖည္႕သူေလာက္ ျဖစ္ရင္ ေက်နပ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ဘဝမွာ ဟိုလူ႕ပူ
ဒီလူ႕ပူနဲ႕ ဒုကၡေရာက္ေစတဲ႕ ေလာင္မီးလည္းမျဖစ္ခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ္႕ ေလာင္ျပီး ဟုတ္ကနဲျပီး
ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္း အက်ိဳးမေပးတဲ႕ ဒုကၡလည္း မေပးတဲ႕ ေကာက္ရိုးမီးလည္း မျဖစ္ခ်င္ျပန္ဘူး။
ေနာက္ထပ္ က်န္ေလာက္ေသးတဲ႕ ေနာက္ထပ္
အႏွစ္ ၃၃ ေလာက္ထဲက ၁၀-၁၅ ႏွစ္ေလာက္ကို လူဘဝမွာ သိပ္ေတာက္ေတာက္ပပ မဟုတ္ေပမယ္႕ အလင္း လည္းေဆာင္တဲ႕ ေပ်ာ႕ေပ်ာ႕ ေျပာင္းေျပာင္း ဖေယာင္းတိုင္ေလး တစ္တိုင္အျဖစ္
လူပီပီသသ ဘဝကို စီးေျမာခံစားရင္း ေနခ်င္ေသးတယ္။ အတၱ-ပရ မွ်မွ်၊ ေလာကီ-ေလာကုတၱရာ မွ်မွ်
က်ိဳးစားရင္းေပါ႕။ အဲဒီေနာက္ေတာ႕ ကိုယ္႕ဘဝရဲ႕
မီးစာကို ကိုယ္တိုင္ညွိမ္းျပီး ေလာကႀကီးကို အဆိတ္ျငိမ္ဆံုး ျဖတ္သန္းျပီး ဘဝရဲ႕ မီးစာေတြကို
သိမ္းသြားခ်င္တယ္။
ကိုယ္တိုင္ မသိမ္းႏိုင္သူေတြအတြက္ ကံႀကမၼာက ေနာက္ထပ္ မီးစာတစ္ခု
ျပင္ထားဦးမွာေလ။ ဒီဘေလာ႕ေလးကို ကိုယ္႕ဘဝရဲ႕ ဒိုင္ယာရီေလး တစ္ခုလို ေရးျပီး တစ္ခါတစ္ခါ
ကိုယ္လမ္းေပ်ာက္တိုင္း ငါအရင္က ဘာေတြ ေတြးမိပါလိမ္႕ဆိုျပီး ကိုယ္႕ကိုကိုယ္ ျပန္ရွာခ်င္တိုင္း
ျပန္ဖတ္မိတယ္။ ဒီစာေလးကိုလည္း ျပန္ျပန္ဖတ္မိျပီး မီးစာျငိမ္းခ်ိန္တန္ရင္ ညွိမ္းဖို႕
သတိရႏိုင္ဖို႕.. ဘဝမွာ ေျမာျပီး ေမ႕မေနေအာင္ ေရးထားလိုက္မိတယ္။
Labels:
အေတြးအျမင္
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments: