အလြမ္းေျပ

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အခန္းငယ္ေလးထဲမွာ.. နက္ရွိဳင္းတဲ့ေနရာကေနလာတဲ့ ရွိဳက္သံေလးတစ္သံ သဲ့သဲ့ ႀကားေနရတယ္…

Brain: ေဟ့ ဘယ္သူပါလိမ့္ ငိုေနတာ...ေႀသာ္ Heart ကိုး ဘာျဖစ္ရျပန္တာလဲ...

Heart း နာက်င္လြန္းလို ့ပါ...

Eye : နင္နာက်င္တာကို သက္သာေအာင္ ေပါက္ကြဲေပးရလြန္းလို ့ငါမွာ မ်က္ရည္မက်န္ေတာ့ဘူး....အင္း ငါျမင္တာေတြ မွားခ်င္ မွားေနမွာပါ..

Ear : အင္း ..မငိုပါနဲ ့ေတာ့ ငါႀကားတာေတြကလည္း မွားခ်င္မွားေနမွာပါ..

Heart: ငါေလ အႀကိမ္ႀကိမ္ နာက်င္ခဲ့ရတာ... နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ...ခ်စ္ခင္ နားလည္ေပးခဲ့ အရွံဳးေပးခဲ့ ခြင့္လႊတ္ခဲ့ျပီး ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြကိုသံေယာဇဥ္ေတြနဲ ့တည္းျပီး နာက်င္မွဳေတြကုိ ေမ့ထားနိုင္ဖို ့ အရမ္းကို က်ိဳးစားခဲ့တာ…သူအသိဆံုးပါ..။

Brain: ငါေျပာမယ္ …ေမ့လိုက္ေတာ့...ဒါနင့္အတြက္ အေကာင္းဆံုးပဲ…

Lips : ငါေျပာလိုက္ရမလား

(Heart ထံမွ အေျဖစကားျပန္ မႀကားရသျဖင့္ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ တင္းတင္းေစ့ျပီး ျငိမ္သက္ေနသည္)

Brain: ဟာဒီအတိုင္းဘာမွ မေျပာဘဲ ေနလို ့လံုးဝမျဖစ္ဘူး...Hand... Email ပို ့လိုက္စမ္းပါကြာ.. အားရပါးရ ေျပာျပစ္လိုက္..ေနာက္ျပီးေျပာလိုက္..ေမ့လိုက္ေတာ့လို ့...

Hand: OK!

သူက Gmail ကိုဖြင့္ျပီး စာရိုက္လိုက္တယ္.. ျပီးကာနီးမွာ…

Heart း မလုပ္နဲ ့ ငါ ေသသြားလိမ့္မယ္…

Brain : အိုး ငါ ရွိတာပဲ..

Heart း ဒါေပမယ့္.. ဒါေပမယ့္…

Heart ခမ်ာ ေျပာမထြက္နိူင္ေအာင္ အသံေလးတိမ္ဝင္သြားခဲ့တဲ့ေနာက္မွာ…

ဘာမွဝင္မေျပာဘဲ ျငိမ္ျပီး နားေထာင္ေနခဲ့တဲ့ Nose ဆီက သက္ပ်င္းခ်သံသဲ့သဲ့နဲအတူ Hand ဟာသူရိုက္ထားတဲ့ Mail ကို save လုပ္လိုက္တယ္..

Eye က မ်က္္လြာနွစ္ခုကို ဖိမွိတ္လိုက္ ရင္း ေဝ့သီေနတဲ့ မ်က္ရည္စေလးေတြကို ေခၽြခ်လိုက္တဲ့ေနာက္.. အခန္းေလးဟာလည္း ဘာသံမွ မႀကားေအာင္ ဆိတ္ျငိမ္သြားခဲ့ပါတယ္….